Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Shark Tale, in het Nederlands creatief vertaald met Haaiensnaaier, is na Finding Nemo de nieuwe grote Disney-attractie uit de computer. Het genre is eigenlijk bedoeld voor kinderen, maar ook zeer populair bij volwassenen. Dat verklaart dan ook de grote namen die worden ingehuurd om de poppetjes van een stem te voorzien, want kinderen kennen die acteurs helemaal niet. Die vinden het gewoon leuk om een krab met een sombrero te zien.
Zij zullen ook niet door hebben dat de karakters soms erg veel lijken op de mensen die de stemmen doen: zo doet Robert De Niro de stem van een haai met een zwart moedervlekje op zijn wang en spreekt Will Smith namens Oscar, een vis met grappige ronde vinnen waar bij Will in het echt twee grappige flaporen zitten, om eens twee van de meer in het oog springende voorbeelden te noemen. Zelfs de bekende regisseur Martin Scorcese neemt een stem voor zijn rekening, terwijl hij deze film dus niet regisseert. Kortom, deze films tellen ook als grotemensenvermaak en ik wil Shark Tale dan ook op die manier beoordelen.

Oscar is een vis met grootse dromen en ambities. Momenteel werkt hij dan nog in de grote stad (nou ja, in een koraalrif dat lijkt op New York) bij een walviswasserette, maar ooit zal hij zeker rijk en beroemd worden. Hij is zo met zichzelf bezig, dat hij niet door heeft hoezeer zijn collega Angie naar hem smacht. (Sommige vrouwen vallen nu eenmaal op botte losers. Gelukkig maar, mag ik wel zeggen.) Als Angie hem geld leent om een schuld af te betalen, vergokt hij het dan ook prompt.

Lenny (met de stem van Jack Black) is een witte haai met een heel ander probleem: zijn vader, Don Lino, is de (maffia)baas van het rif en verwacht dat Lenny samen met zijn broer Frank de zaken over zal nemen. Lenny is echter niet in de wieg gelegd voor de georganiseerde misdaad. Sterker nog, deze zachtaardige haai kan het niet eens over zijn hart verkrijgen om vlees te eten! Eh... vis, bedoel ik.

Oscar en Lenny ontmoeten elkaar vlak voordat Frank een vervelend ongelukje krijgt. Op dat moment besluit Lenny de benen te nemen omdat hij zijn vader niet meer onder ogen durft te komen, maar Oscar houdt er (geheel onverdiend) de reputatie van een 'haaiensnaaier' aan over, iemand die het op durft te nemen tegen de haaienmaffia en het rif zo weer veilig zal maken. En zo komt Oscars droom van roem en rijkdom dus geheel onverwacht uit.

Normaal ben ik altijd wel te porren voor animatiefilms. Ik vind het allemaal prachtig, van Toy Story tot Monsters Inc. Bij Shark Tale was ik dat gevoel opeens kwijt en daar heb ik toch wel een paar dagen over gepiekerd. Lag het nou aan mij? Was ik in een slecht humeur? Moe? Iets te veeleisend geworden na ruim 500 besprekingen soms?

Gelukkig voor mijn eh... wat we dan maar carrière zullen noemen, is het antwoord: 'Nee, het ligt niet aan mij, jij grappige doerak die je er bent! Neem nog een koekje!' Shark Tale is best goed, maar duidelijk niet zo goed als vergelijkbare films (Finding Nemo is een aardig voorbeeld...), ondanks die sterrencast met Will Smith, Robert De Niro, Renée Zellweger, Jack Black, Angelina Jolie en nog heel veel anderen.
Deze film heeft een in wezen probleem met de dynamiek: Will Smith is iets te nadrukkelijk aanwezig, als een soort Fresh Prince met vinnen. Het karakter van Lenny valt daardoor nogal weg, net als de problemen en verhalen van vrijwel alle andere karakters. Die worden daardoor gedegradeerd tot 'aangevers', terwijl ze best interessant zijn. Zo heeft Oscars baas een schuld bij de maffia, speelt Angelina Jolie een vissen-vamp die op Oscar aast omdat hij beroemd is en is Don Lino een vader die moet verwerken dat zijn zoon heel anders is opgegroeid dan hij hoopte. Dat is toch tragisch, als je hoopt dat je zoon een haai is maar hij eigenlijk meer een dolfijn blijkt te zijn? Dat lijkt me nu een mooie kans voor een wijs Disney-lesje, maar al die verhalen worden gewoon afgeraffeld of verdwijnen in het niets. Begin er dan niet over!
Ook zitten er wel erg veel grapjes voor volwassenen in deze film, die nogal afleiden van de grote lijn die voor kinderen is uitgezet. Daarom had ik na afloop ook nog steeds een vrijwel leeg kladblok voor mijn neus: er gebeurde zo veel, dat ik kennelijk nergens doorhad wanneer het belangrijk was. En geloof mij, het is een onprettig gevoel om bij een kinderfilm achter de feiten aan te hollen!

