Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Deze film heeft in elk geval één groot pluspunt: de hoofdrol wordt gespeeld door Heather Graham, een actrice die nooit te beroerd is om ons een blik te gunnen op haar aantrekkelijke voorgevel. Het is die blondine uit Boogie Nights, Austin Powers II en Bowfinger. In Killing Me Softly, waar het gelijknamige lied overigens niet een keer in voorkomt, speelt ze Alice, een Amerikaanse die in Londen woont. Voor een uitgeverij maakt ze daar CD-roms en websites. Niet dat we ook maar een milliseconde meekijken op haar scherm (jammer, ik was wel benieuwd of ze Flash gebruikte of nog gewoon met Dreamweaver werkte) maar ik vind het altijd wel aardig als een blondine die op kantoor werkt een keer NIET in de PR zit.

Al het goede nieuws over deze film is hiermee wel zo ongeveer verteld, dus laten we ons maar meteen op het verhaal storten: Alice woont in Londen met een aardige man. Hij is alleen een beetje saai, vindt ze. Het enige voorbeeld waar ik dienaangaande over beschik is dat hij altijd zijn portefeuille in zijn binnenzak bewaart. Niet om het een of ander, dames, maar ik verdenk Brad Pitt en Roger Moore van hetzelfde. Hoe dan ook: als ze op een dag tegelijkertijd met de tot dat moment voor haar wildvreemde Adam op het knopje bij het stoplicht drukt, slaat er een vonk over. Maak hier uw eigen kortsluitingsgrapje.
Nog geen uur later zitten ze samen in een taxi richting zijn huis. Daar is het meteen hoppa, dus zelfs zonder vooraf maar een kopje thee te hebben gedronken. En meteen flink hoppa ook, maar dat zal wel komen omdat Adam bergbeklimmer is. Die hebben naar ik hoor vaak een aardige longcapaciteit. Hoe dan ook, Alicia krijgt de beurt van haar leven en twee dagen later verlaat ze haar vriend en staat ze bij Adam op de stoep. Helaas is hij niet thuis, dus moet ze nog een paar uur in de sneeuwstorm buiten staan ook. En dat in een rokje wat meer weg heeft van een brede riem. Ik zei toch dat het helemaal niet zo erg is om naar deze film te moeten kijken?
Om een suf verhaal kort te maken: Adam blijkt een raar ventje te zijn. Hij houdt van bergbeklimmen, doet aan wurgsex met behulp van zijden sjaaltjes en heeft een kast in zijn huis met een fors hangslot erop. Het lijkt bijna wel een mop: hoe krijg je een blondje nieuwsgierig? Doe een enorm hangslot op je kast.

Als Adam (gespeeld door Joseph Fiennes) een tasjesdief half dood slaat en er anonieme brieven worden bezorgd waarin iemand Alice probeert te waarschuwen voor haar nieuwe vriendje begint er, heel zwakjes, een waarschuwingslampje bij Alice te branden. En met wie bespreekt ze haar zorgen vervolgens? Juist, met Adam. Hoe kun je als kijker nu sympathie opbouwen voor iemand die zo ontzettend DOM is?

Deze film heeft niets te zoeken in de bioscoop. Als soft-porno film op SBS 6 zou het niet onaardig zijn, maar meer zit er echt niet in. Weet u nog dat ik vertelde hoe ze elkaar ontmoeten bij het stoplicht? Bij deze scene zwellen onmiddelijk de violen aan op een manier waar James Last zich nog voor zou schamen. Dat geldt trouwens voor alle muziek in deze film: beroerd is het woord niet, maar je zou haast denken dat de componist zelf al doorhad dat er niets meer aan te redden viel en toen maar heeft geprobeerd ons aan het lachen te krijgen. Er werd heel wat afgegniffeld bij de meest dramatische scenes, niet in de laatste plaats dankzij die muziek.

Deze film maakt wel weer duidelijk dat er heel wat bij komt kijken om een goede film te maken. In technisch opzicht mankeert er weinig aan en het verhaal is in principe ook niet zo slecht bedacht, al deed het me meer dan een beetje denken aan What Lies Beneath. Dankzij de krakkemikkige dialogen, de truttige muziek en een zeer matige prestatie van Joseph Fiennes blijft er echter niets van over, behalve misschien een nieuwe, aangename herinnering aan die mooie blauwe ogen van Heather Graham.

Score: 4/10
Martijn Warnas