

Eerst eens wat cijfers.
Dit jaar schreef ik 73 besprekingen, toch niet onaardig. Twee keer kon ik geen
cijfer verzinnen, gewoon omdat de film zich zo niet liet beoordelen of ik merkte
dat ik niet objectief kon blijven. Dat gold voor An
Inconvenient Truth en voor United 93. Daarnaast
vond ik nog een aantal reviews die ik in de loop der jaren wel geschreven heb,
maar vergeten was om op de site te zetten. Kortom, er was genoeg te lezen. Ik
geloof dat Google tegenwoordig om de dag komt kijken of ome Warnas alweer wat
geplaatst heeft...
De cijfers: er viel geen tien dit jaar, omdat ik het met Ruud Lubbers eens
ben toen hij zie: een tien is voor onze lieve heer. Niet dat de heer en ik
on speaking terms zijn hoor, maar een objectieve tien bestaat niet bij filmbesprekingen.
Er viel maar één negen en dat was voor een film die de distributeur bij nader
inzien toch maar niet in roulatie bracht, een remake van The
Producers. Zorg dat je de soundtrack te pakken krijgt! (En die film, natuurlijk.)
Er viel drie keer een 8,5 namelijk voor Cars, Flushed
Away en Children Of Men. Mij kennende is het nog een
wonder dat er één film voor volwassenen bij zat. Met achten was ik ook scheutig,
ik deelde er negen uit waaronder aan de Nederlandse film Sportman
Van De Eeuw. Die film, over een jonge Fries die aan paalzitten deed, inspireerde
mij zelfs nog tot een liedje dat door Giel
Beelen werd gedraaid op 3FM. Midden in de nacht, maar toch. Sportman Van
De Eeuw was daarmee de hoogst genoteerde Nederlandse film, al zag ik er niet
veel dit jaar. Drie, om precies te zijn. Zelfs Zwartboek heb ik gemist, ik
breng het niet meer op om helemaal naar Tuschinsky te gaan voor die flauwekul.
Als ik het niet kan downloaden... fuck it.
Een 7,5 deelde ik 8 keer uit en dat geeft aan dat ik over het algemeen toch
wel redelijk kan inschatten of een film de moeite loont om te gaan bekijken.
Er waren maar liefst dertien zevens, een cijfer dat ik eigenlijk niet graag
geef omdat het vlees noch vis is. Ook een 6,5 deelde ik 13 keer uit. Zelfs
ik weet niet precies wat het verschil is... Het is nu eenmaal geen exacte
wetenschap. Er waren zeven zesje, oftewel zeven films die maar nét de moeite
van een bioscoopbezoek waard waren want daar ligt de grens. Mr.
Henderson Presents was wat dat betreft de grootste teleurstelling; daar
had ik meer van verwacht al, zal niemand zich erbij vervelen. Tot mijn eigen
verbazing kreeg The Fast & The Furious Tokyo
Drift OOK een 6,5 en die schatte ik eigenlijk weer in op een drie. Zo
zie je maar.
De eerste onvoldoende is een enkele 5,5 voor Big
Momma's House 2. Leuk geprobeerd, maar met sequels moet je nu eenmaal
een heel sterk idee hebben en dit was het net niet. En zo komen we bij de
vijfjes, die ik negen keer naast mijn handtekening moest zetten. (Jaja, filmbesprekingen
zijn een serieuze business. Notaris erbij, de hele rambam...) Snakes
On A Plane was het nét niet, vond ik. Net als Basic
Instinct 2 en The Weatherman, toch een
film met Nicolas Cage én Michael Caine.
Bubble kreeg een 4,5 maar die heb je vast niet
gezien. Rumor Has It en The
Devil Wears Prada delen een vier (tsja, wijvenfilms...) en de vier slechtste
films die ik zag in 2006 zijn Superman Returns,
Factotum, Romance
And Cigarettes en het sci-fi misbaksel Aeon Flux.
Ze kregen allemaal een drie en lager ging ik niet, dit jaar.
Al met al een aardige oogst, want 46 films kregen een 6,5 of hoger. En al
die besprekingen kun je natuurlijk op je gemak nalezen op deze site.
Komen er in 2007 ook besprekingen? Vast en zeker. Ik blijf ze wel schrijven,
maar ik maak geen tijd meer vrij om voorstellingen te bezoeken op onbereikbare
locaties (en De Munt in Amsterdam is zo'n plek... Mensen, niet iedereen woont
in de grachtengordel!) en ik ga ze voorlopig ook niet voorlezen in de Filmcast.
Wat ik daarmee ga doen lees je nog wel op mijn blog. Martijn Warnas