Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Nadat ik van Madagascar de trailer had gezien was ik eigenlijk al verkocht: de energie spatte er vanaf en in die ene minuut zaten al meteen drie leuke visuele gags. Maar ja, hoe gaat dat met trailers... Soms zijn ze heel anders dan de film, nietwaar?

Gelukkig is Madagascar precies zo leuk als ik hoopte: van de makers van Shrek en Shark Tale is dit opnieuw een animatiefilm uit de computer. De visuele stijl is deze keer echter een stuk 'cartoon-achtiger'. Mij bevalt dat wel: realisme is leuk, maar het leent zich niet voor comedy. De karakters in deze film gedragen zich dan ook keurig als animaties, inclusief effecten als 'squash and stretch', oftewel rubberachtige lichamen waarvan de benen al weggerend zijn terwijl het bovenlijf nog stil hangt. Hartstikke leuk hoor, dat ze tegenwoordig zelfs de poriën van een computerpersonage kunnen laten bewegen, maar soms is dat gewoon niet zo belangrijk.

Het concept is duidelijk het resultaat van een brainstormsessie, maar wel een geslaagde: wat voor grappen kun je maken over een ijdele leeuw, een dynamische zebra, een moederlijk nijlpaard en een neurotische giraf die het luxe leven van de dierentuin gewend zijn maar plotseling in de jungle terecht komen? Nou, heel wat!

Alex de leeuw (met de stem van Ben Stiller) is de ster van de New Yorkse dierentuin. Meerdere malen per dag geeft hij daar een 'voorstelling', waarbij mensen bewonderend naar hem kijken terwijl hij zijn manen laat wapperen in de wind van een ventilator (die hij zelf met een voetschakelaar bedient). Op vrijdag, als er veel bejaarden zijn, brult hij ook altijd wat harder.
Aan het eind van de dag liggen er wat sappige biefstukken klaar en na sluitingstijd gaat Alex vaak nog even langs bij zijn vriend Marty, een zebra met de stem van Chris Rock. Je merkt het, dit is een tamelijk bijzondere dierentuin: alle dieren lopen vrij bij elkaar naar binnen en ze zien zichzelf meer als artiesten dan als gevangenen.

Marty de zebra (Chris Rock) kijkt vanuit zijn slaapvertrek uit op een muurschildering van Afrika. Op zijn tiende verjaardag, voor Zebra's zo ongeveer op de helft van hun leven, vertelt hij aan zijn vrienden Alex, Gloria het nijlpaard en Melman de giraf dat hij eigenlijk wel eens wat van de wereld buiten New York wil zien. Inderdaad, een soort midlife-crisis.
De andere dieren, met name Alex, kunnen zich daar niets bij voorstellen: het leven in de dierentuin bevalt hen namelijk uitstekend! Als Marty die nacht echter ontsnapt, gaan ze hem zoeken. Daar zijn de mensen natuurlijk niet erg blij mee en voor ze het weten zit het viertal in een houten krat, op het dek van een schip dat ze naar een dierentuin in Afrika zal brengen.

Nu zitten er nog een paar belangrijke karakters in dit verhaal, die bijna nog leuker zijn dan de hoofdpersonen. Het zijn vier pinguïns, die zich gedragen alsof ze in een krijgsgevangenenkamp zitten en daaruit willen ontsnappen. Dat lukt ze ook, maar helaas worden ook zij betrapt en op transport gezet. Waarom ook zij naar Afrika verscheept worden vertelt het verhaal niet, maar de pinguïns gijzelen de bemanning en nemen letterlijk het roer over. Daardoor slaan de kratten van Alex, Marty, Gloria en Melman echter overboord en even later spoelen ze alle vier aan op het strand van een zo te zien nogal onbewoond eiland. Althans, onbewoond door mensen... Er leeft genoeg, daar in dat oerwoud!

Hoewel Marty dolblij is eindelijk zijn droom te kunnen verwezenlijken, is Alex aanzienlijk minder enthousiast. Hij verlangt hevig naar zijn luxe leventje in New York en daarnaast heeft hij nog een praktisch probleem: hij is de enige vleeseter van het gezelschap! Melman en Gloria kunnen zich weliswaar prima redden met Marty's 'geroosterde zeewier surprise' maar daar heeft een leeuw helemaal niets aan. Kortom, hun vriendschap komt ernstig onder druk te staan: voor het eerst realiseert Alex zich dat zijn beste vriend ook een prima maaltijd zou kunnen zijn!

Madagascar is echt een film voor alle leeftijden. Volwassenen kunnen er weliswaar meer uit halen dan kinderen (zo praat Alex bijvoorbeeld tegen een basketbal, net als Tom Hanks in Castaway) maar ook de visuele grappen zijn erg leuk. Ik lag bijvoorbeeld dubbel toen de pinguïns enthousiast aan het roer van een gekaapt schip gingen draaien en vervolgens alle kanten uit schoven. Dat lijkt misschien flauw, maar zo'n grap valt of staat bij de timing en die is bij Madagascar gewoon perfect. Daarnaast is er ook vrijwel geen geforceerd sentiment, zoals bijvoorbeeld bij Disneyfilms nog wel eens het geval kan zijn.
Verder is dit een van de zeldzame films waarbij de karakters zo onderhoudend zijn dat de identiteit van de stemmen er niet zo veel toe doet. Anders gezegd: de karakters zijn geen subtiele kopieën van de acteurs die de stemmen doen (denk bijvoorbeeld aan de vis Oscar in Shark Tale, die niet alleen de stem maar ook het gezicht had van acteur Will Smith), zodat ik alle vertrouwen heb in de Nederlandse nasynchronisatie. Weliswaar heeft Chris Rock best wat gemeen met Marty de Zebra, maar het is zeker niet zo dat Marty zonder de stem van Chris maar half af is. Snappie? Ja jongen, je moet als criticus echt over alles nadenken hoor!

Madagascar is pure komedie. Verwacht geen al te diepzinnige tweede laag en zeker geen Lion King-achtige dramatiek: zo'n film is dit gewoon niet. Lekker lachen is het devies en dat is uitstekend gelukt. Laten we hopen dat de formule nu niet uitgemolken gaat worden met een sequel, maar dat de makers zich gaan wijden aan een nieuw idee. Hopelijk zien ze brood in die pinguïns: die waren echt de krenten in een toch al zeer smakelijke pap.

Score: 8/10
Martijn Warnas