Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Eerst even dit: ik ben geen filmcriticus geworden omdat ik het zo leuk vind om andermans werk af te kammen. Nee, ik ben dit gaan doen uit luiheid en gemakzucht. En het is makkelijker een positief verhaaltje te schrijven dan om iets neer te sabelen, want als je iets afkraakt moet je dat weer beargumenteren en ik tap eigenlijk liever moppen. Maar goed, er zijn ook mensen die specifiek interesse hebben in de films die ik een onvoldoende geef. Ik noem ze de 'alpinopettenbrigade'. Speciaal voor hen is deze review.
En dan speelt ook nog eens mee dat dit soort verhalen me dus mijn carrière KOST, want het soort mensen dat de baas is op krantenredacties en bij filmbladen is juist stapelgek op films als deze en als ze lezen wat ik er echt van denk, geven ze me dus nooit een baan. Terwijl ik dus alleen maar hardop zeg wat 90% van de bevolking vindt. Ik snij mezelf dus flink in de vingers met dit soort reviews, want als ik gewoon mee zou lullen en deze shit de hemel in zou prijzen kreeg ik veel makkelijker werk. Maar goed, zo ben ik. Karakter heet zoiets. Daarom moet ik binnenkort waarschijnlijk ook gaan stoppen met dit werk...

Guernsey is een film van Nanouk Leopold. Ik ken Nanouk niet persoonlijk: ze is vast heel aardig, maar ze maakt kutfilms. Îles Flottantes was ook van haar en een pretentieuzer stuk vullis had ik van mijn leven nog niet gezien, op wat films van Fellini na dan. En nu komt ze weer met iets nieuws, Guernsey. Joost mag weten hoe, maar dit trieste stuk schermvervuiling is naar Cannes gestuurd. Nou ja, Cannes... niet naar het grotemensen-Cannes, maar naar een derderangs 'fringe'-festival van een dorpje in de buurt dat ook wel wat aandacht wilde meepikken. Het is zoiets als zeggen dat je bij Beatrix over de vloer bent geweest omdat je een keer een rondleiding hebt gehad in Paleis 't Loo, maar ik begrijp hoe PR werkt dus laat ook maar.

"Wat, meneer Warnas, is het precies aan de films van Nanouk waardoor uw nekharen overeind gaan staan?" vroeg een fictief personage mij nooit. Nou, een patroon heb ik er nog niet in kunnen ontdekken maar het heeft in elk geval iets te maken met de zielloze en ronduit onaangename hoofdpersonen die ze kiest, mensen waarvan het me geen moer kan schelen wat ze allemaal meemaken. Suffige, niet al te slimme, egocentrische eikels, dat is het soort mensen wat Leopolds verhalen bevolkt. Maar ook die geforceerde quasi-diepzinnige stijl van haar werkt vreselijk op mijn zenuwen. Ze kreeg voor haar vorige film zelfs een nominatie voor de 'prijs van de Nederlandse filmkritiek'! (Had u er ooit van gehoord?) Kan een mens nog dieper zinken?!?

Neem nu het begin van deze film. Er wordt geen woord gezegd. Na vier minuten begint er een stelletje te neuken. Nog steeds geen woord, zelfs geen 'dankjewel' als ze klaar zijn, en pas twee minuten daarná zegt pas iemand iets. Niets belangrijks overigens, zo'n soort film is dit niet, maar u begrijpt waar de prioriteiten liggen he? Alle dialogen uit de film kunnen bij elkaar ruimschoots op twee A4'tjes. Het geluid bestaat voornamelijk uit het geruis en gesuis van auto's, vliegtuigen, straten en heel veel woonkamers waarin mensen zonder een (zinnig) woord tegen elkaar te zeggen iets zitten te eten.

