Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Sean heeft een leuke vakantie gepland op Hawaï: lekker met zijn motorfietsje door de bossen crossen en af en toe een beetje surfen. Helaas is hij getuige van de brute moord op een openbaar aanklager. De dader is Eddie Kim, een crimineel die nergens voor terugdeinst. Helaas wordt Sean ontdekt en hoewel hij weet te ontsnappen is hij vanaf dat moment zijn leven niet zeker.

Samuel L. Jackson is deze keer FBI-agent Neville Flynn, de man die Sean (Nathan Philips) op het nippertje weet te redden als Kims handlangers hem op het spoor zijn. In ruil daarvoor wil Flynn wel dat Sean tegen Kim zal getuigen: een getuige als deze maakt een veroordeling vrijwel gegarandeerd. Sean zit daar natuurlijk niet echt op te wachten, maar levenslang over je schouder kijken is ook niet alles.

Kim heeft er dus belang bij dat Sean de rechtzaal niet haalt, maar het is natuurlijk niet zo simpel om iemand aan boord van een vliegtuig, die ook nog eens door twee FBI-agenten wordt bewaakt, om te leggen. Kijk, hij had gewoon op Internet moeten publiceren dat Sean een 14e-eeuwse Keizer had geciteerd, dan had dat toestel afgeladen gezeten met zelfmoordterroristen. Maar ja, met makkelijke plannen maak je geen leuke films. Eddie kiest dus een andere truuk: hij laat een gigantische lading slangen aan boord brengen en zorgt er ook nog eens voor dat de traditionele Hawaïaanse bloemenkransen bespoten zijn met feromonen. Dan is het nog een kwestie van openingsmechanisme op de kist en je weet zeker dat het een spannend vluchtje zal worden.

Tot zover, wat mij betreft, het verhaal. Ach, er gebeurt nog wel het een en ander, maar het komt hier op neer: de slangen ontsnappen, zaaien dood en verderf en het is aan Neville Flynn en wat heldhaftige bijfiguren om de zaak recht te trekken. Een tweede verhaallijn speelt zich af op de grond, waar Flynn's collega's een slangenkenner optrommelen, die daarna geregeld op sombere toon vertelt dat er geen redden meer aan is. Verder zijn er nog wat aparte types aan boord, zoals een beroemde zanger met smetvrees, een stewardess die aan haar laatste vlucht bezig is en hoopt dat iedereen lekker gaat slapen, twee kleine jochies die reizen zonder begeleiding en een tuttig zakenvrouwtje met een hondje.

De film zwalkt aan het begin van thriller naar komedie. Dat is op zich niet onaardig, maar bij het middelste gedeelte heb ik wat bedenkingen. Als de slangen de cabine bereiken, vallen er namelijk een heleboel slachtoffers. Een smoorverliefd stel dat de WC even bezet houdt om het lidmaatschap van de Mile High-club veilig te stellen, bijvoorbeeld. Om onduidelijke redenen schroeft de jongen ook de rookdetector van het plafond en zo duikt een slang het hokje binnen. Party time!

De aanvallen van de slangen zijn behoorlijk onsmakelijk. Ze bijten heus niet alleen in enkels en bovendien beginnen sommige slachtoffers na verloop van tijd behoorlijk te verkleuren en op te zwellen. Als er dan ook nog met pus gevulde bijtwonden moeten worden leeggedrukt, vind ik dat we het stickertje actiefilm maar weer los moeten krabben en hier het predicaat griezelfilm op moeten plakken. Dát zeggen ze er echter nergens bij!
Wat me verder stoorde, al is Snakes On A Plane zeker niet de enige actiefilm waarbij dit verschijnsel zich voordoet, is het feit dat er ruim vijftig doden vallen maar dat niemand daar ernstig mee lijkt te zitten. Alleen om een baby en een klein jochie maakt het verhaal zich druk, maar ondanks de talloze andere passagiers die in slangensnacks veranderen is de uiteindelijke landing van het toestel duidelijk een gevalletje 'eind goed, al goed'. Kijk, dat een hufterige zakenman gegrepen wordt en dat we daar juist om moeten klappen vind ik niet meer dan redelijk. Maar over die 49 andere doden, die allemaal opgezwollen in hun stoel liggen, hoor je geen mens. Niemand kijkt zelfs maar of ze nog leven: het is ieder voor zich en alleen voor een onbeheerde zuigeling willen de overlevenden nog moeite doen.
Ik weet nooit wat ik daar van moet denken, eerlijk gezegd. Een soort herdenkingsdienst aan het eind zou wel mooi geweest zijn, ik noem eens iets.

De film stikt trouwens van de fouten. Slangen komen bijvoorbeeld uit de bakken voor handbagage vallen, hoewel daar vanuit het ruim helemaal geen toegang toe is. In grote delen van het vliegtuig zou het trouwens zo koud moeten zijn dat die beesten spontaan aan een winterslaap begonnen en afgezien daarvan werkt het mechanisme om de slangen vrij te maken kennelijk op druk: de kisten gaan open op 35.000 voet en die slangen zaten dus in een ruim dat niet op cabinedruk wordt gehouden. Ik ben geen dierenarts, maar volgens mij hadden ze het opstijgen dan ook niet overleefd.
En dan nog wat: in Hawaï zijn helemaal geen slangen en het verhaal legt dan ook omstandig uit dat ze eigenlijk uit Amerika zijn gehaald, maar zo'n stunt zou hoe dan ook gewoon teveel voorbereidingstijd kosten. Zo lust ik er nog wel een paar en de film bouwde duidelijk niet voldoende krediet bij me op om zulke dingen dan maar te negeren.

Al met al vond ik Snakes On A Plane, ondanks het veelbelovende begin en het feit dat Samuel L. Jackson zich duidelijk kostelijk amuseert, geen voldoende waard. Het was me allemaal iets te onsmakelijk voor een film die zich afficheert als een vrolijk potje knokken boven de wolken. Daarnaast zijn al die zwakke plekken bloedirritant. (Nog ééntje dan: hoe kon Eddie Kim de identiteit van een snel wegrijdende motorcoureur achterhalen? Nee, er zat geen nummerplaat op die fiets. Trouwens, hoe wist Flynn dat Sean in gevaar was? Vragen vragen vragen...) Wacht maar op de DVD, da's vroeg genoeg.

Score: 5/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .