Luitenant Chris Burnett is navigator bij de US Navy Airforce. Hij vliegt dus mee in een F-18, maar een ander, in dit geval zijn collega Stackhouse, is de piloot. Ze zijn samen gestationeerd op een vliegdekschip dat in NAVO-verband de Balkan in de gaten houdt. Deze film speelt namelijk tijdens de oorlog in Bosnië, maar niet op een specifiek tijdstip.
Burnett (Owen Wilson) heeft het na een jaar of zeven wel gezien bij de marine. De manier waarop tegenwoordig oorlog wordt gevoerd, met eindeloos onderhandelen en met de handen op de rug toezien, bevalt hem helemaal niet en hij wil iets nuttigs gaan doen. Daarom dient hij zijn ontslag in bij Generaal Reigart (Gene Hackman), een ouwe rot die de houding van Burnett niet erg kan waarderen. Daarom stuurt hij hem op 1e kerstdag ook op een verkenningsvlucht boven Bosnië.

Tijdens die vlucht wijkt het toestel af van de geplande route en fotografeert vervolgens een geheime Servische eenheid. Dat vinden de Serviërs niet zo'n goed idee en ze maken dat kenbaar in de vorm van twee razendsnelle SAM-raketten. In een adembenemende scène zien we hoe de eerste raket succesvol ontweken wordt, maar de tweede helaas niet. Het is misschien wat flauw om dit te verklappen, maar dit is nu eenmaal een film over een soldaat in vijandelijk gebied en je mag toch aannemen dat hij er niet met de tram is gekomen.

De piloot raakt gewond en kan niet meer lopen. Daarom gaat Burnett op weg naar een hooggelegen plek om daar een noodsignaal uit te zenden, zodat ze opgehaald kunnen worden. Zodra hij tussen de bomen verdwenen is, wordt zijn maat echter in de kraag gegrepen. Dat loopt niet goed af, dus vanaf dat moment is hij op zichzelf aangewezen. Hij krijgt generaal Reigart hoogstpersoonlijk aan de lijn en hoort vervolgens dat hij in vijandelijk gebied niet gered zal worden: een admiraal van de NAVO heeft dat verboden, om het wankele 'bestand du jour' niet verder in gebaar te brengen. En zo wacht Burnett nog een stevige tippel, waarbij hij onder meer achterna wordt gezeten door een psychopaat in een trainingspak.
De tocht gaat langs een massagraf, een verlaten fabriek en een stadje. Onderweg krijgt Burnett zelfs nog even een lift van een Bosnier die een zekere affiniteit heeft met Amerika, een zogenaamde Elvische Bosnier. (Ik neem aan dat dit de grap was voor deze keer? - Ed.)

De makers van deze film wilden het genre 'oorlogsfilm' opnieuw uitvinden. Als dat betekent dat we niet worden lastiggevallen met droevige beelden van een huilende weduwe met kinderen aan haar rokken, vind ik het best. In elk geval is dit een vlotte film, zonder al te veel moralistisch gepreek. Niet dat je de aanblik van een massagraf in de categorie 'amusement' kunt indelen, maar dit is geen anti-oorlogsfilm.
We worden ook op een aantal bijzondere effecten getrakteerd, een trend waaraan alle actiefilms sinds The Matrix mee willen doen. In dit geval is de raketaanval op het vliegtuig erg gelikt en verder is er nog een prachtige slow-motion opname van een achtervolger die op een landmijn trapt, waarbij met name de effecten van de schokgolf goed zichtbaar zijn. Toch is dit al met al geen overdreven onsmakelijke film.

Behind Enemy Lines is amusement. De film geeft toe dat oorlog een smerige zaak is en richt zich verder op het vertellen van een spannend verhaal. Het lijkt me al met al niet direct een aanbeveling voor een carrière in het leger, maar verwacht dus geen geëngageerd verhaal.

Nog even over de hoofdrolspeler: Owen Wilson komt in eerste instantie niet erg sympathiek over en dat ligt aan zijn kop: dit is de man die je zou bellen als er in een film een blonde etterbak in een sportwagen nodig is. Zo'n vriendinnen-afpikker, u weet wel. Niet iemand voor een sympathieke heldenrol, kortom. Gelukkig blijkt dat niet te kloppen: Wilson is een volwaardige actieheld. Mocht je bij het zien van de trailer dus enige bedenkingen hebben, kan ik je gerust stellen. In zijn genre is Behind Enemy Lines dus een prima film, maar het zet zeker geen nieuwe standaard.

Score: 8/10
Martijn Warnas