Het draait om Anna, haar man Sebastiaan en haar zus Bobby. Sebastiaan en Bobby hadden ooit verkering maar, en ik citeer de persmap, 'dat lijkt voor niemand een probleem te zijn'. Jaja, dat zal wel... In elk geval hebben Anna en Sebastiaan een zoontje, een jochie van vijf dat vast een geweldige filmcarrière tegemoet gaat aangezien hij in deze film meteen al zijn eerste frontale naaktscène moet doen en dan ook nog eens bij een naakte vrouw in bad mag. Nanouk, jij bent het dus die de Nederlandse film zo'n slechte naam geeft bij de Nederlandse kijker. Jij verpest het voor de makers van prima films als Off Screen, De Dominee, Shouf Shouf Habibi, Amazones... kortom, Nederlandse films die wél een beetje inhoud hebben en die ook niet zo krampachtig proberen te vermijden volle zalen te trekken.

Goed, tot zover mijn preek. Ik hoef nu ook weer geen rechtszaak aan mijn kont. Zullen we dat verhaal eens even bekijken? Mijn dag is nu toch al naar de sodemieterij, om maar niet te spreken van mijn toekomstplannen.

Hoofdpersoon Anna is een 'irrigatiespecialist'. Ik dacht eerst dat ze met incontinente bejaarden werkte, maar het bleek een echte functie te zijn waarvoor Anna (Maria Kraakman) geregeld naar Afrika moet. Tsja, daar ligt natuurlijk het grote geld voor irrigatiespecialisten. Toch moet dat een vrij stressvolle baan zijn want een vrouwelijke collega van Anna pleegt zelfmoord en vanaf dat moment, en ook dit schrijf ik weer over uit de persmap want zelf had ik het er nooit uit gehaald, 'begint het verhaal van een vrouw die plotseling naar haar leven kijkt en zich afvraagt hoe ze zover verwijderd is geraakt van de mensen die het dichtst bij haar staan.'

Nu ben ik niet de meest diepzinnige vent ter wereld, maar zelfs ik vind dat op zich een prima thema voor een film: kennen wij de mensen om ons heen nu echt of denken we dat alleen maar? Ik geef alleen maar even het voorbeeld van die Hilversumse politieman die zijn eigen gezin uitroeide in april 2005. Dat was duidelijk iemand waar al een poosje niemand aan gevraagd had hoe het nu écht met hem ging. Je maakt mij niet wijs dat daar geen filmpje in zit, al was de man dan geen 'irrigatiespecialist'.

Nou, van Guernsey zul je over dit onderwerp geen woord wijzer worden hoor. Hoe kan dat ook met nog geen twee kantjes tekst? Moet ik dat soms extrapoleren uit al dat moeizame, afstotelijke geneuk? Als de film al tot een conclusie komt is mij die ontgaan. Oh wacht, ik zag dat wijfie voor het eerst in 90 minuten glimlachen. Was dat het soms, Nanouk?
Je kunt het niet eens op het acteerwerk gooien, want die mensen krijgen niks te doen. Hoeveel emotie kun je kwijt in een scène waarin je in je blote reet voor het keukenraam een sigaret staat te roken?

Ik heb trouwens nog een speciaal kwootje voor Oene Kummer, die graag zinnetjes uit allerlei reviews mag vissen voor zijn zure haringenrapport. Oene, pak deze maar: 'Guernsey is opnieuw een pretentieuze kutfilm van Nanouk Leopold, die nergens over gaat maar die weer gretig bekeken en opgehemeld gaat worden door zichzelf boven het gewone volk verheven voelende cultuurparasieten die hun meningen het liefst voorgekauwd en opgeboerd krijgen vanuit de cultuurpagina van het NRC.'

Hoppa, de beuk erin. Je leeft maar een keer en Leopold heeft inmiddels al drie uur van me gestolen. Dat gebeurt me geen derde keer! En nu ga ik, overigens voor het eerst van mijn leven, RTL Boulevard kijken en daarna voetbal. Als dat er is, tenminste. Maar dat zal wel, er is geloof ik altijd voetbal. Toch? Simpele zielen van Nederland, ik kom eraan. Ik hoor liever bij jullie! Dan ben ik maar geen filmcriticus.

Score: 1/10
Martijn Warnas