Zie ook:
Harry Potter En De Steen Der Wijzen (1)
Harry Potter En De Geheime Kamer (2)
Harry Potter En De Gevangene Van Azkaban (3)

Het volgen van de Harry Potter films is ongeveer het enige vaste werk waar ik als filmcriticus op kan rekenen. Er zit een stijgende lijn in mijn waardering voor deze films, heb ik net gemerkt. Deel één kreeg een 7, deel 2 een 7,5 en deel drie zelfs een 8. We hebben nu nog drie films te gaan, dus in theorie is een 10 haalbaar. Dat heb ik in mijn vorige review ook al gezegd, maar herhaling is onontkoombaar.

Ik schaam me dood om het te zeggen, maar inmiddels ben ik een kenner. Jawel, alle boeken gelezen! Niet gekocht natuurlijk, zo bont maak ik het nu ook weer niet. Overigens was dit boek alweer een poosje geleden, dus ik ben ook niet in staat om te inventariseren wat wel en niet gesneuveld is in deze verfilming, die opnieuw meer dan 2,5 uur beslaat. (Om precies te zijn 157 minuten. Ik snap niet dat er mensen zijn die dat kunnen zien zónder plaspauze!) In elk geval doen de Dursley's deze keer niet mee: Harry brengt het grootste deel van zijn zomervakantie namelijk door bij zijn vriend Ron.

De vorige film (Azkaban) was nog de kortste, met 141 minuten. Die film werd gekeurd voor negen jaar en ouder, maar voor deze geldt een leeftijdsgrens van 12. Terecht, denk ik. Weliswaar is dit geen bloederig verhaal, maar er zitten met name wat psychologische geintjes in die kleine kinderen goed wakker kunnen houden. Harry moet deze keer onder andere meedoen aan een gevaarlijk magisch toernooi en, erger nog, hij moet een meisje ten dans vragen!

Een van de aardige details aan de Potter-serie is dat de Nederlandse vertaling bijzonder degelijk én creatief is; vrijwel elk karakter en voorwerp heeft in het Nederlands zijn eigen naam. Da's leuk, maar wel bloed-irritant als de ondertiteling dat ook doet. Ik heb die vertaling weliswaar niet nodig, maar onbewust lees ik hem toch en als er wordt gesproken over ene Cedric Diggory en de ondertiteling het over Carlo Kannewasser heeft, schept dat op zijn minst enige verwarring. Het scheelt echter als het om echte vertalingen gaat (de pensieve, een apparaat om herinneringen te herleven, wordt in het Nederlands bijvoorbeeld de hersenpan) en ach, alles is beter dan de Nederlandse nasynchronisatie. De Potter-films zijn wat dat betreft een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet.

Zullen we dan in vredesnaam het verhaal maar eens doornemen? Mijn toverstaf met trivia en gemopper is zo langzamerhand echt leeg, namelijk.

In het vierde jaar op Hogwarth vindt er een magisch toernooi plaats, waar ook twee 'buitenlandse' (d.w.z. niet-Britse) scholen aan meedoen. Het gaat om het Franse Beauxbatons en de (vermoedelijk Russische) Durmstrang-school. Die komen dus ook met een kleine delegatie op visite.
Selectie voor deelname gaat via de vuurbeker, een magisch voorwerp dat verder geen flikker met het verhaal te maken heeft. Het verhaal had net zo goed Harry Potter En De Magisch Lottoballetjesmachine kunnen heten, of Harry Potter En De Iene Miene Meute. Eigenlijk is Harry te jong om mee te doen aan het toernooi, dat namelijk niet geheel ongevaarlijk is. Om een of andere reden kiest de Vuurbeker hem toch uit, hoewel Hogwarth ook al door een andere student wordt vertegenwoordigd. Men denkt dan ook dat Harry valsgespeeld heeft en met name Ron neemt het hem kwalijk dat hij daar niets vanaf wist.

Deze film heeft een aantal spektakelstukken: in het begin maken we de Quidditch wereldcup mee, die wordt gehouden in een gigantisch stadion. Vergeleken daarbij is de vergaderzaal van de Galactic Senate uit Star Wars maar een bezemkastje en het levert dus wat mooie plaatjes op. Ook de eerste uitdaging voor Harry tijdens het toernooi, een vechtpartij met een draak, ziet er weergaloos uit. En Hermione die tijdens het bal de trap af daalt, dat is ook een aardig spektakelstuk. Wat dat betreft is het grappig maar ook een beetje bizar om al die acteurs die als kotertjes begonnen voor je ogen op te zien groeien.

Traditiegetrouw is er ook weer een nieuwe docent voor het vak Defense Against The Dark Arts. Deze Alastor 'Mad-Eye' Moody heeft een reputatie opgebouwd als auror en ondanks zijn ongunstige uiterlijk en ruwe gedrag zit de man toch vol nuttige informatie.

Nu ik er over nadenk zijn toch wel heel wat elementen uit het boek gesneuveld. Er is geen spoor van de huisgeesten of het schilderij van de dikke dame, Harry speelt geen enkel rondje Quidditch (en al helemaal niet tegen Victor Krumb, de kampioen van Durmstrang), er is vrijwel niets zichtbaar van de rivaliteit tussen de drie magische scholen, nergens komt de Marauders Map van pas en zoals gezegd komen de Dursley's ook niet in beeld. Toch stoort mij dat niet: zelfs met weinig voorkennis is The Goblet Of Fire goed te volgen én onderhoudend. Wie de Dursley's wil zien zet deel een nog maar eens op.

Na enig beraad heb ik besloten deze film niet het inmiddels traditionele extra halve puntje te geven. Bij de Matrix-trilogie en de Lord Of The Rings-films vond ik eigenlijk dat het om één lange, in drie stukken gehakte film ging. Dat was dus een makkie, wat het cijfer betreft.
Voor de Potter-films gaat dat niet op, al was het maar omdat er steeds een nieuwe regisseur wordt aangetrokken. Deze aflevering is geregisseerd door Mike Newell, een vakman die echter duidelijk niet van plan was opnieuw het wiel uit te vinden. Hoewel de film qua sfeer veel lijkt op deel drie (en dat beviel mij erg goed), mis ik toch net dat extra beetje magie om van een vernieuwing te spreken. Jammer, want waarom zou je niet een aantal verschillende stijlen proberen? Maak van vijf voor mijn part een tekenfilm!
Daarnaast (SPOILER!) is het slotstuk, de confrontatie met Voldemort, een beetje suf. Weliswaar is het lichtjaren verwijderd van wat we in Nederland ooit voor elkaar zullen krijgen, maar toch... ik had er meer van verwacht, gezien het niveau van de eerste twee uur.

Dit is eigenlijk meer een nieuwe aflevering dan een nieuwe film, als je het mij vraagt. Weliswaar is dat onvermijdelijk bij zo'n lange reeks, maar laten we wel wezen: een acht is ook al zeer respectabel. Ik verheug me op deel vijf!

Zucht... 'Ik verheug me op deel vijf.' Beroemde laatste woorden van een veelbelovend filmcriticus...

Score: 8/10
Martijn Warnas