

Bruce Willis leent zijn stem aan RJ, een wasbeer die tevens een meester-inbreker is. Helaas is hij ook een beetje hebberig, zodat hij betrapt wordt terwijl hij de grot van de beer Vincent leeg steelt. Die had een heleboel voedsel en wat leuke accessoires bij elkaar geroofd en stelt RJ een duidelijk ultimatum: over een week wil hij de spullen terug, anders maakt hij hem dood. Helaas is de buit tijdens de inbraak verloren gegaan en zelfs RJ heeft geen idee hoe hij binnen een week aan een berg eten moet komen.
Maar dan ontmoet hij een groep dieren die net uit hun winterslaap zijn ontwaakt. Hun leider is de schildpad Verne (Gary Shandling) en verder heb je nog een familie stekelvarkens, een paar opossums en een hypernerveuze eekhoorn. Die eekhoorn ontdekt dat hun bos, waar ze over 274 dagen een nieuwe wintervoorraad bij elkaar moeten zien te rapen, verdwenen is! Er staat nu een gigantische heg, met daarachter een gloednieuwe woonwijk. (Hoe ze die in 1 winter uit de grond hebben gestampt, vertelt het verhaal niet, maar er wordt toch ook niet uitgelegd hoe een schildpad en een wasbeer elkaar opeens kunnen verstaan dus ik maak er geen punt van.) RJ geeft een zeer beeldende presentatie waarin hij uitlegt dat zo'n woonwijk een walhalla voor dieren is. Dat verhaal is tegelijkertijd een mooie aanklacht tegen de consumptiemaatschappij, al zal ik er geen zak chips minder door gaan eten.
RJ spant zijn nieuwe kennissen voor zijn karretje en maakt volleerde voedseldieven van ze. Alleen Verne vertrouwt het niet en hij lijkt even gelijk te krijgen: Gladys, voorzitter van de bewonersvereniging, huurt namelijk een verdelger in om de overlast van die vieze beesten te bestrijden. Deze Dwayne is gek op zijn werk en bouwt in de tuinen achter de heg een gruwelijke verdedigingslinie.
Ik laat natuurlijk een heleboel weg, maar de kern van het verhaal is simpel: RJ denkt Verne en zijn vrienden te kunnen misbruiken, maar gaat ze echt aardig vinden. Voor kinderen is dat uitstekend te volgen, al zullen sommige grappen hen boven de pet gaan. Geeft niks, want Over The Hedge heeft een aantal lagen en zal net als bijvoorbeeld Ice Age ook weer op warme belangstelling van grote groepen volwassenen kunnen rekenen. Met name voor de Engelse versie zit hem dat voor een groot deel in de geweldige stemmen. Bruce Willis was trouwens tweede keus na Jim Carrey maar doet het prima en dat Gene Wilder hier geen tijd voor had is ongetwijfeld een groot verlies maar Gary Shandling levert ook mooi werk.
Wat het cijfer betreft kom ik net niet aan een negen. Dat zit hem met name in het feit dat Over The Hedge geen stap vooruit maakt in het genre, of een krankzinnig briljant concept opvoert zoals Monsters Inc. dat deed. Bovendien hadden een paar dingen wat origineler gemogen: die verdelger is bijvoorbeeld van A tot Z voorspelbaar en hij lijkt zelfs fysiek op figuur uit een film van concurrent Pixar (de speelgoedverzamelaar uit Toy Story, om precies te zijn. Jaja, ik zie álles...) Hommage? Lijkt me niet.
Ook Gladys had wel een leuk achtergrondverhaal mogen krijgen. Waarom had die eekhoorn bij een alleenstaande vrouw geen verdacht massageapparaat in bed kunnen vinden? (Okay, da's een iets te heftig voorbeeld...) In dat soort dingen is Cars (van Pixar), waar Over The Hedge in de bioscoop mee moet concurreren, net wat sterker, terwijl Over The Hedge toch gebaseerd is op een bestaande strip en dus uit een rijker achtergrondverhaal had kunnen putten.
De soundtrack heeft een paar prachtige, originele nummers van Ben Folds en bestaat verder voornamelijk uit toepasselijke orkestraties voor springen, rennen, vallen, duiken, opstaan en weer doorgaan. Een film als Cars, toch redelijk goed vergelijkbaar, scoort bij mij net iets hoger vanwege de iets volwassenere thematiek die in dat verhaal verweven zit, maar Over The Hedge staat als een huis.
Score: 8/10
Martijn Warnas