Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Nazi's zijn uitstekende filmboeven. Ze laten zich voor vrijwel alles gebruiken, desnoods een piratenfilm. (Ha, die trailer zou ik wel eens willen zien: "Hitler reisde terug in de tijd en verborg zijn gestolen goud in het Caribisch gebied...") En dat ze zich kennelijk ook met het occulte hebben beziggehouden, ach... dat spreekt toch bijna voor zich?
Dus zijn het de Nazi's, in samenwerking met de reïncarnatie van Rasputin (ook zo'n multifunctioneel stuk ellende, bijna het Zwitserse zakmes van de filmboeven) die in 1944 via een of ander ritueel de poort naar de onderwereld openen met de bedoeling daarmee de Goden Van De Chaos te bevrijden. Helaas gooit een groep Amerikaanse soldaten roet in het eten, of liever gezegd gooien ze met handgranaten. Het plan van Rasputin gaat dus niet door, maar wel komt er zo een klein, rood duiveltje in onze wereld terecht en dat wordt onze held, Hellboy. Dankzij de opvoeding van professor Broom wordt hij geen gruwelijke demon, maar een nuttige bondgenoot in de strijd tegen het kwaad. Vanuit een heuse geheime basis, vermomd als vuilstortplaats, bestrijdt Hellboy met behulp van de FBI het kwaad.
Oh, had ik al verteld dat hij hulp heeft in de vorm van een zo mogelijk nog gekker wezen, waarvan werkelijk geen letter over de afkomst wordt verteld? Dat is Abe Sapien, half man half vis en hyperintelligent. Wie wat waar hoezo half vis? Nou, reken maar niet op een uitleg: zo'n soort film is dit niet.
Hellboy's tegenstanders mogen er trouwens ook wezen: Rasputin is een gewoon mens, maar hij krijgt hulp van een alien-achtig wezen dat nooit echt sterft, een vrouwelijke Nazi die hij het eeuwige leven heeft geschonken en nummer drie is een man die zichzelf zo vaak heeft laten opereren dat hij nu een levende mummie is, met zand in zijn aderen.

Jaja, dat is me nogal een verhaal he? De beste tactiek om dit allemaal te verwerken is overigens de bekende 'ene oor in, andere oor uit'-methode, die het ook zo goed doet bij romantische gesprekken met een vriendin en belerende praatjes van politiemannen. Knikken en glimlachen, het is zo weer over.

Deze film legt dus weinig tot niets uit. Behalve over Hellboy's geboorte hoef je echt geen seconde achtergrondinformatie te verwachten over alle bizarre wezens die je te zien krijgt, of de rituelen en tempels die kennelijk ooit bedacht en gebouwd zijn om deze wereld naar de donder te helpen.
Goed, dat zou je als een zwak punt kunnen zien. Aan de andere kant: als alles steeds wordt uitgelegd, word je ook nooit eens verrast. Die Tombraider-films en The Mummy hadden er een handje van alles uit te willen leggen, maar dat waren toch niet echt de spannendste stukken. En ze hadden nu wel een kwartiertje kunnen inplannen voor gelul over priesters, goden, magische boeken, toverspreuken en voor mijn part radioactieve spinnebeten om dit allemaal te verklaren, maar daar was die film toch ook hooguit saaier van geworden. Ik vond het wel best zo, eerlijk gezegd. Kom op, raggen!

Hellboy compenseert het gebrek aan achtergrondverhaal namelijk ruimschoots met drie andere zaken: spectaculaire effecten, leuke grappen en een hoofdfiguur die duidelijk meer is dan een goedgebekte spierbundel. Hoewel je in Hellboy elementen van allerlei mafkezen terug kunt vinden, van de Hulk tot de gebochelde van de Notre Dame, maakt acteur Ron Perlman er een goed uitgewerkt en sympathiek wezen van. Hellboy is meer dan een vechtjas: hij voelt zich ook de zoon van Professor Broom en hij is verliefd op een jonge vrouw. Fysiek is hij zestig, maar emotioneel is hij een jonge twintiger die (niet in de laatste plaats vanwege zijn uiterlijk) worstelt met allerlei emoties. En dat zie we allemaal door dertig lagen make-up heen, petje af.

Omdat de film Hellboy niet pretendeert meer te willen bieden dan actie en vermaak maar dat stiekem toch (een beetje) doet, vind ik hem bijzonder geslaagd in zijn genre. En dan bedoel ik dus dat deze film slaagt waar films met evenveel flauwekul zoals Blade en X-Men falen. Daar werd die freakshow wel uitgelegd, maar werden de karakters er alleen maar ongeloofwaardiger van. Hellboy trapt daar gelukkig niet in. Dat is een hoog cijfer waard:

Score: 8/10
Martijn Warnas