Roy Walker (Nicolas Cage) is een neuroot. Daar is verder ook geen discussie over nodig. Afgezien van het kettingroken en een aantal tics heeft hij ook smetvrees, angst voor relaties en agorafobie (wat dat ook wezen mag, angst voor zachte truien neem ik aan). Dat nou juist zo'n man een beroepsoplichter is, mag een wonder heten. Samen met zijn partner Frank (Sam Rockwell) heeft Roy een repertoire van zwendeltjes, die er meestal op neerkomen dat ze bij rijke mensen speculeren op hun hebzucht. En als die mensen wantrouwig worden, doen ze zich opeens doodleuk voor als politiemannen die om hulp komen vragen bij het betrappen van die gemene oplichters. Het gaat niet om grote bedragen, maar ze redden zich er uitstekend mee.

Zoals je misschien al aan ziet komen is het privé-leven van Roy minder succesvol. Zijn neuroses worden steeds erger, tot hij door een onverwacht gebrek aan kalmeringsmiddelen op een dag echt niet meer kan werken en zich uit frustratie de blaren op de vingers gaat boenen in zijn eigen huis. Dan grijpt Frank in, door hem aan een psychiater te helpen. Aanvankelijk ziet Roy dat niet zo zitten, maar na een paar gesprekken én onbeperkte doseringen van een bepaald soort medicijnen wordt hij weer een stuk rustiger. Zo vertelt hij op een dag dat hij vijftien jaar geleden is weggelopen bij zijn toenmalige echtgenote omdat die steeds vreemd ging en zelfs zwanger raakte. Maar ja, nu piekert Roy er elke dag over of dat kind toevallig niet van hém was… De psychiater adviseert hem om dat dan maar eens te vragen aan zijn ex, maar dat durft Roy niet. Zou de dokter niet even willen bellen?
Je raadt het al: opeens wordt Roy geconfronteerd met een tienerdochter, en nog wel een die thuis voortdurend bonje heeft. Met haar vader blijkt deze Angela echter een stuk beter overweg te kunnen en zo wordt de neuroot Roy langzaam maar zeker een echte pappie.

Tot zover het verhaal: ik wil niet teveel verklappen, maar vanaf hier zijn we pas op een derde. Vanaf dat punt gaat het verhaal bijna ongemerkt steeds een andere kant op, met als grote verdienste dat het goed te volgen is. Er worden niet teveel nieuwe karakters bij gehaald en hoewel er genoeg gebeurt waar wij niks vanaf weten (ja hallo, dit is een film over oplichters - wat dacht je anders?) kunnen we het verhaal vanuit Roy's perspectief uitstekend blijven volgen. Nicolas Cage zet Roy natuurlijk weer uitstekend neer. De man heeft weliswaar niet erg veel variatie in zijn types (Roy is vrijwel hetzelfde als de hoofdpersoon uit zijn film The Family Man, maar dan met wat meer tics) maar dat wil niet zeggen dat hij niet goed speelt. Integendeel, zou ik zeggen: Cage blijft elke keer geloofwaardig, ook zonder hulp van pruiken en rare accenten. Juist hij kan een zenuwachtig wrak als Roy én diens transformatie naar een leuke vader feilloos spelen. Sterker nog, dankzij zijn spel is Matchstick Men in een aantal opzichten ook een comedy! Verder zit hem dat in de relatie tussen Roy en Frank. De jongere, enthousiaste Frank heeft het vak van Roy geleerd maar heeft in tegenstelling tot zijn mentor absoluut geen last van schuldgevoelens. Hij geniet echt van het werk, waarin hij als een soort acteur de ene keer een rustige FBI-man mag spelen en daarna weer een flitsende verkoper kan zijn. Het tweetal ziet zichzelf ook duidelijk niet als boeven. "Ik jat geen geld," zegt Roy ergens. "Mensen géven het aan me."

De ondersteunende, ietwat ondankbare rol van Sam Rockwell (Heist, Confessions Of A Dangerous Mind) is dus erg sterk, maar Alison Lohman steelt absoluut de show als Roy's dochter. Ze went heel snel aan die eigenaardige kerel met zijn tics en zijn rare gewoontes, maar omdat Roy heel openhartig en eerlijk tegen haar is, vertrouwt ze hem al snel. En dat zorgt voor de ziel van deze film: een vader en een dochter die erg aan elkaar moeten wennen, maar daar wel hun best voor willen doen. Uiteindelijk is dat de hoofdmoot, ondanks de interessante invalshoek.

Matchstick Men is een absolute aanrader.

Score: 8,5/10
Martijn Warnas