Steve Martin is weliswaar komiek, maar het scherpe is er al een poosje vanaf. En niemand vindt dat, naar ik begrepen heb, erger dan Martin zelf. Met name sinds Bowfinger (1999) is hij voortdurend op zoek naar een film waarmee hij zich als komiek kan profileren, maar kennelijk ziet Hollywood hem tegenwoordig liever als goedaardige sul. Cheaper By The Dozen is ook weer zo'n film waarbij Steve meer aangever dan afmaker is. Voor deze rol had je net zo goed Tom Hanks kunnen bellen, toch ook geen moppentopper.

Deze keer speelt Steve een man met twaalf kinderen (én een echtgenote, want anders was het wel erg zielig), die de kost verdient als football-coach in een klein stadje ergens op het platteland. Ach jee, wat een idyllisch leven… Het opvoeden van twaalf kinderen is natuurlijk een aardig uitgangspunt voor een film, want om het huishouden goed te laten draaien moeten er veel afspraken worden gemaakt, waar iedereen zich dan ook weer aan moet houden. Deel maar eens een badkamer met twaalf man: dat wordt stopwatch-werk. Tom en Kate Baker hebben alles echter goed onder controle, al zijn er altijd wel een of twee kinderen die niet zo blij zijn met de gang van zaken. Ze wonen overigens wel erg landelijk: kent u die standaard bureaublad-achtergrond in Windows XP? Die is volgens mij in Tom's tuin gefotografeerd. Als de was wordt opgehangen, heeft het volgens mij wel wat weg van de Witte Reus reclame.

Als Tom op een dag een nieuwe baan aangeboden krijgt als coach van een veel belangrijker team, betekent dit een verhuizing naar een grotere stad. Maar ja, dat zien die twaalf koters natuurlijk niet zitten. Die hebben helemaal geen zin om naar een nieuwe school te gaan en nieuwe vrienden te maken. Gelukkig krijgt Tom wel steun van Kate, dus de verhuizing gaat na enig soebatten met de kids toch gewoon door. En zo komen ze terecht in het huis van Barbapappa, met een eigen oprijlaan en zelfs een torentje! Denkt u dat u nog een hilarische plotwending aan kunt, of ligt u al hijgend op de vloer? Kate heeft namelijk de beschikking over een tijdmachine! Niet dat je daar in de film iets over te horen krijgt, maar hoe kan een moeder van twaalf kinderen anders in vredesnaam de tijd vinden om ook nog eens een boek te schrijven? Het is nog een goed boek ook, want binnen een week (!) wordt het door een uitgever gepubliceerd, komt het in de nationale boeken top tien en is ma min of meer verplicht om op reis te gaan voor een publiciteitscampagne. (Waarschijnlijk is de titel van het boek: Hoe Ik Er Na Twaalf Bevallingen Nog Steeds Toonbaar Uit Kan Zien.) En dat terwijl de verhuizing nog in volle gang is en Tom zich natuurlijk moet concentreren op zijn nieuwe baan! Uit pure wanhoop neemt Tom zijn werk dan maar mee naar huis! Gelukkig heeft zijn villa een flinke tuin!
Er zijn bijna te weinig uitroeptekens op deze wereld om deze review te kunnen schrijven, dat merkt u wel...

Dit is een tamelijk slap aftreksel van een film uit 1950 waarbij de vader zich veel meer bezig hield met de waarden en normen van zijn opgroeiende kinderen, en bovendien een veel grappiger beroep had. (De man ontwierp machines met een lopende band en was dus een expert in het opdelen van een klus in kleine onderdelen, want dat had hij geleerd tijdens het organiseren van zijn gezinsleven.) En die film was dan weer gebaseerd op een populair boek, van iemand die dit echt had meegemaakt. Tegenwoordig zien we onze vaders echter liever als goedaardige sukkels dan als de spil van het gezin, maar helaas verdwijnt daarmee ook de kern uit dit verhaal. Je houdt dan slechts een hoop zeurende kleuters, kinderen, pubers en tieners over, die allemaal een of ander levenslesje leren (behalve dan: 'Doe gewoon, gebruik een condoom').

Cheaper By The Dozen is niet bijzonder vervelend om te bekijken, maar het is een vreselijk brave, melige en ongeloofwaardige film, die voornamelijk vragen bij mij opriep. Hoe kan een gymleraar een gezin van twaalf kinderen voeden en huisvesten? Verkoopt hij soms af en toe een baby aan een oliesheik ofzo? Moet die vrouw zo langzamerhand niet permanent aan de sondevoeding en de kalktabletten? Waarom kan iemand die kennelijk leeft in een staat van permanente ontsluiting nog lachen? En wanneer maakt Martin eindelijk weer eens een écht grappige film?

Score: 4,5/10
Martijn Warnas