Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Deel 1 heb ik kennelijk nooit besproken. Da's geen goed teken, want ik herinner hem me wel. Ik zal 'm wel een keer gedownlo... gehuurd, nee gekócht hebben. Ahum. Ja, gekocht. Ik koop altijd derderangs komedies voor een paar tientjes, het geld groeit me toch op de rug.
Hoe dan ook, het kwam mij allemaal zeer bekend voor: Big Momma is namelijk een film die draait om één enkele gimmick, namelijk komiek Martin Lawrence in een dikmakend pak. Zo ongeveer wat Eddy Murphy in vijfvoud deed in The Nutty Professor I en II, inderdaad. Hetgeen maar weer eens bewijst dat Martin Lawrence inderdaad een slap aftreksel is van Eddy, al zou ik dat nooit in zijn gezicht zeggen als ik hem ooit moest interviewen. Zo'n held ben ik nu ook weer niet.

Big Momma's House uit 2000 gaat over een FBI-agent, Malcolm Turner, die érg goed is in verkleedpartijtjes. Als hij een missie krijgt om iemand undercover te beschermen, kiest hij voor Big Momma, een enorme zwarte vrouw die grossiert in volkswijsheden en andere onzin. Daarvoor draagt hij een gigantisch pak en een rubber masker met een paar extra onderkinnen. Als je trouwens een blanke acteur zo'n geintje liet uithalen werd-ie gelyncht, maar Martin Lawrence is zelf zwart dus dan mag het. Deel 1 staat nu gemiddeld een 4,7 op de Internet Movie Database. Reden genoeg voor een vervolg, kennelijk...

In de eerste aflevering kreeg Malcolm verkering, want zo gaat dat in zulke films. Omdat hij zijn kersverse vrouw beloofd heeft niet meer zulk gevaarlijk werk te doen, heeft hij overplaatsing aangevraagd naar de afdeling Voorlichting. De enige verkleedpartij waar hij nu nog voor in aanmerking komt is het pak aantrekken van Goldy de Veiligheids-adelaar, waarmee hij scholen bezoekt om lessen over brandveiligheid te geven. Waarom de FBI zich daarmee bezig houdt? Geen idee. Deze films letten niet zo op dergelijke details. Deze films letten eigen op geen énkel detail. Dat is nu net het probleem.

Als Malcolm hoort dat een ex-collega van hem doodgeschoten is tijdens een onderzoek naar een criminele bende die snode plannen heeft met een computervirus (ach, wat modern toch weer) besluit hij om zich er mee te bemoeien. Dat moet hij niet alleen geheim houden voor zijn collega's, die niet willen dat iemand van de afdeling Voorlichting zich met echt recherchewerk bemoeit (hoewel hij het jarenlang prima kon, nog zo'n gapend gat) maar ook voor zijn hoogzwangere vrouw. Dat mens is trouwens ook al zo'n stuitend stereotype, zo'n zwarte vrouw die altijd jaloers is en dan met haar kin van links naar rechts gaat zwaaien en 'I don't think so, baby' zegt.
Malcom beweert dat hij naar een conferentie moet en gaat vervolgens vermomd als Big Momma solliciteren bij het gezin van een van de samenzweerders. Er zijn nog andere kandidaten voor die baan, waaronder een échte FBI-agente, maar Big Momma kan alles en iedereen aan.

Natuurlijk is het gezin waarin hij terecht komt ook zo dysfunctioneel als maar kan. Pa is nooit thuis, Ma heeft ook een drukke baan maar probeert elke vrije minuut van haar kinderen te vullen met huiswerk, vioolles en andere leerzame activiteiten en die kinderen sporen dus ook niet: de oudste is hevig aan het puberen, de middelste heeft geen aansluiting bij haar leeftijdsgenoten en de jongste is gewoon stapelgek: die eet zand en schuursponsjes, of hij springt de hele tijd van de kast af en landt vervolgens plat op zijn bek. Daar moet Big Momma zich dus ook nog even mee bemoeien.

Dit is werkelijk een zeer matige comedy, nog afgezien van alle fouten in logica en redelijkheid. Het is immers onvoorstelbaar dat je dagenlang in een huis woont met een zwarte kerel in een dik pak, die doet of hij een vrouw is. Maar goed, uiteindelijk lukt het om je daar overheen te zetten en dan valt er af en toe wel wat te grinniken. Sterker nog: toen de strandscène begon, ontsnapte mij een héél lelijk woord dat door de (vrijwel lege) bioscoopzaal schalde. Zoiets is me in zes jaar niet gebeurd, maar Big Momma in badpak is écht even schrikken. Bij Robin Williams in Mrs. Doubtfire, de trendsetter op dit gebied, bleven zulke grappen ons bespaard, maar de Big Momma-films kennen wat dat betreft weinig grenzen. Het is lach of ik schiet.

Ik denk toch aan een krappe voldoende, eerlijk gezegd. Als je hier naar gaat kijken, krijg je zo ongeveer waar je kennelijk zin in had. Het had allemaal véél beter en scherper gekund, zélfs als we die idiote verkleedpartij buiten beschouwing laten, maar er zitten wat leuke stukjes in en het scheelt ook dat ik tegenwoordig rond twee uur 's middags meestal al enigszins aangeschoten ben (een keihard bestaan, filmcriticus) dus ik kon hier op zijn tijd best om kon lachen. In elk geval pretendeert Big Momma 2 geen hogere kunst te zijn. Dat alleen al bezorgt je bij mij tegenwoordig wat krediet. Dat gezegd hebbende: ik zou de film zo kunnen downloaden, maar dat vind ik dan weer zonde van de lege CD. Duidelijk zo?

Cijfer 5,5/10
Martijn Warnas