Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Als Stephen Soderberg zich met een film bemoeit, is het uitkijken geblazen. Die man is gek op experimenteren en daar is niks op tegen maar hij heeft totaal geen zelfkritiek en kwakt echt alles op het witte doek. Een goed, of liever gezegd bizar slecht voorbeeld is Full Frontal, waar ik nog steeds smartegeld voor wens te vangen. Maar goed, ik ben ook de kwaadste niet en dit is toch ook de man van Ocean's Eleven en Twelve, en Erin Brokovich. Laat maar eens zien dan, dat Bubble.

Martha werkt in een poppenfabriek. De hele dag doet ze niets anders dan rode lippen op poppen airbrushen, of poppepruiken naaien. Dat is al geen leuk werk, maar Martha en haar collega's doen ook niet hun best er iets van te maken. Niemand zegt wat, er speelt geen radio en opschieten doen ze ook al niet. Martha is veertig jaar oud en zeker 100 kilo. Een man heeft ze niet, maar ze zorgt wel voor haar vader. Als ze iets eet, zorgt ze ervoor dat er een maximale hoeveelheid calorieën in zit: cola, chocodonuts, noem maar op.
Haar beste vriend is Kyle, een zwijgzame slungel van een jaar of twintig, die niks beters weet te verzinnen dan af en toe een joint roken. Hij bedient de gietmachine van de fabriek en heeft 's avonds een tweede baantje, waar Martha hem met haar auto altijd heen brengt. Dat baantje is nodig omdat Kyle's moeder werkeloos is. Kortom, het is de kommer en kwel van de Amerikaanse onderklasse.

Kyle en Martha zijn niet echt vrienden, maar in Amerika gaan ze wat losser met die term om en ze zien elkaar nu eenmaal vaak. Als er dan ook een nieuw meisje op de poppenfabriek komt werken, de niet onknappe maar wel alleenstaande moeder Rose, wordt Martha meteen jaloers. Rose is namelijk van Kyle's leeftijd en ze trekken al snel naar elkaar toe: zo gaan ze vaak samen even roken en plannen ze zelfs een avondje uit. Nou ja, avond uit... Triester kan het niet. Het hoogtepunt is geloof ik dat Rose de posters in Kyle's kamertje bekijkt. En die hangen niet aan het plafond, ofzo.

Dan staat er in de persmap: 'Op een morgen wordt Rose dood gevonden, gewurgd in haar eigen huis. Er wordt een onderzoek ingesteld en dat legt heel wat zaken rond de inwoners en hun leven in dit kleine stadje bloot.' Sorry, maar dat is gewoon niet waar. Dit is echt geen Twin Peaks hoor, vergeet het maar. Rose wordt inderdaad dood aangetroffen en vervolgens gaat een detective op onderzoek uit. Ik heb reconstructies gezien bij Opsporing Verzocht die beter gedramatiseerd werden dan dit verhaal. Die smeris gaat bij drie of vier mensen praten, vergelijkt wat vingerafdrukken en hoppa, hij is klaar. De boef gaat achter de tralies en de aftiteling begint. What the fuck?!?

Dit is geen karakterstudie. Bij een karakterstudie gaat het namelijk om mensen die een karakter HEBBEN. Martha, Kyle en Rose zijn geen echte figuren, het zijn wandelende clichés uit de koker van iemand die denkt dat een film vanzelf diepzinnig wordt als je de acteurs gewoon lekker weinig of nietszeggende teksten geeft. Kijk, wie jarenlang plastic ogen in poppehoofdjes duwt raakt uiteindelijk wel door zijn voorraad leuke anekdotes heen dus dat Martha en Kyle niet de meest onderhoudende karakters zijn begrijp ik. Maar geef die mensen dan wat te doen! Haal de helden in ze naar boven, of desnoods de boeven. Oké, er valt een dode. Maar dan nog reageren ze ongeveer net zo als wanneer ze een éénvijfde staatslot voor hun verjaardag zouden krijgen, met als lotnummer alleen maar negens.

De acteurs zijn overigens allemaal vrijwel onbekend. Ze doen hun best, maar dit soort rollen kun je echt door de eerste de beste voorbijganger laten spelen. Ik ga die namen dan ook niet onthouden. En met een beetje geluk de rest van die film ook niet. Het is leuker dan een tandsteenbehandeling bij de mondhygiëniste, maar verder kan ik echt niet gaan.

Score: 4,5/10
Martijn Warnas