Ik zou die films dan kunnen negeren of alleen maar 'ach jeetje' kunnen schrijven, maar kritiek moet je nu eenmaal onderbouwen. En dan nog word ik pas écht gemeen als ik pretentieuze onzin aantref, zoals de films van Nanouk Leopold ofzo. Superman Returns, zo verklap ik vast, is weliswaar een bijzonder slechte film maar dat heeft met name te maken met een soort sneeuwblindheid aan de kant van de makers. Soms zie je pas hoe slecht iets is als het af is en als de posters dan al al gedrukt zijn, tsja… Knappe jongen die dan alsnog zegt: 'We gooien het weg en we beginnen opnieuw'.
Je voelt al waar dit heen gaat, gok ik?
Het superhelden-genre heeft me trouwens nooit bijzonder aangetrokken. Weliswaar weet ik best het verschil tussen Gotham City en Metropolis, of waar de Hulk de mosterd haalt, maar ik zal nooit zo'n boekje kopen en fan ben ik al helemaal niet. Ik heb dus ook niet het gevoel dat er een gapend gat in mijn leven zit dat alleen kan worden opgevuld door Lois en Clark.
Overigens keek ik wel af en toe naar die TV-serie, maar het enige waar ik dan ondertussen aan kon denken is hoe Teri Hatcher er uit zou zien met een kwak zaad op haar gezichtje. Ik zou ook bij God niet weten hoe die knaap heet die in de serie Clark speelt.
Superman Returns is echter een pure fan-film. Het eerste half uur is er uitsluitend op gericht om weer helemaal terug te komen in de oude vertrouwde situatie, dus met een ongemakkelijke relatie tussen Superman alias Clark Kent en de journaliste Lois Lane. Ze werken ook weer bij de Daily Planet en zelfs de moeizame landing van Superman als baby in een weiland wordt weer helemaal overgedaan. De lul kan trouwens nog steeds niet fatsoenlijk landen. Ja, wel rechtstandig op het dak van een wolkenkrabber maar als hij een compleet weiland ter beschikking heeft lijkt meneer opeens niet te kunnen kiezen en ploegt hij de halve akker om.
Superman is namelijk vijf jaar weggeweest van de aarde, om eens te kijken of het op Krypton inderdaad zo'n dooie boel was. Dat bleek trouwens te kloppen. Doet het verhaal daar nog iets mee? Welnee.
In de tussentijd zijn er wel een paar kleine dingen veranderd: zijn pleegvader is overleden en Lois is getrouwd met het neefje van de baas. Sterker nog, ze heeft een zoontje! Het is een miezerig ventje, zo'n astma-puffertje. Daarnaast is Lois verbitterd over het feit dat Superman zomaar de benen heeft genomen en voor haar artikel 'Waarom de wereld Superman niet nodig heeft', won ze zelfs een Pulitzer. (Als je niet weet wat dat is: gefeliciteerd, je bent EXACT de doelgroep voor deze film. Ga snel kijken en tot ziens!)
De boef van dienst is opnieuw Lex Luthor, een van de minst interessante boevenkarakters uit het hele superhelden-spectrum. De man, in wezen een kale klootzak, wordt namelijk door iedere schrijver omgevormd tot iets wat hem het beste uitkomt. Luthors biografie slaat dus op worst: de man is zowel president van Amerika geweest als een krankzinnige uitvinder en deze keer is hij Godbetert een makelaar! De rol is voor Kevin Spacey, maar die levert eigenlijk slaapverwekkende scènes. Slechts één keer, als Lex voor de grap een beetje jolig doet, zie je de potentie in die rol.
Luthor, die nu in de gevangenis zou zitten als Superman niet vergeten was op te komen dagen als getuige in zijn rechtszaak, is opnieuw rijk geworden door met een oude maar steenrijke dame te trouwen. Zodra ze haar laatste adem uitblaast, lijkt hij haar vergeten. En wij ook, want het is een van de vele idiote truuks die het verhaal uithaalt om dingen te verantwoorden die toch nergens op slaan.
