Ik zou deze film heel kort kunnen samenvatten in een enkel zinnetje: Indiana Jones met borsten.
Voor wie Tomb Raider en Lara Croft niet kent: Lara is de steenrijke dochter van een ontdekkingsreiziger (Lord Croft, dus Lara is zelf een Lady) en ze heeft een warme belangstelling voor archeologie, maar dan bijvoorkeur niet het soort waarbij je de hele dag in de hitte met een kwastje een zandheuvel afveegt op zoek naar oude beerputten, maar meer het soort waarbij je tempels binnendringt die door de bouwers voorzien zijn van de meest ongelofelijke beveiligingssystemen. Daar haalt ze dan een of ander gouden beeldje weg, waarna de tempel zichzelf vrijwel vernietigt. Ik noem dat meer een grafrover dan een archeoloog, maar Engelsen hebben altijd al de neiging gehad om overal ter wereld schatten weg te slepen.
Zo'n tempel is meestal eeuwen geleden gebouwd door een volk dat wel kennelijk wel verstand had van infrarood-detectie, druksensoren en magie maar dat zich evenzogoed in de luren liet leggen door een paar Spanjaarden en een stapel met waterpokken besmette dekens. (Jij bent echt van plan om het hele Tomb Raider-concept eens van A tot Z af te fikken hè? Mijn zegen heb je hoor. Ik zie niet gebeuren dat de Inca's alsnog een rechtszaak beginnen wegens smaad. - Ed.)
In deze film weet je van tevoren dat het allemaal om een ding draait: actie. Lara Croft is behendig en gevaarlijk, dus is ze op haar best als er golven zwaarbewapende aanvallers op haar afstormen en ze ondertussen op gymnastische wijze door allerlei, liefst visueel interessante, locaties kan rennen, springen, vliegen, duiken, vallen en weer doorgaan. In de spelletjes deed ze nooit haar mond open, dus in een film moet je ook niet meer verwachten dan een paar goed getimede bon mots.
Dit geconstateerd hebbende blijft het een werkelijk treurig domme film. En dat terwijl het zo veelbelovend begint: na nog geen dertig seconden duikt er een geavanceerde vechtrobot op (in een oude tempel, dat is wel een beetje raar) die het op Lara voorzien heeft. De scenarist, als je dat zo mag noemen, zal wel gedacht hebben: vechtrobots deden het leuk in Star Wars Episode One, het werkte in Red Planet en dan zal het hier ook wel werken.
Zodra de robot is verslagen, blijkt echter dat dit gewoon Lara's idee van een leuke vrijdagavond is: de tempel van het eerste gevecht is onderdeel van haar eigen kasteel en de robot is gebouwd door haar privé-geek.
Toen ik zag dat haar butler Hillary werd gespeeld door de komiek Chris Barry (Rimmer uit Red Dwarf) hoopte ik nog even dat het alsnog goed zou komen (de man evenaart Rowan Atkinson in het plaatsen van onderkoelde, sarcastische opmerkingen) maar Barry heeft ongeveer vijf regels tekst dus dat feest ging ook niet door. Vervolgens begon er een lulverhaal over een magische steen waarmee je de tijd kunt beïnvloeden en waarvan de beide helften in verschillende tempels te vinden zijn. Een groep invloedrijke mensen, de Illuminati, stuurt een handig mannetje op pad om de helften te vinden, maar aangezien de sleutel van beide tempels 'toevallig' opduikt in Lara's eigen huis ontstaat er ruzie tussen Lara en het huurlingenleger van de Illuminati. Jaja... vergeleken hierbij is 'The Mummy' qua achtergrondverhaal een Discoverychannel documentaire. Met dat verschil dat in The Mummy flink wat humor zat en de personages meer waren dan pratende stand-ins voor stuntmensen.
Die Tomb Raider computerspellen waar het allemaal mee begon hebben mij nooit geboeid. Het zijn in feite lange behendigheidsoefeningen, waarbij je gedwongen wordt om keer op keer hetzelfde te doen tot het lukt. Dat is misschien goed voor kleuters die zelfdiscipline moeten leren, maar als ik mijn poppetje drie keer tegen een bamboespies heb laten glijden geloof ik het verder wel. Bovendien is Lara Croft een erg pittige en bovendien zwaarbewapende vrouw en daar val ik helemaal niet op. Sterker nog, ik verdenk alle mannen die daar wel op vallen toch van bepaalde latente neigingen. Een vrouw met een pistool is als een man met een handtasje, of ligt dat nou aan mij?
Lara is zo oppervlakkig als maar kan. Onder het mom van 'girl power' is ze stoer en zelfstandig, maar ze is 'ontworpen' door mannen en die hebben nooit de moeite genomen om er een echt persoon van te maken. Toch is er een halfzachte poging gedaan om een wat vrouwelijkere kant van Lara te tonen: ze mist haar pappie. Sterker nog, in haar tuin staat een stenen mausoleum in de vorm van een kampeertent. Daar staat tegenover dat haar douchecabine in een glazen erker is geplaatst en bestaat uit doorzichtig glas. Want preuts is ze niet, onze Lara.
Rest nog de vraag of de film een goede afspiegeling van het spel is. Wel, Angelina Jolie lijkt erg op Lara maar dat doen de meeste brunettes in een strakke spijkerbroek. En Lara's huis, Croft Manor, lijkt ook op de versie uit het spel. Aan tempels en exotische locaties is geen gebrek. Vanuit een technisch standpunt treft de film de sfeer van het spel dus inderdaad goed. Maar het blijft een zielloos en zinloos verhaal. Ik was blij dat ik na 90 minuten de zaal uit mocht.
Score: 5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|