Ik begin met wat harde feiten: van 1964 tot 1972 liep in Amerika de TV-serie Bewitched, een comedy in zwart-wit op het komische niveau van Mr. Ed. Het uitgangspunt was dat een heks met een gewone sterveling was getrouwd. Met een heks bedoel ik hier geen groene, gebochelde puntneus met een raar lachje, maar een kittig huisvrouwtje dat (we schrijven 1964) het druk had met het huishouden en koken. Het echtpaar, Samantha en Darrin, wordt geplaagd door schoonmoeder Endora: zij is ook een heks en ziet dit gemengde huwelijk helemaal niet zitten. Daarnaast moet Samantha haar speciale gaven natuurlijk een beetje stil houden, al is de verleiding uiteraard heel groot om alles even met een vingerknip te regelen. À propos, vingerknip: dat gebeurde in deze serie niet. Jij bent in de war met Ti-Ta Tovenaar. Hoofdrolspeelster Elizabeth Montgomery had namelijk een hele schattige manier om met haar neus te wiebelen en dat was dus haar magische gebaar.
Deze film is geen remake, maar is wel nauw verbonden met die oude serie. Het begint allemaal als de carríere van acteur Jack Wyatt (komiek Will Ferrell) in een duikvlucht zit. Van zijn laatste film is zelfs geen enkele DVD verkocht. Zijn agent regelt een rol in een nieuwe TV-serie voor hem en dat is dus een vernieuwde versie van Bewitched. Jack zal de rol van Darrin gaan spelen, de gekwelde echtgenoot. Dat was in de originele versie duidelijk een bijrol en daar zit Jack niet op te wachten: hij eist dus dat de rol van Samantha door een onbekende actrice wordt gespeeld en dat hij alle grappen mag maken.
Nu komen we terecht bij Isabelle, de dochter van een rasechte tovenaar (Michael Caine, die steeds via allerlei hele leuke magische truukjes in beeld verschijnt - bijvoorbeeld als Kapitein Iglo op een pak vissticks of in een speciale reclamespot). Zij is dus een heks en hoewel de film werkelijk geen seconde achtergrondinformatie over haar verschaft, wordt uit gesprekken met haar vader duidelijk dat ze het helemaal gehad heeft met tovenaars en magie. Het leven is helemaal niet interessant als je alleen maar met je neus hoeft te wiebelen om iets te regelen en van tovenaars heeft ze helemaal genoeg want mannen die perfect zijn gaan snel vervelen. (Ik hoop het niet: ik ben net getrouwd!) Isabelle wil gewoon een lieve sukkel die écht verliefd is en die haar ook nodig heeft. Ze zweert dus alle magie af en neemt haar intrek in een leuk huisje in een normale wijk (tenminste, normaal in films: in Aerdenhout schat ik dat haar huisje al snel een miljoen of twee zou kosten).
Het leven zonder magie blijkt een stuk lastiger dan ze dacht: zo ontzettend bevredigend is het nu ook weer niet om urenlang met de handleiding van je videorecorder op de grond te zitten terwijl je uitvogelt welk kabeltje waar in moet en als je gewend bent om gewoon een tarotkaart in de pinautomaat te steken is echt geld verdienen ook best lastig. Gelukkig wordt ze al heel snel ontdekt door Jack, die op jacht is naar een leading lady. Hij ziet haar neus wiebelen, ziet vervolgens de rest en weet meteen dat hij de juiste vrouw gevonden heeft. En zo wordt de nogal wereldvreemde heks Isabelle opeens een heks in een TV-serie, een serie die ze als kind overigens nooit mocht zien omdat de heksengemeenschap hem nogal beledigend vond!
Nicole Kidman is deze keer eens geen somberende zombie zoals in Eyes Wide Shut of The Interpreter, maar een heel vrolijk en naïef poppetje. Daar kan ik makkelijk anderhalf uur naar kijken, al is het dan allesbehalve een afgerond karakter. Stiekem willen alle mannen dat, zo'n eeuwig glimlachend pettycoat-poppetje als ze thuiskomen. Met name als ze met dat neusje eens lekker tegen je navel wil wiebelen, als je snapt wat ik bedoel. (Subtieler kan haast niet. Gefeliciteerd met je huwelijk trouwens. - Ed.)
Will Ferrell, die ik als komiek best kan waarderen (bijvoorbeeld in Elf), is echter net de verkeerde man voor deze rol: hij heeft het imago van blije eikel zo aan zijn kont hangen dat de iets serieuzere en gemenere kant van zijn karakter helemaal niet uit de verf komt. Jack moet nu eenmaal een over het paard getilde filmster zijn, iemand die een eigen cappucino-apparaat op de set heeft en die zijn crew rustig 20 bakkies laat zetten en ze dan vraagt om hem de lekkerste te brengen. Ferrell brengt die grappen echter niet serieus genoeg: bij hem lijkt het of hij een mop vertelt en dat is dodelijk voor comedy. Overigens was het script in eerste instantie ook bedoeld voor Jim Carrey, die helaas geen tijd had.
Daarnaast hebben we echt veel te weinig achtergrondinformatie over Isabelle: die drie regeltjes dialoog met Caine zijn echt niet genoeg om ons te laten begrijpen waarom ze zo graag 'gewoon' wil zijn. Letterlijk alles komt bij haar uit de lucht vallen en dat is slecht voor de geloofwaardigheid.
Toch zijn er ook een aantal positieve kanten: zo is Will Ferrell bij sommige, meer energieke stukjes wel goed op zijn plek, is Kidman om op te vreten, weet Caine met dertig seconden schermtijd toch weer te amuseren en is de rol van Shirley MacLaine als mede-actrice in de TV-serie (als de boze schoonmoeder) precies goed. De bijfiguren zijn ook goed gecast, al zag ik wel vrijwel alle correspondenten van The Daily Show voorbij komen. Feitelijk is dat is ook een soort luiheid: er zijn best nog wel andere komieken in Amerika te vinden hoor!
Ik heb dus een probleem: als film is het eigenlijk véél te zwak, maar als collectie sketches is het juist weer erg aardig. Het zal ook wel schelen als je de TV-serie kent, maar die is in Nederland volgens mij nooit uitgezonden of het moet in de opstartfase van Sky Channel zijn geweest, toen ze I Love Lucy nog op prime time hadden. Kortom, niemand hier kent het referentiekader en niemand snapt dus de inside jokes. Wat moet ik hier nu mee?
Gelukkig heb ik voor dit soort lastige gevallen altijd een quick-and-dirty lakmoestest: heb ik in de zaal andere mensen hardop horen lachen? Het antwoord is nee. Ik was de enige en dat was ook maar één keer. En dat was dan nog om Michael Caine, die ik in gedachten opeens in weer hoorde zeggen: 'You were only supposed to blow the bloody doors off!' Maar ja, dat is uit een andere film! Jammer, want ik had het Bewitched best gegund.
Score: 5,5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|