Er was ooit ook een podcast. Klik hier

De Telegraaf had een sappig berichtje over de opnames van deze film, die overigens al maanden achter de rug waren toen het 'nieuwtje' gepubliceerd werd: Hoofdrolspeelster Scarlett Johansson was het kennelijk zat dat haar tegenspeler Jonathan Rhys-Myers tijdens de opnames teveel naar haar borsten staarde en in andere opzichten ook iets te enthousiast haar minnaar speelde. Hmmm... klinkt als een nieuwtje dat nog even verzonnen is voor wat extra publiciteit. En dat gaat Matchpoint nodig hebben, geloof mij.

Dit is een film van Woody Allen. Eigenlijk had ik me voorgenomen zijn nieuwe films alleen maar te gaan bekijken als het komedies waren, want ik kon er gewoon niet meer tegen. Maar hoe gaat dat, je ziet een paar bekende namen, leest wat juichende reviews, beseft dat je anders die week naar de film 'The Dark' moet en dan ga je toch weer zitten. Ik moet zeggen: het viel me nog mee. Meestal wil ik na een kwartier al weg, deze keer duurde het bijna veertig minuten voor ik overwoog om weg te lopen.

Matchpoint is het verhaal van Chris Wilton, een jonge tennisprof die besluit om niet meer aan de competitie mee te doen omdat hij inziet dat hij toch nooit echt tegen de eh... grote tennisspelers van de wereld op zal kunnen. (Shit, had ik de namen die hij als voorbeeld noemde nu maar opgeschreven. Ik ken alleen McEnroe en Lendl nog, sportkneus die ik ben.) Hij vindt een baantje als tennisprof bij een voorname Londense club en legt zich er bij neer dat hij de komende jaren van zijn leven zal doorbrengen met het geven van tennisles aan yuppen. Dat valt echter mee: een van die yuppen is Tom Hewett, een rijkeluiszoon die een aantal hobby's met Chris blijkt te delen. Een uitnodiging om een avondje naar de opera te gaan, waar pappie een eigen box heeft, leidt tot de kennismaking met Tom's zus Chloë en daarmee zet Chris zijn eerste stappen in de Engelse upper class. Zijn aanstaande schoonvader regelt ook nog eens een leuk baantje voor hem en het maken van baby's kan dan een aanvang nemen.
De kink in de kabel is Nola, aanvankelijk het vriendinnetje van Tom. Nola (Johansson) wil actrice worden, maar dat lukt niet erg. Vreemd, want volgens het script kan geen man ter wereld haar weerstaan. Chris in elk geval niet: zodra ze haar relatie met Tom verbreekt, zoekt hij haar op. Dat hij inmiddels al met Chloë getrouwd is, doet er niet zozeer toe.

Als Woody Allen een serieuze film maakt, gaat die altijd over hetzelfde onderwerp: hoe mannen altijd en tegen beter weten in foute vrouwen of lastig bereikbare vrouwen proberen te versieren. Ik snap werkelijk niet dat die man nog fans heeft. "Ja maar hij schrijft van die briljante dialogen," zeggen ze dan. Pleur toch op! Ja, de man kan soms leuk uit de hoek komen. "Money is better than poverty, if only for financial reasons" mag best op een tegeltje. Maar hoe vaak moet ik nog van die eindeloze zeikverhalen bekijken, over mannen die op het gebied van vrouwen altijd precies het verkeerde doen? We weten het nu wel, Allen! Shut the fuck up en ga weer een comedy over bankrovers maken, ja! Die zijn tenminste leuk!

Nu moet ik zeggen dat Matchpoint niet half zo misselijkmakend is als de meeste andere serieuze Allen-films (zoals Anything Else of Deconstructing Harry): het speelt voor de verandering in Engeland, Allen doet zelf niet mee en tegen het einde wordt het zowaar nog een klein beetje spannend en interessant, als Chris voor zichzelf zo'n ontzettend diepe kuil heeft gegraven dat alleen een wanhoopsdaad hem nog kan redden. Er hoort een visueel grapje bij van een tennisbal die tegen het net komt en waarvan je dus nooit kunt voorspellen aan welke kant hij zal neervallen. Het is niet meer dan een grapje, maar de Allen-fans die zich op deze film gaan aftrekken zullen dat stukje wel weer gaan zien als een briljante metafoor van de Meester. Ik vond het meer lijken op een kunstgreep van een sluwe scriptdokter die van een eindeloos lulverhaal toch nog iets diepzinnigs weet te maken.

Weet je, ik doe eens royaal: het wordt een vijfje. Die tien spannende minuten zijn ook écht spannend, op een niveau waar Alien Vs Predator nog een puntje aan kan zuigen. Het slot is keurig afgewerkt, de film ziet er erg mooi uit en het domme gelul is deze keer in elk geval niet zo pretentieus als gebruikelijk. Mocht je ooit een keer met een gebroken been op de bank zitten zonder afstandsbediening in de buurt, dan hoef je echt geen asbak naar je TV te gooien als deze film voorbij komt.

Ik denk wel eens dat ik op mijn oude dag te mild begin te worden voor dit vak...

Score: 5/10
Martijn Warnas