Het is best moeilijk om een serieuze bespreking te schrijven over een film die zichzelf niet serieus neemt. Het enige criterium is dan het niveau van de humor en aan die discussie hoef je echt niet te beginnen. Toch moet er een tekstje komen, want miljoenen, zoniet tientallen mensen vertrouwen blindelings op mijn oordeel in deze zaken. Nou, vooruit dan maar.

Ultrakorte samenvatting: als je deel 1 leuk vond, vind je deel 2 ook leuk. Waarschijnlijk zelfs nog leuker. De goede grappen worden nog eens herhaald en er zitten ook wat nieuwe ideetjes in het verhaal. Als je deel 1 niet gezien hebt zijn de woordgrapjes uit de Naked Gun films en de visuele grappen uit de Mel Brooks films redelijk vergelijkingsmateriaal.

Ach ja, het verhaal.. zelfs voor een film als deze zit dat slecht in elkaar. Mike Meyers (die niet alleen Austin Powers en Dr. Evil speelt, maar ook mede verantwoordelijk is voor het script) had duidelijk wat leuke scene's in gedachten, die vervolgens met spuug en plakband aan het verhaal zijn gehangen. 'Gelukkig' is de film een voortdurende parodie op de James Bond films, dus aan de hand daarvan kun je redelijk bepalen wat er nu weer aan de hand is. Overigens worden er ook nog wel wat andere films op de hak genomen, maar dat gebeurt niet erg subtiel en dientengevolge is het ook niet bijzonder knap of leuk.

Dat wil niet zeggen dat er niet gelachen kan worden, maar dat is dan voornamelijk om de originele grappen. Zo is het personage Dr. Evil weliswaar een parodie op Bond-boef Ernst Stavro Blofeld, maar die was zelf bloedserieus en dat is Dr. Evil bepaald niet. Deze scene's zijn eigenlijk nog het leukst, terwijl die met Austin zelf erg belegen overkomen. Die maffe pruik, die lelijke tanden en dat overdreven narcisme hebben we nu wel gezien.
Gelukkig is Austin altijd in gezelschap van mooie vrouwen en met name Felicity Shagwell (Heather Graham) ziet er uit om op te vreten. Er doen ook nog wat andere dames mee in de film, waaronder de boomlange Kristen Johnson uit '3rd rock from the sun' als de Russische spione Ivana Humpalot. Waarom Russisch? Waarom spionne? Het doet er niet toe in het verhaal. Meyers wilde gewoon een Russische spione dus hop, daar is er een. Ze heeft slechts twee scene's, maar als je haar naam een leuke woordgrap vindt, zul je je kostelijk vermaken met deze film. Overigens zat er bij mij een busje mongooltjes in de zaal en die vonden het ook allemaal hilarisch. Dat u even een idee heeft van het vereiste intelligentieniveau. (P.s. geen boze brieven over mijn typering van mongooltjes a.u.b. I really don't give a damn.)

Het verhaal, voor zover na te vertellen, is simpel: Dr. Evil wil alsnog de wereld veroveren en bouwt deze keer een laserkanon op de maan. Vantevoren heeft er wat gesodemieter met een tijdmachine plaatsgevonden en dat wordt zo slecht uitgelegd dat een van de bijfiguren het publiek doodleuk adviseert zich er niet al te druk om te maken. Door middel van de tijdmachine wordt ook Austin's 'Mojo' gestolen op het moment dat hij nog ingevroren is (zie deel 1). Mojo is een bepaalde lichaamsvloeistof (nee, niet die) die bepaalt hoe hip Austin is. Het gebrek aan Mojo verandert hem overigens absoluut niet (het zou leuk zijn hem dan opeens in een smaakvol pak en met een behoorlijk kapsel te zien) al levert het wel problemen in bed op. Kortom, een typisch voorbeeld van een nutteloos, stom, flauw verhaal-element. Zo zitten er nog een stuk of wat in de film, maar daar ging het dus niet om.

Er zijn betere comedies, laat dat duidelijk zijn. Het niveau van de humor is net boven de Carry On films en vergelijkbaar met wat Leslie Nielsen gemiddeld aflevert. Wie daarom dubbel ligt van de lol moet zeker gaan kijken. Maar slecht is het allemaal niet en er zijn een paar originele vondsten te zien. Zo begint de film met een speciale aflevering van Jerry Springer met als onderwerp: 'mijn vader is boosaardig en wil de wereld veroveren', waarin Scott Evil (de zoon van Dr. Evil) zijn verhaal komt vertellen. Ook duikt er (uiteraard ook weer zonder enige verklaring) een mini-versie van Dr. Evil op, die de naam 'mini-me' krijgt. Erg leuk, voor wie graag om dwergen lacht. En als de grapjes je niet bevallen, kijk dan gewoon anderhalf uur naar dat lieve gezichtje van Heather Graham. Dat heb ik gedaan en voorwaar, ik kan er weer even tegen. Zo zie je maar: iedereen haalt wat anders uit een film.

Score: 6,7/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .