Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Owen Wilson heeft voor zichzelf een aardige niche geschapen, met zijn kromme neus, zijn blonde haren en zijn volgens vrouw ondeugende glimlach. Hoewel hij al bewezen heeft zich ook in andere genres staande te kunnen houden (bijvoorbeeld in de oorlogsfilm Behind Enemy Lines) is hij de komende jaren ongetwijfeld nog zeer geregeld in dit soort rollen te zien. En dan zal-ie vanzelf wel gaan zeiken dat hij nooit eens lekker serieus drama mag spelen, Shakespeare ofzo, al staat zijn garage dan vol sportwagens. Zo gaat dat. Of hij wil dolgraag een keer met Woody Allen werken, zou ook nog kunnen.

Hoe dan ook, er moet nu even een comedy besproken worden. Carl en Molly zijn verloofd. Molly is de dochter van vastgoedmagnaat Thompson (Michael Douglas) en de bruiloft mocht dus wat kosten. Het feest vindt plaats op Hawaï, waar 'best man' Randy Dupree op het laatst moment ook zijn opwachting maakt. (Hawaï lijkt trouwens leuk om te trouwen, maar wacht maar tot je een verzekeraar treft die een uittreksel van je huwelijksakte wil hebben die minder dan 6 maanden oud is.)
We verlaten Hawaï echter al snel weer (zelfs de huwelijksreis slaan we over) want het verhaal begint pas echt als Molly en Carl aan hun eerste weken als pasgetrouwd stel beginnen. Beiden hebben een goede baan (Carl werkt voor zijn schoonvader, altijd goed voor de promotiekansen) en het mooie huis is er ook al.

Met Dupree gaat het echter niet zo goed. Omdat hij zonder verlof vrij had genomen voor de bruiloft, is hij ontslagen. Daarnaast is hij uit zijn huis gezet en zelfs zijn auto, die van de zaak was, is hij kwijt. Dat wordt dus een nachtje op de bank. Nou ja, een paar nachtjes. Een week, hooguit. Kwestie van even een baan scoren.

Natuurlijk loopt het uit. Dupree, begin 30, heeft nog nooit een serieuze baan gehad en vindt zichzelf een beroeps-levensgenieter. Dat zorgt voor vreemde sollicitatiegesprekken, zelfs als hij al de moeite neemt een das te dragen. Molly toont een engelengeduld maar Carl heeft steeds meer moeite het gedrag van zijn vriend te verdedigen en hij laat zich ook meeslepen in stomme dingen. Als vijftien jaar niet op een skateboard hebt gestaan, moet je gewoon wegblijven van halfpipes, om eens wat te noemen. De buurtkinderen zijn echter niet voor hun deur weg te slaan, want met Dupree kun je nog eens lachen.

Uiteindelijk gebeurt er toch iets waardoor Dupree zijn biezen moet pakken en hoewel ik niet graag teveel verklap moet ik toch melden (je ziet het ook aankomen hoor) dat hij daarna weer in huis wordt genomen en dat het vanaf dat moment Molly is hem verdedigt tegenover Carl. Die raakt er echter steeds meer van overtuigd dat zijn beste vriend het op zijn vrouw heeft voorzien. Bovendien heeft hij het op zijn werk niet makkelijk, want zijn baas annex schoonvader houdt hem flink bezig en zeurt bovendien over allerlei dingen aangaande Carls mannelijkheid. Of hij wil overwegen zijn achternaam in die van zijn schoonfamilie te veranderen bijvoorbeeld. Of wat hij denkt van sterilisatie…

Waarschijnlijk was dit ooit een veel subtieler script, maar is het door de Hollywood-gehaktmolen vermorzeld en vermalen tot makkelijk te consumeren standaard romcom-prut. De film is niet ontroerend en zeker niet grappig. Wel kwam het uitgangspunt redelijk origineel op me over, hoewel dergelijke indringers bepaald geen nieuwe scenariotruuk zijn (lees ook eens mijn review van 'Harry, un ami qui vous veut du bien') en geen enkele van de deelnemende acteurs hier iets geheel nieuws neerzet. Zelfs de randfiguren zijn ontzettend doorsnee. Verder kan de film een zekere charme niet ontzegd worden, maar al met al kom ik niet tot een voldoende. Mocht hij een keer op TV komen, val je je hier geen buil aan, maar daar is ook alles mee gezegd.

Score: 5/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .