Sonny Koufax neemt het leven niet al te serieus. Hij werkt een dag per week bij een tolhuisje en vermaakt zich verder uitstekend met TV kijken en klieren. Met name de verloofde van zijn broer is een favoriet doelwit, want hoewel ze nu arts is heeft ze in haar studententijd bijverdiend in de bar 'Hooters', waar de serveersters in strakke shirts en korte broekjes rondlopen. Ook mag Sonny graag rondhangen in het park op een plek waar skaters een goede kans maken op hun bek te gaan. En als dat niet vaak genoeg gebeurt, legt hij rustig een tak op de weg. Kortom, Sonny kan zichzelf goed bezighouden en dat soort mensen hebben we nodig in deze wereld. Mensen die zichzelf niet kunnen vermaken, veroorzaken alleen maar problemen. Think about it.
Zijn vriendin, de eeuwige katalysator van al het onheil in filmland (om maar niet te spreken van de echte wereld) knapt echter langzaam maar zeker af op dit gedrag en kiest uiteindelijk voor een oude knar met een vijfjarenplan. Voor het eerst realiseert Sonny zich dat hij misschien ietsje serieuzer zou moeten worden. Juist op dat moment duikt de vijfjarige Julian op: zijn moeder was een oude scharrel van Sonny's broer en de sociale dienst wil graag weten of het jochie bij pa terecht kan. Sonny doet alsof hij zijn broer is en neemt de zorg voor Julian op zich. En zo activeer je dus de nieuwste grapjesmachine voor acteur Adam Sandler (The Waterboy, The Wedding Singer), die in Amerika mateloos populair is om redenen die ons in Europa geheel ontgaan, temeer omdat wij Saturday Night Live hier niet kunnen bekijken. Dit is een kweekplaats voor komieken (waaronder bijvoorbeeld ook Chevy Chase) die op basis van wat lullige sketches hoofdrollen in films aangeboden krijgen. Sandler is best een aardige knaap, maar heeft ongeveer net zoveel persoonlijkheid als dat papieren servetje wat ze in café's onder je kopje thee schuiven. De meeste filmcritici zijn gefrustreerde acteurs en volgens mij zaten we tijdens de persvoorstelling met zijn allen te denken: 'hoepel toch op knul, dat doe ik beter.' Begrijp me goed: Sandler speelt zeker niet slecht. Maar de film is bedoeld om hem als komiek zijn gang te laten gaan en dat is hij gewoon niet waard. Het is net zoiets als een compleet theater bouwen voor de nieuwe show van Seth Gaaikema.
Als je dan ook nog in aanmerking neemt dat het ten tonele voeren van kleine jochies die moeten worden opgevoed door onvolwassen kerels een erg goedkoop en flauw uitgangspunt voor een scenario is, zou je al snel kunnen denken dat deze film niet veel voorstelt. En dat is waar. Dit is wegwerpcinema. Humor op het niveau van een sitcom, maar dan anderhalf uur lang. Dat neemt niet weg dat ik best gelachen heb, maar drie afleveringen van Murphy Brown of The Drew Carey show zijn net zo leuk en die kosten me geen vijftien piek. Ik ken een criticus die zijn waardering voor films uitdrukt in de prijs die hij zou hebben betaald voor de voorstelling. Dat lijkt me in dit geval een goede manier. Als je ooit voor zeven piek naar binnen kunt bij Big Daddy moet je het zeker niet laten. Ook voor op video is dit geen slechte keus, maar ik eis gewoon meer van een bioscoopfilm. Het moet een avondje uit zijn, niet een avondje op de bank.
Score: 6/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|