Ik geef het ruiterlijk toe: waarschijnlijk moet ik mijn mening over Franse films eens herzien. Vroeger was ik dol op Louis de Funès, maar die speelde soms ook in hele slechte films en die zag ik toch het meest. Het kan ook zijn omdat ik bij Franse films vrijwel geheel afhankelijk ben van de ondertiteling: dat is toch een extra hindernis, met name omdat een boze Fransman in mijn oren een niet te harden getetter voortbrengt. Da's bijna nog erger dan een brandende Italiaan. Maar na Thomas in Love, Brotherhood of the Wolves en nu dus Harry, de vriend die het goed met u voorheeft (vrij vertaald, ik doe mijn best) heb ik toch een beter beeld van de Franse film. Ik hoop dat u heeft opgelet want dit is de eerste en de laatste keer in uw leven dat u een filmrecensent zult treffen die zoiets toe durft te geven.

Toch is Harry (ik kort het even af, daar heeft u waarschijnlijk wel begrip voor) geen vrolijke, grappige of zelfs maar visueel aantrekkelijke film. Het lijkt een low-budget gebeuren en het komt wat traag op gang, maar als je eenmaal in het verhaal zit pis je gegarandeerd liever in je colabeker dan dat je de zaal even verlaat. Ik ga gelukkig altijd vantevoren.

Ergens in het leven van Michael Pape is het verkeerd gegaan: op een veel te warme zomerdag is hij met zijn vrouw en drie dochters aan een lange autorit begonnen, op weg naar een zomerhuisje dat bij nader inzien niet zozeer rustiek alswel bouwvallig bleek te zijn. De dochters worden gek van de hitte en Michael stopt even bij een wegrestaurant om zijn kop onder de koude kraan te steken.
In het toilet wordt hij aangesproken door Harry, die beweert dat ze samen op school hebben gezeten. Michael kan het zich allemaal niet herinneren, maar Harry weet heel veel feitjes op te noemen en is bovendien erg blij Michael weer eens te zien. Het komt er op neer dat Harry, die eigenlijk met zijn vriendin op weg was naar Zwitserland, met Michael mee gaat naar het huisje om iets te drinken. Het feit dat zijn auto airconditioning heeft en Michaels dochtertjes daar hard aan toe zijn geeft daarbij de doorslag.

"Schrijf je nog steeds?" vraagt Harry, als de kinderen op bed liggen. Michael weet niet direct waar het over gaat, maar Harry blijkt erg goede herinneringen te hebben aan een fantasieverhaaltje over vliegende apen wat Michael ooit voor de schoolkrant schreef. Sterker nog, hij kent vrijwel alles wat Michael toen schreef uit zijn hoofd en hij vindt het nog mooi ook!
Harry en zijn vriendin Prune blijven ook maar meteen slapen. De volgende ochtend blijkt dat Michaels auto stuk is en dat doet Harry iets raars: hij koopt een gloednieuwe wagen voor zijn oude klasgenoot. Het is duidelijk dat deze man gewend is om zijn zin te krijgen en dat hij er momenteel zin in heeft de kennismaking voort te zetten.

Behulpzame Harry merkt ook dat Michael problemen heeft met zijn ouders, die zich bemoeien met de verbouwing en veel beslag op zijn tijd leggen. Als Michael ooit al zou willen schrijven, zou hij er met alle problemen in zijn leven in elk geval niet meer aan toe komen. En dan besluit Harry dat probleem ook maar op te lossen.

Misschien heb ik nu iets meer verteld of gesuggereerd dan je zou willen, maar anders zou je waarschijnlijk niet naar deze film gaan. En dat moet je eigenlijk wel doen. Dit is een sfeervol en (met enige goede wil) geloofwaardig verhaal. Het is weer eens iets anders dan mainstream films met bekende Amerikaanse koppen en het is ook wel eens aardig om een film te zien die niet met speciale effecten en ontploffingen aan elkaar hangt.

Score: 8/10
Martijn Warnas