Of ik mijn biografie nu zelf schrijf of niet, ik ben vastberaden om te liegen dat ik barst. Ik zal de ene vette leugen op de andere stapelen, gewoon voor de gein. Maar helaas is iemand me voor geweest...

Chuck Barris was bij veel Amerikanen een bekende naam. Hij presenteerde namelijk de Gong Show, die wij later in Nederland als de Soundmixshow zouden leren kennen. Dan heb ik het over de allereerste versie, waarbij een stuntelaar dus halverwege zijn act werd onderbroken door een 'jury'. In Amerika veroorzaakte die show heel wat discussie. Eeerder al bedacht en produceerde Barris shows als 'The Dating Game' (hier Op Goed Geluk) en nog meer van dat fraais. We hebben het dan dus over de jaren '60.
Tot verbazing van vriend en vijand beweerde Barris in zijn autobiografie opeens dat hij tussen zijn TV-werkzaamheden door ook als contract-killer voor de CIA actief was en in die hoedanigheid ruim dertig mensen had vermoord! Kijk, zo verkoop je nou een boek.

Deze film is het regiedebuut van George Clooney, die zichzelf meteen de rol gaf van de man die Barris binnenhaalde bij de CIA. Daarnaast liet hij nog een aantal bekende namen opdraven, zoals Drew Barrymore als het vriendinnetje en Julia Roberts als geheim agente. De hoofdrol is echter voor Sam Rockwell, die hier zijn grote doorbraak nog moest krijgen.

Achteraf gezien is Confessions een teleurstelling. De film is traag, niet eens vaag grappig (maar wel zo bedoeld) en de avonturen van Mendes als CIA-man worden nauwelijks uitgewerkt. Zijn training wordt in een scène afgehandeld, de achtergronden van zijn missies zijn niet of nauwelijks bekend. In Nederland komt deze film vrijwel tegelijkertijd uit met Catch Me If You Can, ook zo'n bizarre biografie. Die film snapte tenminste dat je een spectaculair verhaal ook op de juiste manier moet brengen en dat is NIET als een Oostduitse eindexamenfilm. Maar ja, die Clooney wilde natuurlijk niet meteen bekend staan als een lichtgewicht en dus haalt hij alles uit de kast om hier een indringend drama van te maken.

We weten natuurlijk niet zeker of Barris de waarheid spreekt (hij leeft nog steeds), maar het is voor 90% zeker dat hij uit zijn nek lulde. En al was dat niet zo, dan is het geen man die bezwaar zou hebben tegen een paar leugentjes om het verhaal wat 'sjeuiger' te maken. Goed, er is dan een kwestie met een verrader die het voorzien lijkt te hebben op Barris, maar de details daarvan blijven ook weer zo vaag. En dan speelt de film zich ook nog af in de jaren '60 en '70, toen de wereld er nogal sjofel uit zag. Dat maakt deze film ook visueel niet bijzonder aantrekkelijk.

Misschien is het ons nadeel dat we Chuck Barris in feite helemaal niet kennen. Hetzelfde verhaal met Willem Ruis in de hoofdrol zou er bij mij stukken beter in gegaan zijn. Maar feit blijft dat deze film gewoon zwak is: te traag, te vaag en zonder spanningsopbouw. Je mist hier niks aan.

Zie ook https://www.straightdope.com/columns/030207.html voor meer informatie over Chuck Barris.

Score: 5/10
Martijn Warnas