Waarschijnlijk zou deze film in Nederland nooit in roulatie zijn gekomen, maar in Amerika gebeurde er iets bijzonders: The Matrix Revolutions was net één week uit en werd toen al door deze film van de bovenste plaats in de bioscoop top 10 verdrongen! Een echte Matrix-killer dus, reden genoeg om hem ook in Nederland uit te brengen.

Hoewel we in Nederland ook fanatiek Kerstmis vieren, lijkt onze viering niet erg op de Amerikaanse. De Kerstman speelt hier nauwelijks een rol, laat staan dat wij ons bewust zijn van het feit dat die man op de Noordpool woont en daar duizenden Elfjes in dienst heeft die al dat speelgoed (ja, ook de spelcomputers) maken. Voor Amerikanen is dat echter net zo normaal als een stoomboot vol Zwarte Pieten en een kasteel in Madrid voor ons.

Elf is het verhaal van Buddy (Will Ferrell), die als baby per ongeluk door de Kerstman werd meegenomen naar de Noordpool. Nu was hij toch een wees dus het kwam niet erg slecht uit en Santa besloot hem daar te houden. De opvoeding werd overgelaten aan een oudere Elf (gespeeld door droogkomiek Bob Newhart) en het was de bedoeling dat Buddy een van de speelgoedmakers werd.

Als het verhaal begint is Buddy 30. Helaas is hij geen erg goede speelgoedmaker: hij is twee keer zo groot als zijn collega's en bij lange na niet zo handig en snel als zij. Dat frustreert hem, temeer daar niemand hem ooit heeft verteld dat hij een mens is, en geen elf. Als hij daar achter komt, wil hij meteen van alles weten over zijn familie. Santa weet alleen wie zijn vader was en moedigt hem aan die dan maar eens te gaan bezoeken. En dus snapt Buddy op een ijsschots, drijft naar het Snoepstokkenbos, wandelt door de Lincoln Tunnel en staat dan in New York!

Zijn vader is Walter Hobbs, uitgever van kinderboeken. Dat lijkt een aardig vak, maar Walter (James Caan) is een keiharde zakenman die er bijvoorbeeld helemaal niet mee zit om boeken met drukfouten alsnog te verkopen: het is toch maar voor kinderen.
Hij is getrouwd en heeft een zoontje, maar is zich helemaal niet bewust van het bestaan van Buddy. Nou, daar komt hij snel achter als een vent van dertig in elfenkostuum zich zijn kantoor en zijn leven binnendringt!

In eerste instantie gelooft Walter er natuurlijk geen barst van en schopt hij Buddy de straat op. Die komt terecht in een warenhuis, waar de manager van de speelgoedafdelingen denkt hier met een uitzendkracht te maken te hebben. Hier is Buddy erg op zijn plaats, met name als hij de kerstdecoratie eens onder handen heeft genomen. Hier ontmoet hij ook Jovie, een verkoopster die helemaal geen zin heeft in de feestdagen, omdat ze (oh oh oh, wat een toeval) toch geen vriendje heeft.

Natuurlijk komt Walter Buddy weer tegen en na een bloedonderzoek is hij eindelijk overtuigd. Niet blij, maar wel overtuigd. En zo komt Buddy bij hem thuis wonen, waar zijn vrouw en zijn zoontje (Buddy's halfbroer) wél blij zijn met deze aardige, zij het wat excentrieke uitbreiding van het gezin. Zo heeft Buddy een nogal eigenaardig dieet: hij lust alles, mits er stroop overheen gaat. En dat is niet eens zo erg, maar hij wil ook graag voor anderen koken…

Elf is een vrolijke comedy met een origineel uitgangspunt en genoeg visuele en verbale grappen om volwassenen ook leuk bezig te houden. Kinderen zullen het verhaal van Santa en zijn Elfjes snel genoeg oppikken, al staat er geen Nederlandstalige versie gepland. De finale is nu niet bepaald van het niveau 'bestorming van Minas Tirith' maar mag er toch zijn. Het gaat hier meer om de grapjes en uiteraard om het Kerst-sentiment, wat inderdaad in ruime mate van deze film af druipt. Naar mijn smaak had de humor best wat harder gekund, maar ik heb me evenzogoed prima vermaakt. Het is geen film voor het Lord Of The Rings publiek, maar die mensen worden volgens mij deze weken al genoeg bediend. Elf is een prachtig alternatief, voor wie best naar de bioscoop wil maar anderhalf uur wel weer genoeg vindt en nog een beetje wil lachen ook.

Score: 7/10
Martijn Warnas