Een ding moet gezegd: het ziet er allemaal prima uit. De kruising tussen New York en een koraalrif, inclusief gele vissen met zwartwitte blokken die op taxi's moeten lijken, is bijvoorbeeld meer dan geslaagd. Zo is er een koraal-versie van Times Square, met reclameborden voor merken als Coral-Cola, The Gup, Fish King en, inkoppertje, de film Jaws. Het kan nog subtieler: in de wasserette wordt de waslaag opgebracht door schildpadden. (Moet je maar net weten wat Turtle Wax is, natuurlijk.) Er zitten wat dat betreft zo veel details in de film dat je nooit alles in één keer zult zien.
Van de muziek is daarentegen geen seconde blijven hangen, maar dat heb ik tegenwoordig ook als ik een paar uur naar Radio 3 heb geluisterd dus dat is dan mijn blinde vlek. Ene JoJo zong de titelsong, maar ik mag toch drie keer verhipt zijn als ik weet wie Jojo is of wat ze zong. Ook de bijdragen van Justin Timberlake en Christina Aguilera zijn geheel aan mij voorbij gegaan. Ze zullen wel weer hun standaard zielloze dertien-in-een-dozijn rotzooi hebben ingeboerd, neem ik aan.

Maar ja... uiteindelijk gaat het toch om de inhoud, niet om de verpakking. Die boodschap is lastig te verkopen in een land waarin de meeste mensen denken dat je Godbetert bij de HEMA lekker slagroomgebak kunt krijgen, maar een filmcriticus is nu eenmaal ook deels opvoeder en ik loop ook deze keer niet weg voor deze taak.
Shark Tale is zeker niet slecht, zeker niet saai en om meerdere redenen het bekijken (en beluisteren) waard, maar het is in wezen niet meer dan een uitgemolken truukje. Een formule, waar zo ontzettend veel geld tegenaan is gesmeten dat het inderdaad nog ergens op ging lijken ook.
Dat is nu eenmaal niet de juiste manier: je moet geen verhaal verzinnen omdat je zo goed een geinige pratende vis uit de computer kunt toveren en Will Smith toevallig te boeken is, maar je moet een leuk verhaal verzinnen en als daar dan toevallig een pratende vis in voorkomt, kun je altijd nog kijken of Will tijd heeft. Begrijp me goed, ik ben zeer onder de indruk van het feit dat ze tegenwoordig beelden uit de computer kunnen toveren waarbij het licht dat op een vis valt onderhuids gefilterd en weerkaatst wordt zodat het eh... eh... kweenie, nog echter lijkt ofzo (subsurface scattering heet dat, vraag zelf maar eens aan oma) maar wat kan realisme mij toch schelen als ik naar een vis kijk met de lippen van Angelina Jolie!!! Concentreer je gewoon op het verhaal: als dat goed genoeg is mag je het voor mijn part nog uitbeelden met sokpoppen.

Over het niveau van de Nederlandse stemmen kan ik niets zeggen: volgens mij hebben ze daar deze keer niet eens een persvoorstelling voor georganiseerd, want daar komt toch niemand heen. Evenzogoed geef ik een voldoende voor Shark Tale, een kinderfilm met een iets te moeilijk verhaal en een grotemensenfilm met een iets te kinderachtige hoofdrolspeler.

Score: 6,5/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .