Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Een comedy van Adam Sandler, dat is opletten geblazen. Hij kiest nu eenmaal erg wisselende films, met dieptepunten als Big Daddy en Mr. Deeds. Nou ja, dieptepunten... In elk geval waren dat wat mij betreft geen komedies, maar ik hanteer nu eenmaal een hele flauwe en bizarre definitie van comedy, namelijk: 'Een film waar je om moet lachen'.
Evenzogoed heeft hij ook best wat leuke titels op zijn naam, waaronder Anger Management (2003). Aan zijn stand-up acts hoef je echter niet te beginnen, die zijn tenenkrommend flauw. Maar goed, het uitgangspunt van Click maakte me toch nieuwsgierig genoeg om Adam een nieuwe kans te geven en ik ben blij dat ik dat dat gedaan heb.

Sandler, bepaald geen method-actor, speelt weer exact hetzelfde type als altijd: een man. Gewoon, een man. Deze keer een man die Michael Newman heet, architect van beroep is en getrouwd is. Hij heeft een zoon, een dochter plus een baas waar hij zich het vuur voor uit de sloffen loopt. Maar hoeveel hij ook doet: het is altijd te weinig. In het begin legt de film braaf uit hoe druk hij het wel niet heeft. Iets met een boomhut die niet af is en een beloofde vakantie die uitgesteld moet worden wegens een haastklus op de zaak. Daar gaat het nu verder niet om, ik wil naar de afstandsbedieningen. Michael heeft namelijk altijd ruzie met die dingen, voornamelijk omdat er teveel van zijn. Wil hij TV kijken, gaat de plafondventilator aan. Of rijdt er opeens een speelgoedauto voorbij. Of opent de garagedeur. Daarom gaat Michael op zoek naar een universele afstandsbediening, want dat schijnt bij de buren ook zo goed te bevallen.

Om een of andere reden zijn afstandsbedieningen lastig te krijgen en uiteindelijk stapt Michael naar binnen bij een zaak die Bed, Bath & Beyond heet. Dat is een echt bestaande winkelketen waar je, zoals de naam al zegt, met name spullen voor je slaapkamer en je badkamer kunt kopen. Waarom iemand denkt daar ook een afstandsbediening te kunnen scoren mag Joost weten, maar in Amerika mogen ze graag grapjes maken over het 'Beyond'-deel van die naam (wat overigens in werkelijkheid slaat op eetkamermeubilair en keukens) en dat is nu ook het geintje van Click. Michael valt bijna in slaap op een comfortabel bed en wordt dan door een verkoper doorverwezen naar de Beyond-afdeling van de winkel.

In de Beyond-sectie is een deur met het opschrift Waaaaay Beyond (overigens, voor wie geen Engels spreekt en niet weet wat Beyond betekent: fuck you) en achter die deur zit… Morty. Een vreemde kerel achter een balie vol onduidelijke rotzooi. Hij hoort Michaels problemen aan en geeft hem dan een hele bijzonder afstandsbediening. Voor niets. Als Michael vraagt waarom hij het ding zo mee mag nemen is het antwoord: 'Omdat aardige kerels ook wel eens een meevaller verdienen. En je mag 'm trouwens niet terugbrengen.'

Het blijkt inderdaad een erg goede universele afstandsbediening te zijn. Hij werkt namelijk op alles in het universum! De verleiding is heel groot om nu alle leuke geintjes te gaan verklappen, maar ik zal me beheersen. Ter illustratie vertel ik er slechts twee: met de knop 'terugspoelen' kan Michael zijn eigen verleden eens bekijken en met de knop voor het commentaartrack (zoals je bij DVD-spelers hebt) klinkt opeens uit het niets de stem van James Earl Jones (de echte), die voice-over commentaar geeft op Michaels leven. En dan mag je zelf bedenken wat knoppen als pauze, hoofdstuk overslaan en picture-in-picture zoal doen.

Werkt dat, als grap? Ja, dat werkt. Als Michael eenmaal begrijpt hoe ver de functies van dat apparaat gaan (Morty komt trouwens ook geregeld langs om iets uit te leggen) ziet hij zijn kans schoon om zijn leven op orde te brengen. Wat volgt is een verhaal waarbij heel wat sprongen in de tijd worden gemaakt en waarbij Michael zichzelf steeds dieper in de nesten werkt.

Er zijn twee leuke bijrollen: Morty wordt gespeeld door Christopher Walken en Michaels veeleisende baas is een rol voor David 'Knight Rider / Baywatch' Hasselhoff. Die man heeft een heerlijk gevoel voor zelfspot en ik zou hem best eens in een komische hoofdrol willen zien. (In tegenstelling tot wat mijn vrouw denkt is die serie waarin hij tegen zijn horloge praat en in een auto met een schietstoel rijdt geen comedy...) Daarnaast zag ik Henry 'The Fonz' Winkler weer eens, die net als in The Waterboy weer een vaderfiguur voor Sandler speelt en dat best ontroerend doet. Kijk ook eens of je Rob Schneider eruit pikt in een gastrol waarvoor hij niet op de titelrol staat. Ook leuk: de zeikerige buurjongen die altijd luidkeels komt vertellen dat zijn vader betere en duurdere spullen heeft gekocht dan de familie Newman.

Dit was opnieuw geen comedy, wat mij betreft. Als ik één keer gelachen heb is het veel en waarschijnlijk was het meer om iets dat Michael overkwam dan iets wat Adam Sandler deed, maar dat neemt niet weg dat dit een onderhoudend verhaal is met, mits je al een neutje achter de kiezen hebt, een lekker zoetsappig slot. Met Jim Carrey was het waarschijnlijk allemaal écht hilarisch geworden, maar die man kan niet alles doen.
Alleen het grimeerwerk is niet erg indrukwekkend, want de karakters moeten dan wel steeds ouder worden maar in feite worden ze alleen maar grijzer en dikker. Maar ach, bij dit soort verhalen maakt dat niet zo gek veel uit. Ik heb me vermaakt en toen het licht weer aan ging dacht ik: 'Ik doe het helemaal niet zo gek, als freelancer. Voor mij geen afstandsbediening.'

Score: 7,5/10 Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .