Waarom zou Nanouk Leopold (scenario en regie) eigenlijk zo'n rare titel hebben gekozen voor deze film? Drijvende eilanden zijn een Frans toetje: geslagen eiwit in vanillesaus. Gele vla mag ook. Het komt zegge en schrijve een keer in beeld. Verder hoor je er niets over, maar het geeft de film meteen een titel die aan van alles doet denken, behalve drie geschuffelde Rotterdamse wijven. Dikdoenerij dus.
Dit is trouwens ook haar eerste film die langer dan een uur duurt. Niet dat ik mevrouw Leopold nu af wil gaan zitten zeiken want in dit vak moet je klein beginnen en met een film van een kwartier kun je ook al maanden bezig zijn, maar ik erger me al een tijdje aan de pretenties van dat Nederlandse Film en Televisie Academie volkje en Leopold staat nu helaas even in de vuurlinie. Want wat moet ik met die film? Ik heb geen flauw idee. Ben ik nou zo'n simpele ziel? Ik heb een HBO-diploma. Ik heb een rijbewijs. Ik schrijf wel aardig, als ik een goede dag heb. Kortom, volgens mij ben ik niet echt heel erg stom.

Vrijwel alles is in orde. Belichting? Keurig. Cameravoering? Volgens het boekje. Montage? Niks aan de hand, meneertje. Maar verder is het zo'n... hoe zeg je dat... zo'n Nederlandse film. En dat bedoel ik niet als compliment. Veel bloot, wat treurige seks, veel huilen, wat bloed, een verkrachting. God mag weten welke gek die checklist elk jaar op de Filmacademie uit staat te delen.

Kaat, Sascha en Isa zijn een stelletje armoedzaaiers. Het duurde even voor ik wist wie nu wie was, maar er zit een kunstenares bij, een werkeloze en een havenarbeidster. De werkeloze maakt het uit met haar vriend omdat... eh... wacht even... was dat nou Kaat of Isa? Isa was die kunstenares. Maar er was ook iets met een abortus. En een verkrachting. Dat zal toch niet dezelfde zijn overkomen? Wel een beetje cru. Maar ik dacht toch van niet.
Kijk, aan de persmap heb je dan ook geen barst hé. Mag ik even citeren? "Om grip op hun leven te krijgen beginnen Kaat, Isa en Sascha ieder voor zich aan een persoonlijke zoektocht, waarbij ze onbewust afstand van elkaar nemen." Oh ja. Nou, dat verklaart een hoop. "Als Kaat, Isa en Sascha elkaar uiteindelijk in de ogen kunnen kijken hebben ze een beter beeld van wie ze zijn en waar ze voor staan."
Nou, dat zal dan wel. Ik kom er niet uit. Het mag bekend zijn dat ik niet echt een kunstenaarsziel heb, maar ik heb gewoon een groep scharrebakken ongelukkig zien kijken. Verder kon ik er, ondanks de persmap en mijn aantekeningen, uiteindelijk geen chocolade van maken. Dat zal wel komen omdat de drie dames me uiteindelijk geen barst interesseren.

Weet je wat? Het ligt aan mij. Ik ben maar een eenvoudige boerenlul. Dit is een geweldige film. Adembenemend. Verstilde dramatiek. Erg introspectief ook. Ga hem zien. Je leert er wat van. Vertel het mij ook eens.

Score: n.v.t.
Martijn Warnas