Over dit onderwerp schrijf je zonder moeite tien kantjes vol, al was het maar over alle idiote theorieën over samenzweringen en leugens van de Amerikaanse regering. Die laat ik nu voor wat ze zijn, want ik geloof er niet een. (Voor de duidelijkheid: ik geloof wel dat de regering Bush voortdurend liegt dat ze barst, maar toevallig niet hierover.) Ook het verhaal hoef ik niet uitgebreid weer te geven, want dat is tamelijk rechtlijnig en we weten ook allemaal hoe het afliep. Nee, wat deze film zo geweldig overbrengt is hoe het allemaal zo kon gebeuren. Het lijkt immers zo simpel: nadat het eerste toestel het WTC had geraakt, zou toch zonneklaar geweest moeten zijn wat er aan de hand was? Alle cockpits op slot, alle toestellen aan de grond en iedereen die bruiner is dan de gemiddelde IJslander eens even goed aan de tand voelen, right? Kick ass and take names! Dat zou JIJ hebben gedaan, geef nou maar toe.
United 93 laat echter niet alleen zo nauwkeurig mogelijk zien wat er aan boord gebeurd moet zijn, maar ook wat er zich afspeelde bij de grote en kleinere verkeersleidingsposten van de Amerikaanse luchtvaartdienst. Om al die duizenden vluchten die elke dag over het land vliegen veilig en snel op hun bestemming te krijgen, is er een gigantisch en bijzonder complex logistiek apparaat opgezet, waar we uitgebreid kennis mee maken. Na een half uurtje snap je volledig hoe het kon gebeuren dat bijna niemand snel de juiste verbanden legde en dat er dus vier toestellen konden verongelukken voordat alles werd platgelegd.
Het heeft niet zoveel zin om hier de complete gang van zaken in het script weer te geven. Dat is een heel ingewikkeld verhaal over vliegtuigen die hun transponders uitzetten zodat de verkeersleiding ze kwijtraakt, communicatiestoringen tussen het leger en de Amerikaanse luchtvaartdienst FAA en over compleet ongeloof bij de verantwoordelijken over het feit dat iemand zo'n uitermate laaghartige aanval uit zou durven voeren (laten we wel wezen, pas nadat het tweede vliegtuig het WTC in dook snapten we allemaal wat er aan de hand was). Overigens worden de passagiers natuurlijk allemaal door acteurs gespeeld, maar een aantal mensen die het vanaf de grond meemaakten (met name verkeersleiders) speelt zichzelf.
Ik vind het Godsonmogelijk om hier een cijfer aan te geven. Wat voor criteria moet je in vredesnaam hanteren? En stel je dat op een 8 uitkomt, wat is dan het verschil met een 10? Hadden de kapers gemener moeten kijken? Zouden de passagiers in de filmversie hebben moeten winnen? Onzin, natuurlijk.
Ik zou hier doodleuk een 10 onder zetten, maar dat zou dan weer raar zijn voor iets wat visueel het kwaliteitsniveau van een TV-film heeft. Bowling For Columbine heb ik ook het hoogste cijfer gegeven omdat ik het eh… 'ideologisch' van harte met de film eens was, maar eigenlijk is dat niet helemaal zuiver (bedacht ik later). Een vergelijkbaar probleem heb ik trouwens met An Inconvenient Truth, maar dat zie ik dan wel weer.
Kortom, geen cijfer maar wel een zeer warme aanbeveling: ik zou geen reden weten waarom je deze film NIET zou moeten gaan zien. Zoek ook eens op www.wikipedia.org naar artikelen over deze ramp, met name als je in al die samenzweringsflauwekul gelooft. Wees ook niet bang dat dit te saai of al te zwaar op de hand is: dit is geen soap, waar elke traan wordt uitgemolken. Natuurlijk is 'Cars' een vrolijkere manier om een avond stuk te slaan, maar United 93 is een uitermate belangrijke film. Die horen er ook bij.
Martijn Warnas Score: n.v.t.
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|