Omdat Steve Martin uit zichzelf al jarenlang niks leuks meer weet te verzinnen, heeft hij zich weer eens gestort op een remake. Dat beviel tenslotte ook goed bij Sgt. Bilko uit 1996. De tenenkrommende 'comedies' Cheaper By The Dozen I en II zijn daarentegen weer bewijs van het feit dat hijzelf echt uitgerangeerd begint te raken. Sinds Bowfinger (1999) heeft hij echt niks bijzonders meer gedaan. Met andermans materiaal kan hij soms echter leuke dingen doen.
Ik ben nooit een fanatieke fan geweest van de Pink Panther-films, omdat het niet helemaal mijn soort humor is. Dat Peter Sellers echter een fenomenale prestatie leverde en een karakter schiep dat eeuwig voort zal leven, moge duidelijk zijn. Je moet echt groot lef hebben om zo'n bekend en karakteristiek figuur 'over te nemen' en ik moet zeggen: Steve Martin doet dat helemaal niet slecht. (Net als indertijd bij Sgt. Bilko, trouwens.)
Moet ik werkelijk nog vertellen hoe deze film in elkaar zit? Nee, écht? Hoe oud ben je, dertien? Als ik zeg 'Ies that a minkey in your reum?', wat zeg jij dan? (*)
Gloeiendegloeiende, het lijkt wel een kleuterklasje hier! Okay, de Pink Panther films gaan allemaal over de onhandige, incompentente rechercheur Clouseau. De Pink Panther is een diamant en Clouseau moet dat ding (meestal) terugvinden, waarbij hij steevast een enorme chaos veroorzaakt.
Zijn baas, hoofdinspecteur Dreyfus, is daarbij altijd meerdere keren de pineut, vaak zo erg dat de man uiteindelijk moordneigingen krijgt. Het is een simpel soort humor, maar met name Britten kunnen daar erg goed mee uit de voeten. Die films waren, behalve slapsticks, namelijk ook uitgebreide pesterijen richting Frankrijk. Met dat land heeft Engeland altijd een slechte band gehad. Een van de bijnamen voor de Fransen is dan ook 'cheese-eating surrendermonkey's'.
Amerikanen hebben niet alleen een andere band met Frankrijk (ze kennen eigenlijk alleen Parijs en dat associëren ze met romantiek), maar gaan ook anders om met slapstick. Bij hen is het altijd de welwillende sufferd die de schade veroorzaakt (Charlie Chaplin voorop), terwijl het bij Britten meer de bombastische egotripper is die de antieke vazen laat vallen (Mr. Bean uitgezonderd). Schrijver en regisseur Blake Edwards was een van de weinige Yanks die dat begreep, maar deze film is geregisseerd door Shawn Levy. Een aardige vent, maar hij heeft wel Cheaper By The Dozen I en II op zijn CV staan. Enig wantrouwen is dus geboden.
De ondersteunende cast is sterk: Kevin Kline als Dreyfus is een degelijke keuze en Jean Reno als Clouseau's assistent (tevens Dreyfus' informant) doet het ook goed en lekker onderkoeld. Overigens zit Cato, de beroemde bediende die opdracht had om Clouseau scherp te houden door hem op de meest ongelegen momenten aan te vallen, niet in deze film. Jammer, want ze hadden daar oorspronkelijk Jackie Chan voor in gedachten! (Gekker nog: de zwarte komiek Chris Tucker was ook even kandidaat voor de rol!)
Deze film is eigenlijk een 'prequel' van de Pink Panther-film uit 1963 en laat ons zien hoe Clouseau aan zijn baantje komt. Dat daar chronologisch niets van klopt (deze film speelt niet in de jaren '60) maakt niet uit: continuïteit is nooit interessant geweest bij deze films. De Pink Panther zit deze keer in de ring van een voetbalcoach, die vermoord wordt tijdens een wedstrijd. De ring is verdwenen en omdat de zaak zoveel aandacht van de media krijgt dat de politie niet aan opsporen toekomt bedenkt de baas van de nationale recherche, Dreyfus, een afleidingsmanoeuvre: hij zoekt de minst capabele agent van Frankrijk uit en zet hem op de zaak. De pers volgt hém, zodat de echte rechercheurs rustig aan de slag kunnen. In Nederland doen we dat in feite niet anders, alleen hebben we dan nooit zo'n tweede team beschikbaar.
Het aardige is dat Clouseau in zijn debuutfilm niet eens de hoofdfiguur was: eigenlijk draaide dat verhaal om een juwelendief. Het karakter was echter zo populair dat het zijn 'eigen' reeks kreeg. Pas toen werd hij pas echt grappig, want ik heb de film uit '63 pas nog eens bekeken en hij is echt bloedstollend saai. Dan is deze prequel echt leuker!
Zoals Steve Martin het nu aanpakt zie ik ook wel brood in een paar films met hem in deze rol. Natuurlijk is het voornamelijk schetenlol en taartgooierij, maar daar is op zijn tijd niks mis mee en het voorkomt misschien dat er ooit een Cheaper By The Dozen-trilogie ontstaat. Dat is ook wat waard!
Score: 6,5/10
Martijn Warnas
(*) 'Goh meneer Warnas, wat bent u toch grappig en goed in het doen van stemmetjes.'
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|