Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Dit is het verhaal van de kleine Chiyo, een negenjarig meisje uit een arm Japans visserdorp. Het is een paar jaar voor de 2e wereldoorlog en Japan heeft al kennis gemaakt met de Westerse cultuur, maar meer dan een voorliefde voor Britse maatpakken is daar niet van te merken. Er is ook nog echte armoede, bijvoorbeeld bij Chiyo thuis: haar ouders moeten haar en haar oudere zus noodgedwongen verkopen aan een slavenhandelaar, waardoor Chiyo terecht komt in Kyoto. In een geishahuis kunnen ze wel wat kleine meisjes gebruiken als werkster. Aanvankelijk is Chiyo niet van plan om zich daar bij neer te leggen: ze legt contact met haar zus, die aan een ander huis is verkocht, met de bedoeling samen te ontsnappen. Dat loopt even anders en het ziet er naar uit dat Chiyo's toekomst daarmee bepaald is.

De eigenaresse van het huis ziet in Chiyo wel de kwaliteiten en de bouw van een goede Geisha. Daarom begint Chiyo aan de opleiding, waarvoor ze onder andere moet leren zingen en dansen. Dat valt slecht bij de 'senior'-Geisha van het huis, de onsympathieke Hatsumomo. Die is niet van plan om Chiyo de fijne kneepjes te leren, maar daarvoor wordt een deal gemaakt met een andere beroemde Geisha, Mameha (Michelle Yeoh, o.a. Crouching Tiger en Tomorrow Never Dies. Die maakt van Chiyo een Maiko (leerling-Geisha) en na een aantal jaren braaf studeren wordt Chiyo een échte Geisha en krijgt ze een eigen naam: Sayuri.

De rol van Chiyo wordt dus gespeeld door twee actrices: een jong meisje en een jonge vrouw. De rest van de cast wordt gewoon wat ouder geschminkt of verdwijnt na een bepaalde levensfase van Chiyo gewoon uit beeld. De namen van die dames vergeet je toch meteen weer, maar neem van mij aan dat ze fantastisch spelen.

Ik heb lang uitgekeken naar deze film, niet omdat ik een of andere Geisha-fetish heb maar omdat inkijkjes in de Japanse cultuur zeldzaam maar altijd interessant zijn. Een goed voorbeeld is Stupeur Et Tremblements, als u mij deze wat pedant klinkende verwijzing wilt vergeven. Die gaat dan toevallig over iets anders, namelijk de kantoorcultuur in het moderne Japan, maar deed dat ook érg goed.
Memoirs Of A Geisha stelde me wat dat betreft een klein beetje teleur, simpelweg omdat de aandacht voornamelijk naar de karakters uit gaat en dat is uiteindelijk ook de bedoeling van een film. Dan had ik maar een documentaire moeten gaan bekijken, nietwaar? Trouwens, ik kon al dat Japans toch amper bijhouden. Eerlijk gezegd zijn een aantal details van het verhaal me ontgaan: het is flauw om te zeggen, maar Japanners lijken écht op elkaar en zeker als ze dan ook nog hun gezicht wit poederen! Maar goed, het gaat toch meer om de sfeer dan om het verhaal. Zo zit er een sumo-gevecht in deze film, maar ook een spectaculair optreden van Sayuri waar Britney Spears nog een puntje aan kan zuigen. Een echt happy end heeft deze film trouwens niet, maar mijn idee van de beste uitkomst hoeft niet hetzelfde te zijn als het jouwe, natuurlijk. In ieder geval ziet Sayuri dat vissersdorpje echt nooit meer terug. Misschien heb ik teveel Amerikaanse films gezien de laatste tijd...

Memoirs Of A Geisha is een mooie film, maar had best iets vlotter gekund en heeft als kern een wel érg slap liefdesverhaaltje. Ik heb daar niks over verteld, gewoon omdat het de moeite van het opschrijven niet waard is.
Mijn nieuwsgierigheid naar het fenomeen Geisha is eigenlijk niet echt bevredigd: de persmap was wat dat betreft stukken leerzamer dan de film! Daar las ik trouwens ook over alle locaties waar gefilmd zou zijn. Sorry, da's mij niet opgevallen. Ik zou hebben durven zweren dat ze de studio niet uit waren geweest. Er is dan ook een complete Japanse wijk uit de grond gestampt, inclusief stromende rivier en een plastic kersenboom met de juiste blaadjes voor vier verschillende seizoenen. Eigenlijk ziet de film er té mooi uit: het is alsof je door een Japans museumdorp loopt, niet door een écht dorp. Dat maakte het voor mij moeilijk om me te concentreren op het verhaal. Maar goed, datzelfde probleem heb ik in pretparken: ik zit zo te letten op de details dat ik achteraf soms niet eens weet of ik in een achtbaan of in een bootje heb gezeten.
Het is trouwens aardig om te weten dat dit verhaal is geschreven door een man en dan niet eens een Japanner maar gewoon een zeer vakkundige Amerikaan, Arthur Golden.
Bedenk voor je gaat ook even dat Geisha's dus wel zingen en dansen, maar dat Japanners daar iets héél anders onder verstaan dan wij. Ik aarzel om het woord kattengejank in de mond te nemen, maar als botte Gajin kon ik er echt niets anders van maken. Voor veel mensen is dit smullen, maar voor mij was Memoirs Of A Geisha het helaas nét niet.

Score: 7/10
Martijn Warnas