Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Wie kent deel één nou niet? Nou ja, je zal ze de kost moeten geven. Ik sta er soms versteld van wat sommige mensen allemaal niet weten. Maar goed, even heel kort: Jungle Book is een tekenfilm uit 1967 die propvol geweldige liedjes zat. Het is het verhaal van Mowgli, een klein jochie zonder ouders dat opgroeit dankzij de zorg van een panter (Bagheera) en een beer (Baloo). Mowgli maakt vrienden, waaronder de swingende chimpansee King Louie, en vijanden zoals de hypnotiserende slang Kaa en de tijger Shere Khan.
Aan het eind van die film besluiten Baloo en Bagheera dat het mensenkind toch beter af is bij zijn eigen soort en zo komt Mowgli in een dorpje terecht, waar toevallig ook een leuk meisje van zijn leeftijd woont. Jungle Book redde de Disney-studio's min of meer van de ondergang en dat kwam voor minstens 80% door de geweldige liedjes uit de film, die stuk voor stuk klassiekers zijn geworden. En de grootste hit was het duet van Mowgli en Baloo: The Bare Neccesities.

In deel 2 pikken we het verhaal op als Mowgli een paar maanden bij de mensen heeft gewoond. Een echtpaar dat al kinderen had, heeft zich liefdevol over hem ontfermd. Maar hoewel het hele (Indiase) dorp uit hutten van koeienpoep lijkt te zijn opgetrokken en midden in het oerwoud staat, vindt Mowgli de 'beschaving' toch erg saai. En dat leuke meisje bleek bij nader inzien toch ook een beetje een tuttebel te zijn.
Ook Baloo de beer heeft het moeilijk nu hij zijn vaste zangpartner moet missen. Bagheera heeft er de handen vol aan om te voorkomen dat Baloo bij Mowgli op bezoek gaat. Maar ja, echte vriendschap kun je niet zomaar opzij zetten en al snel zoeken die twee elkaar weer op. Dat is goed nieuws voor de tijger Shere Khan, die nog een appeltje met Mowgli te schillen heeft. En zo begint er dus een nieuw avontuur, waarbij ook het dorpsmeisje en haar broertje betrokken zijn.

Eerst het goede nieuws: de stemmen van John Goodman (Monsters Inc.) als Baloo en Haley Joel Osment (The Sixth Sense) als Mowgli zijn erg goed gekozen. (De originele stem-acteurs zijn overigens dood respectievelijk volwassen.) Dat het niet precies dezelfde stemmen zijn maakt trouwens weinig uit, zelfs al zou je de twee films direct na elkaar zien. Verder zijn vrijwel alle oude karakters terug, zoals de olifant Kolonel Hathi, de slang Kaa en natuurlijk Shere Khan. En dan het slechte nieuws: er zijn slechts drie nieuwe liedjes, waarvan één voor bij de aftiteling. Dat is een bijzonder grote teleurstelling, temeer daar die liedjes niet eens half zo goed zijn als de oude. Knappe jongen die ze een uur na de voorstelling nog na kan zingen.
De oude hits worden vrijwel allemaal herhaald, al hoor je de meeste maar een paar seconden. The Bare Necessities komt daarentegen DRIE keer langs! Het is een leuk lied hoor, maar als ik het drie keer wil horen zet ik de soundtrack wel op 'repeat'.
Daarnaast is, hoe gek het ook klinkt, de film uit 1967 gewoon mooier. Dat is nog ouderwets handwerk en dat zie je er gewoon vanaf. Bij deze moderne versie zie je iets te vaak hoe de computer heeft ingegrepen. Zodra het visueel moeilijk wordt, stoppen ze er stiekem een 3D-model in. Bij de achtervolgingen in een film als Tarzan heeft de computer duidelijk een meerwaarde, maar in dit geval lijkt het toch meer op gemakzucht. En dan nog wat: vrijwel ALLE voorwerpen hebben aan de zijkant een gekleurd streepje dat nét iets lichter is dan de rest van het object. Dat moet kennelijk diepte suggereren. Ik denk dan alleen maar: wat zijn die streepjes toch? Of beter gezegd: wat moet ik met diepte in een tekenfilm? Gebruik dan perspectief, als je iets diepte wilt geven!

Jungle Book II is een heel aardige kinderfilm, maar wie 'm gaat bekijken in de hoop opnieuw zo te zullen genieten als bij het origineel komt van een koude kermis thuis. Je zou ze wat dat betreft beter in omgekeerde volgorde kunnen bekijken. Er wordt gewoon op safe gespeeld door alles wat leuk was nog eens in drievoud te herhalen. Dat krijg je ervan als je het verhaal laat ontstaan door eindeloos focus-groepen te ondervragen en die gegevens door te spelen aan een paar computerprogrammeurs met een animatieprogramma, in plaats van gewoon iemand met wat creativiteit een zak met geld en een doos met kleurpotloden te geven. Of klink ik nu heel erg als een ouwe lul? Jammer dan.

Score: 6/10
Martijn Warnas