Het beheersen van je woede, dat is wat Anger Management betekent. Het is een modeterm uit de zachte sector, waarbij opmerkingen horen als: "Temper is the only thing you can't get rid of when you lose it." Oh, en kringgesprekken horen er natuurlijk ook bij. Maar als Jack Nicholson de psychiater is, wordt het natuurlijk andere koek…

Zo blij als ik was toen ik hoorde dat Jack weer een nieuwe film had afgeleverd, zo teleurgesteld was ik toen bleek dat die zak hooi van een Adam Sandler zijn tegenspeler was. Eerlijk is eerlijk: dat was onterecht. Sandler is deze keer erg op zijn plaats als Dave, een goedmoedige sul die buiten zijn schuld veroordeeld wordt wegens het veroorzaken van een rel aan boord van een vliegtuig. Een rechter veroordeelt hem tot het bijwonen van een cursus woedebeheersing, waarbij de man die naast hem zat tijdens het incident ook de psychiater blijkt te zijn die de cursus geeft. Dat geeft Dave hoop: Dokter Buddy Rydell (Jack Nicholson) heeft zelf gezien dat het Dave's schuld niet was, dus die is vast wel bereid om hem te matsen. Maar dat valt tegen… Rydell wijst Dave een 'buddy' toe, de bijzonder agressieve Chuck. Die veroorzaakt een vechtpartij in een café, met als gevolg dat Dave al snel weer voor de rechter staat en nu een ernstige straf krijgt: dertig dagen intensieve begeleiding en anders een jaar de bak in. Hoe intensief die begeleiding wel niet is blijkt al snel als Buddy bij Dave zijn intrek neemt en zelfs mee gaat naar zijn werk!

Jack Nicholson is briljant, maar hij is voornamelijk briljant in het spelen van een bepaald soort karakters, die allemaal dezelfde maniertjes en woede-uitbarstingen hebben. Dat geeft natuurlijk niets, maar het leek me belangrijk je er op te wijzen dat dit weer meer van hetzelfde is. Adam Sandler kan daar trouwens goed tegenop boksen: van een zeer geloofwaardige sufferd verandert hij langzamerhand in een assertieve man die, als het nodig is, met de vuist op tafel durft te slaan. Zo rekent hij af met een plaaggeest uit zijn jeugd, zijn baas en allerlei andere mensen en situaties uit het verleden die hem zo schuchter hebben gemaakt.

Om eerlijk te zijn was veel uit deze film voor mij erg herkenbaar. Ik pik ook te veel van andere mensen en het moet heel erg zijn, wil ik mijn stem verheffen. Maar als ik dan eindelijk mijn geduld verlies wordt het ook meteen een verzekeringskwestie en praten ze er een maand later nog over. Dat is niet goed, volgens Dr. Rydell. Mijn woede, en die van Dave, is namelijk implosief. Explosieve woede is wat vervelender voor je omgeving, maar beter voor jezelf. Kortom, er zit zowaar nog een wijze les in deze film! De volgende parkeerwachter die zich met mijn auto bemoeit mag testen of ik inderdaad iets van dit verhaal heb opgestoken. Ik raad u aan om ook te gaan kijken, zeker als u ook wat extra zelfvertrouwen kunt gebruiken. Maar probeer het niet uit op mij, want vanaf nu trek ik je kop eraf en pis in je keel. Begrepen? IK ZEI: "BEGREPEN"?!?

Score: 8/10
Martijn Warnas