Er was ooit ook een podcast. Klik hier

David Spritz lijkt het goed voor elkaar te hebben: hij is de weerman voor een regionale TV-zender en vangt daar ruim 2 ton per jaar voor. Met zijn bekende kop kan hij bovendien ook geregeld iets lekkers aan zijn lat rijgen, om het eens kleurrijk te verwoorden. Klinkt als een aardig leventje!
Wat David betreft houdt het goede nieuws daar echter wel op. Zo is hij gescheiden, heeft zijn ex een nieuwe vent gevonden, gaat het niet zo goed met zijn dikke, futloze dochtertje en met zijn wietrokende zoon en bovendien heeft David niet het idee dat zijn vader erg veel respect voor hem heeft. Die vader, Robert Spritz, is een beroemd schrijver. David kijkt ontzettend naar hem op, maar zelf is het hem nooit gelukt om een boek te schrijven en bovendien denkt hij dat hij in de ogen van pa alles fout doet. Dat is trouwens ook zo: telkens als er wat tegenzit David's leven en met name als hij daarbij even zijn zelfbeheersing verliest, duikt zijn vader op. Kortom, hij heeft van zijn leven een puinhoop gemaakt.

Normaal gesproken gebeurt er dan iets magisch in dit soort films: in een al dan niet subtiele variatie op A Christmas Carol krijgt de hoofdpersoon een wijze les of een kans om een tijdje in een alternatieve realiteit te leven. Een goed voorbeeld is The Family man, waarin Cage ook een man speelde die de verkeerde prioriteiten in het leven had. Het verhaal deed me echter ook denken aan mijn favoriete film, Groundhog Day. Ook daar heeft een weerman (Bill Murray) een rotleven omdat hij niet goed met mensen overweg kan. Verder lijkt de film qua sfeer erg op een oude film van Cage, Matchstick Men. Daarin speelde hij ook een man die in een kille, bijna steriele wereld woonde en zich langzamerhand realiseerde dat hij de persoonlijke relaties met de mensen om hem heen eens beter aan moest pakken. Zien jullie inmiddels het patroon waar ik op subtiel op wijs, jongens en meisjes?

In dit geval krijgt David geen bezoek van geesten, geen visioenen, geen ander lichaam en evenmin een klap op zijn hoofd waardoor hij wakker wordt als autobandenverkoper. Nee, de redding is deze keer een auditie als weerman bij het beroemde nationale ontbijtprogramma Hello America. David komt tot de laatste selectieronde en dat betekent kans op een salaris van ruim een miljoen! Helaas moet hij dan wel verhuizen.
David voelt er echter weinig voor om nog verder te vervreemden van zijn kinderen. Daarnaast heeft zijn vader nog maar een paar maanden te leven, wat inhoudt dat David zo langzamerhand weinig kans meer heeft om het in de ogen van zijn oude heer nog goed te maken.
Overigens is die vader, briljant en heel onderkoeld gespeeld door Michael Caine, helemaal geen treiterkop. Het is gewoon een rustige, bedachtzame man die zijn zoon steeds op het meest ongunstige moment treft en de dingen zegt zoals hij ze ziet. De druk die David voelt om het goed te doen komt dan ook voornamelijk meer uit zichzelf, niet van zijn vader.

David is trouwens geen echte meteoroloog, maar slechts een gespecialiseerd soort presentator. Een échte weerman schrijft de voorspellingen en David maakt er alleen een vlot verhaaltje van. Hij geeft het zelf toe: 'Ik doe twee uur per dag iets heel makkelijks en ik krijg er royaal voor betaald.'
Kennelijk heeft het publiek dat door, want een paar keer per jaar moet David het ontgelden en krijgt hij een milkshake of een beker cola naar zijn kop gegooid. (We zien daar ook een paar mooie slow-motion shots van.) Het draagt allemaal bij aan Davids treurigheid, maar helaas ook aan de onze... Dit is geen prettige film. Davids leven is een opeenstapeling van ellende, maar niet om te lachen. Bovendien heb je steeds het gevoel dat hij 't er zelf ook naar maakt. The Weather Man is eigenlijk ook meer een karakterstudie dan een verhaal: dat moet je maar net leuk vinden.

De ommekeer aan het eind van de film is amper de moeite van de voorafgaande 90 minuten waard, afgezien van een ontroerend gesprek tussen vader en zoon. Een scène die deze film bijna een voldoende opleverde, maar na lang piekeren vond ik het allemaal toch iets te goedkoop en te gemakkelijk. Dit is misschien een moedige poging om eens een 'verander je leven'-verhaal te vertellen zonder geforceerde plotwendingen (magie, dus) maar helaas werkt het niet. Als je echt graag wilt kun je er vast een wijze les uit peuteren, iets in de zin van 'verbeter de toekomst, begin bij jezelf' of 'je maakt je eigen geluk', maar wat mij betreft moet je daar te hard naar zoeken. En als ik het verhaal van een loser met te weinig zelfvertrouwen wil zien, hoef ik daar écht niet voor naar de bioscoop.

Dan bel ik je moeder wel en vraag of ik je fotoalbum mag inzien.

BADA-BING!

Score: 5/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .