Samen met Pixar heeft Disney weer eens een computerkunstwerkje afgeleverd. Net als Toy Story, Toy Story 2, A Bugs Life, Antz (niet van Disney, trouwens) en Dinosaur, is dit weer een uitgekiende mix van prachtige plaatjes, vrolijke stemmen, een lach, een traan, en uiteraard een heleboel grappen. U merkt het al, ik ben enthousiast. En dan heb ik nog niet eens in een deuk gelegen, zoals de man naast mij. Dat komt omdat ik bij zulke films altijd zit te knarsetanden van jaloezie dat ik nooit eens zo'n karakter een stem mag geven. Nee, daarvoor moet je kennelijk eerst een jaar in een soap spelen.

Het concept laat zich bijna niet uitleggen, maar ik doe toch een poging: in de stad Monstropolis wonen uitsluitend monsters. Het zijn op zich vriendelijke wezens, maar hun electriciteit halen ze om de een of andere reden niet uit steenkool of kerncentrales, maar uit de energie die vrijkomt bij de angstschreeuw van een kind.
In de plaatselijke krachtcentrale werken dus monsters die midden in de nacht kinderen laten schrikken. Aangezien Monstropolis niet in de mensenwereld ligt, is er een ingenieus systeem bedacht waardoor de monsters in de slaapkamer van vrijwel alle kinderkamers ter wereld kunnen komen. Als ik dat ook nog uitleg haakt u geheid af, dus geloof me nou maar. Wat me alleen verbaast is dat een samenleving die kennelijk zoveel technische kennis in huis heeft nooit op het idee is gekomen om eens twee electroden in een aardappel te steken. Maar goed, bij sexfilms ga je ook niet vragen waarom niemand de slaapkamerdeur op slot doet.

Nu is het zo dat de monsters eigenlijk doodsbang zijn voor kinderen. Zodra een kind 'boe' roept raken ze erg overstuur. En aangezien kinderen tegenwoordig veel minder gauw bang zijn, heeft de stad te maken met een ernstige energiecrisis.

Gelukkig is daar Sully, een paarsgroen monster met de stem van John Goodman en een van de beste energieopwekkers van het hele bedrijf. Samen met zijn technicus Mike, een grote groene oogbal op pootjes die net zo klinkt als Billy Crystal, is hij in competitie met Randall (Steve Buscemi) om te zien wie de meeste schreeuw-energie kan vrijmaken.
Helaas gaat Randall valsspelen door buiten werktijd stiekem bij te klussen. Dat is streng verboden, aangezien er hele strenge veiligheidsmaatregelen gelden bij het betreden van de mensenwereld. Als er zelfs maar een sok aan je blijft plakken (wat makkelijk kan gebeuren als je via een klerenkast de kamer binnenkomt) treedt er een ontsmettingsprocedure in werking waar de honden geen brood van lusten. Mannen in gele pakken van de kinderbestrijding komen de boel dan hardhandig opruimen.

Sullivan ontdekt dat Randall in zijn eentje aan het werk is. Om precies te zijn komt hij er achter omdat er opeens een klein meisje met zijn staart aan het spelen is! Na van de schrik bekomen te zijn neemt Sully het kind mee naar zijn vriend Mike. Samen moeten ze nu proberen het meisje terug te sturen naar haar slaapkamer, maar aangezien ze de toegangsdeur (letterlijk: in het magazijn van de krachtcentrale bewaren ze miljoenen deuren, die de toegangspoort vormen naar kinderslaapkamers) niet meer kunnen vinden wordt dat nog een probleem!

Het verhaal is misschien een beetje ingewikkeld, maar de conclusie is simpel: vond je die andere Disney/Pixar films leuk? Dan zit je hier ook weer goed. Ook deze keer is de film leuk voor jong en oud.

Tsjongejonge, wat een kritiekloos stukje is dit aan het worden. Is er dan echt niets te zeuren? Tsja... ik kan natuurlijk iets vertellen over hoe Disney zijn met geraffineerde manipulaties onze collectieve fantasie domineert, hoe de Disneyfilms elke vorm van maatschappelijke kritiek uit de weg gaan en kwesties zoals het homohuwelijk en het rekeningrijden hardnekkig omzeild worden, hoe computeranimaties acteurs werkeloos maken en hoe in de derde wereld nu honderdduizenden pluche en plastic poppen van de hoofdfiguren worden gemaakt door kinderen van vijf, voor hun rijke westerse leeftijdsgenootjes. Dat zou ik allemaal kunnen zeggen. Maar daar heb ik geen zin in. Daar heb ik collega's genoeg voor. Voor mij is het deze keer een inkoppertje: Monsters Inc. is leuk. Klaar.
Oh wacht, ik heb nog een pedant weetje: het restaurant 'Harryhausen' in de film is vernoemd naar Monster-animator van het eerste uur Ray Harryhausen, die onder meer King Kong tot leven bracht. Zo, dat was het, uit het hoofd. Weet u ook weer dat hier niet een of andere amateur bezig is.

Voor de bezorgde ouders die nog willen weten hoe eng die monsters zijn: geen zorgen, Vanessa is enger. Ik weet trouwens niet of de Nederlandse versie een beetje te pruimen is. Monsters Inc is vertaald als Monsters en Co, dus daar zijn ze meteen al uit de bocht gevlogen. Dat wordt wat met de razendsnelle grappen van Billy Crystal.

Ik heb eigenlijk maar een probleem met deze film: na het schrijven van dit stukje heb ik het rare gevoel dat ik voor de PR-afdeling van Buena Vista werk...

Score: 8/10
Martijn Warnas