Eddy Murphy is cool. Zegt de jeugd dat zo, trouwens? Ik herinner me ook nog 'biek', 'kickuh' en 'te wokkel', maar Eddy is het hoe dan ook allemaal. Eddy rules, zeiden wij vroeger.

Steve Martin is ook cool. Hij heeft al meer dan 45 films gemaakt en bij mijn weten is niet één daarvan serieus. Een raar criterium? So what! I'm running this show, buster...

Heather Graham is cool vanwege die mooie grote blauwe ogen en omdat ze zo makkelijk haar kleren uitdoet voor de camera. (In deze film overigens niet. Ik hoop niet dat dit een gewoonte van haar wordt.)

Het verhaal is cool: Bobby Bowfinger (Steve Martin) is een man die slechts één ding wil zijn: filmregisseur. En dat is hij ook want het is bepaald geen beschermd beroep en hij gedraagt zich immers als een regisseur, inclusief staartje. Dat volstaat. Op een dag krijgt Bowfinger een script in handen wat hij daadwerkelijk wil gaan verfilmen en daarom trommelt hij al zijn vriendjes op. Omdat het hem menens is spreekt hij zelfs zijn spaarcenten aan: een slordige 2000 dollar. Gelukkig heeft hij een een lage overhead wat personeelskosten betreft: de 'crew' bestaat uit een groep Mexicanen die hij heeft opgepikt tijdens hun poging Amerika binnen te vluchten. De rest doet ook gratis mee, want Bobby Bowfinger kan het mooi brengen en 'Chubby Rain', een science fiction film waar de marsmannetjes via regendruppels de aarde veroveren, verdient het gewoon ook om gemaakt te worden, potverdrie!
Het zou alleen wel aardig zijn als de hoofdrol werd gespeeld door een bekende acteur en Bowfinger denkt daarbij aan Kit Ramsey. Dat is de rol van Eddy Murphy: een volslagen paranoïde acteur met eigenaardige waandenkbeelden die zich heeft aangesloten bij een Scientology-achtig instituut. Desondanks is Ramsey ook weer niet zo gek dat hij zich leent voor Bowfingers filmpje en het feest lijkt dan ook niet door te gaan. Zo makkelijk laat Bowfinger zich echter niet tegenhouden: Kit speelt mee, of hij dat nu wil of niet! Door het scenario handig in elkaar te zetten kan worden volstaan met slechts een paar scene's, die Bowfinger op film krijgt door Kit te volgen en zijn acteurs doodleuk op de man af te sturen. Wat handig montagewerk met af en toe een opname van een 'body double' (ook gespeeld door Murphy) en presto, film met wereldster.

Okay, we hebben dus een film met een viervoudige coolheidsfactor. Dat wordt dus een klappertje, zou je denken...
Niet dus. Dit is geen slechte film en ik heb zelfs een paar keer gelachen, maar de makers van Bowfinger hadden aanzienlijk meer talent en budget beschikbaar dan de maker van Chubby Rain en als je daar even over nadenkt laten ze toch een paar kansen lopen. Hoe goed Murphy ook is, het moet allemaal van Bowfinger komen en Martin zet deze scharrelaar eigenlijk te sympathiek neer. Hetzelfde geldt voor het vrolijke sletje Daisy, dat ook niet verder komt dan met iedereen slapen van wie ze verwacht dat die haar een grotere rol kan bezorgen: ze gedraagt zich precies zoals je zou verwachten en is daarmee niet meer dan een decorstuk. De film is te braaf, dat is eigenlijk het probleem. Zo zit er een leuke parodie op Scientology in het verhaal verborgen, maar een verwijzing is onvoldoende. Alleen maar mompelen 'Schoonmoeders... tssss' is OOK geen grap.

Het hangt er dus een beetje vanaf wat voor eisen je stelt aan een leuke film. Als de gekke bekken van Murphy en het verhaal je leuk lijken, ga dan zeker kijken. Ik ken veel slechtere films. Verwacht je echter iets meer dan humor op sitcom-niveau, huur dan Groundhog Day nog eens.

De zoveelste zeven.

Score 7/10
Martijn Warnas