Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Ik houd niet zo van films waarbij geen ontploffingen op de poster staan. En helaas, dit is er zo een. Het is ook een soort film waarbij je, als je er even snel doorheen bladert met de Media Player (ik had 'm gedownload) je vrijwel geen fragmenten van gesprekken tegenkomt, alleen maar van die betekenisvolle stiltes. Een slecht teken...

Henry Chinaski is een loser. Zelf noemt hij zich een schrijver. Er zijn genoeg schrijvers geweest die in het dagelijks leven weinig voor elkaar kregen, maar Henry (zeg maar Hank) maakt het wel erg bont. In de loop van de film zien we hem minstens 6 verschillende baantjes hebben, allemaal op het niveau van magazijnbediende. Het dieptepunt is zijn baantje in een augurkenfabriek. 's Avonds schrijft hij, met name korte verhalen die hij naar tijdschriften stuurt zonder de hoop daar ooit nog wat van te horen. En verder mag hij graag roken en zuipen. Met name zuipen. Vandaar ook, dat hij zo vaak een andere baan moet zoeken. Dat verklaart ook die titel: factotum is een mooi woord voor 'manusje van alles'.

Meestal helpt het als zulke mannen een goeie vrouw tegen het lijf lopen, maar Henry komt alleen maar in de kroeg en de vrouwen die hij daar ontmoet stellen ook weinig voor. Jan (zeg: 'Djen') bijvoorbeeld, is ook zo'n hopeloos geval. Ze laat zich rustig door hem slaan als hij weer eens dronken is, of daagt hem uit andere mannen in elkaar te meppen. Als hij een keer uit pure verveling de kamer opruimt, denkt Jan (Lili Taylor) meteen dat hij vreemd gaat en een andere vrouw de boel heeft schoongemaakt. Ben je dan een hufter of wat?
Na verloop van tijd verlaat hij haar, uiteraard zonder duidelijke aanleiding, en ontmoet dan weer een andere vrouw. Deze Laura (Marissa Tomei) heeft in ieder geval wat rijkere vrienden. Ik zou je wel vertellen wie en wat, ware het niet dat ook zij geen flikker aan het verhaal bijdragen en na verloop van tijd ook weer spoorloos verdwijnen.

Het verhaal is een aaneenschakeling van stomme baantjes en ruzie. Er zit geen enkele vooruitgang in. Henry leert niets, Henry beleeft niets en je hoeft niet te hopen dat hij iets spannends gaat doen, opeens de loterij wint of zelfs maar onder een auto komt. Gelukkig had ik die ochtend mijn hand ernstig gebrand aan aan de fluitketel, zodat ik tenminste iets leukers had om me tijdens deze film op te concentreren. De stekende pijn hielp me gelukkig ook om een beetje wakker te blijven. Wat trouwens ook niet helpt is dat een zwik Noren een stevige vinger in de pap hadden. Zo is de regisseur een Noor, Bent Hamer. Je weet wel, van Salmer fra kjøkkenet... (Dat was sarcastisch bedoeld, overigens. Wie denk je nou dat ik ben, de Volkskrant?)
De acteurs zijn wel allemaal Amerikanen, met in de hoofdrol Matt Dillon als Henry. Wat hij hier staat te doen is me echt een raadsel. Hij heeft een baardje laten staan en probeert er volgens mij uit te zien als Ernest Hemingway zonder hoedje.

Ik kan maar een goed ding over deze film zeggen: de muziekkeuze. De Noorse zangeres Kristin Asbjörnsen heeft twee mooie nummers geleverd en ook de rest van de muziek die voorbij kwam sprak me wel aan. Normaal let ik daar amper op, maar bij gebrek aan een verhaal ga je meer op dat soort details letten. De pijnstillers voor mijn hand begonnen inmiddels te werken, dus ook daar had ik geen afleiding meer aan. Evenzogoed: mooie liedjes, die soundtrack wil ik wel hebben.

De film gebaseerd op een boek van Charles Bukowski, die ondermeer geroemd wordt voor zijn humor. Jammer dat dit element compleet uit deze film verdwenen is. Als Henry met enige zelfspot zijn eigen leven had becommentarieerd, zou het allemaal al een stuk beter te pruimen zijn geweest. Nou, vergeet het maar. Dit zal ongetwijfeld wel weer een fout soort arthouse-rukkers aantrekken die er diepzinnige thema's en metaforen in ontdekken. Die zullen er ook vast wel in zitten, maar mijn punt is dit: als je dat uit deze film weet te halen, hoef je 'm niet eens te zien. Dan kun je waarschijnlijk ook genoeg symboliek vinden op het label van een blik tomatensoep. Sorry hoor, maar ik heb hier gewoon geen boodschap aan.

Score: 3/10
Martijn Warnas