Voor het bespreken van deze film had ik versterking nodig. In mijn eentje zou ik namelijk al na een minuut of vijf de zaal hebben verlaten, maar nu heb ik het een uurtje volgehouden. En dat is niet eens omdat Blade II zo slecht is, maar omdat het een film is in een genre waar ik een enorme hekel aan heb. Normaal gesproken los ik dat op door nooit horrorfilms te bespreken, maar af en toe moet je ook eens van je principes afwijken, anders roest je vast. Alien en Virus heb ik laatst ook helemaal uitgezeten (in privétijd nog wel) dus ik groei duidelijk, als mens. Dit is een grapje. (Weten we. - Ed.)

Op zich klinkt de omschrijving 'actiefilm met Wesley Snipes' veelbelovend. Maar als je deel 1 kent, weet je al hoe laat het is: deze film gaat over vampieren. En ik vind vampieren alleen leuk als ze van vilt zijn en me uitleggen hoe ik tot tien kan tellen. Zelfs Buffy en haar vrienden kunnen me gestolen worden. Ik ben wat dat betreft erg consequent.
Nu is Blade (Snipes) geen échte vampier, maar een halfbloedje. Hee, dat is bijna een woordspeling. De neiging om in nekken te bijten heeft hij weten te onderdrukken en bovendien is hij ongevoelig voor zonlicht. Vandaar zijn bijnaam, "The Daywalker". Dat maakt hem een gevaarlijke vijand van de 'vampire nation', oftewel het collectief waarin alle vampieren ter wereld zich verenigd hebben en zo te zien de voornaamste afnemer van housemuziek en spuitbussen op onze planeet.
Kennelijk was Blade's conflict met de volbloed vampieren een belangrijk thema in deel één, want in deel twee wordt dit alles bekend verondersteld. Blade gaat in elk geval geregeld op jacht, voorzien van een wapen met kogels die bestaan uit zilver met een knoflooklading. De inslag van zo'n kogel in een vampier heeft een spectaculair resultaat: het slachtoffer fikt een paar seconden als een sinaasappelkistje en verdwijnt dan. Dat is trouwens een groot pluspunt als ze van Blade nog eens een computerspelletje maken, maar laat ik proberen niet te vaak af te dwalen in dit verhaal.

Nu had Blade in deel 1 een mentor, een wat oudere kerel (maar met lang haar, krullen en een baard, wat filmjargon is voor 'stoer') die aan het eind zo toegetakeld was dat hij zelfmoord pleegde. Deze mentor, Whistler, speelt in Blade II gewoon weer mee, met een of andere rotsmoes over incubatietanks en retrovirussen. Inmiddels had Blade alweer een nieuwe assistent van het type 'ik maak van een oud busje en een soldeerbout een rijdend ford annex controlekamer'.

Op een dag (ik denk dat ik een shortcut maak voor dat zinnetje, da's in mijn vak wel handig) krijgt Blade bezoek van twee afgevaardigden van de vampierenvakbond. Ze sturen twee ninja's, een mannetje (Danny John Jules oftewel The Cat uit Red Dwarf, die zijn scherpe tandjes dus gewoon in kon houden) en een vrouwtje. Een emailtje was net zo makkelijk geweest, maar dan verlies je weer een kans om een uitgebreide knokpartij in beeld te brengen. Blade krijgt te horen dat de vampierenpopulatie bedreigd wordt door een nieuw type vampier, de reaper: de beet van deze supergriezels, die het vooralsnog voornamelijk op de standaard-vampieren hebben voorzien, is niet dodelijk maar juist besmettelijk. Vergelijk het met een VVD'er die in Pim Fortuyn verandert. Het effect op de hoofdhuid is trouwens hetzelfde.
Blade wordt daarom gevraagd om assistentie bij het uitroeien van deze plaag, waarbij hij hulp krijgt van The Blood Pack. Deze speciaal getrainde vampieren-unit is twee jaar geleden opgericht om Blade zelf op te sporen, dus het is uitermate grappig (gedurende een seconde of twee) dat hij nu de leider wordt van deze figuren. Hij houdt de wind er echter goed onder, bijvoorbeeld door een explosief met afstandsbediening in de schedel van degene met de grootste bek te schroeven. Menig conducteur zal er likkebaardend naar kijken.

Vanaf dit punt heb ik afgehaakt. Er was nog sprake van een smerig vampierenfeestje waarbij mensen hun rug open laten snijden zodat anderen niet helemaal naar de bar hoeven voor een consumptie en toen vond ik dat ik me wel genoeg vermaakt had. Ik zal van mijn leven niet begrijpen wat hier de lol van is, maar ik had dus iemand bij me voor een contra-expertise, tevens groot fan van Blade, en die vond het allemaal even prachtig. Aan een cijfer waag ik me dus niet, maar Blade II schijnt bijna net zo goed te zijn als het origineel. Hoe goed deel één was? Ik zal er wel nooit achter komen, maar daar maak ik me niet echt druk om. Wat mij betreft is dit gewoon een nieuw avontuur van Rukkie Ruk.

Score: geen.
Martijn Warnas