Met haar kapitaal financiert hij zijn nieuwste idiote plan, namelijk een eiland van Kryptonite voor de kust van Amerika. Weliswaar zal een groot deel van Amerika daardoor onder water komen te staan, maar dat is volgens Lex alleen maar goed voor de prijzen van onroerend goed. Extra voordeel: op een eiland van Kryptonite heb je ook geen last van Superman, die allergisch is voor dat spul.
Dat eiland is overigens makkelijk aan te leggen met wat gestolen kristallen uit Supermans basis op de Noordpool. Dat heet het Fortress Of Solitude, maar Lex wandelt er even naar binnen of het de Vomar is. Hij heeft trouwens ook een paar handlangers, zonder enig waarneembaar karakter. Echt, ik heb Stormtroopers gezien die ik beter uit elkaar kon houden.
Ik sla trouwens alle rampen en reddingen over, want zoals bekend kun je Lois geen vijf minuten alleen laten zonder dat ze in een neerstortend vliegtuig of in handen van een boef terecht komt. Dat zijn redelijk spectaculaire stukjes, maar eerlijk gezegd was het allemaal nauwelijks voldoende om me wakker te houden. Zielloos, dat is het probleem van deze film. Ze doen hun uiterste best om de fans niet kwaad te maken (en dat lukt toch nooit), met als gevolg een zouteloze film die sprekend lijkt op de troep van twintig jaar terug, maar dan met betere effecten.
Superman blijft een lulletje rozenwater, Lois blijft te lang kwaad, de geile spanning tussen die twee blijft helemaal uit en Lex Luthor had die speciale kristallen net zo goed uit zijn reet kunnen halen, zo onwaarschijnlijk zijn al zijn truukjes en plannetjes.
Voor hoofdrolspeler Brandon Routh is dit zijn eerste grote filmrol. Vrijwel al zijn voorgangers kregen ontzettend veel last van typecasting, maar het zou me verbazen als het iemand opviel wie deze keer Superman speelde. Zelden zo'n blanco gezicht gezien. Of ze hem nooit verteld hebben dat hij zich NIET als Clark Kent moet gedragen zodra de rode onderbroek aan mag…
In Nederland zouden we zoiets nooit kunnen maken, bij gebrek aan geld, talent en zelfs maar een vergelijkbare lokale superheld. (Eh… Ciske de Ratjongen? Ed.) Als dit dus een Nederlandse film zou zijn, gefinancierd door Joop van den Ende, gefilmd in een loods in Amsterdam-Noord, met Katja als Lois, Sjoerd Plaisier als Lex Luthor en (laten we eens grappig doen) Antonie Kamerling als Superman, dan zou ik een staande ovatie hebben gegeven. Maar dit is Hollywood. Dan kan en moet het beter. Veel beter. En gelukkig is Roger Ebert, zo bleek mij pas nadat ik dit verhaal af had, het helemaal met mij eens. Voor mij is er nog hoop, voor deze film echter niet.
Score: 3/10
Martijn Warnas
Lees ook eens mijn review van de film Mongolian Ping Pong, die in dezelfde week verscheen. Die film begon met niks (geen geld, geen sterren) en kreeg een 7. Deze film had een sterrencast en een miljoenenbudget en ik viel er bijna bij in slaap…
Ik weet trouwens nog een leuke Superman-mop:
Superman vliegt boven Metropolis wanneer hij opeens Wonderwoman op een dakterras ziet liggen. Het is mooi weer en ze is spiernaakt, dus ze probeert natuurlijk een lekker kleurtje te krijgen. Nu is Superman niet voor niets sneller dan zijn schaduw, dus hij schiet razendsnel op Wonderwoman af, trekt zijn broek uit, geeft haar een beurt en is weg voor ze goed en wel door heeft wat er nu gebeurd is. Om zeker te weten of hij niet ontdekt is richt hij zijn supergehoor nog wel even op haar en hij hoort haar inderdaad hardop zeggen:
'Wat WAS dat in vredesnaam?'
En dan hoort hij de stem van de Invisible Man:
'Geen idee. Maar ik heb opeens een pijn in mijn REET, ongelofelijk!'
Dank u, dank u. I'm here all week.
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|