Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Eh... hadden we niet al een kinderfilm over een voetballend jochie? Met Thomas Acda als de vader, meen ik. In Oranje, zo heette dat ding. En Bend It Like Beckham was ook zoiets, maar dan in het Engels en met voetballende meisjes. Daarmee heb ik mijn portie kindervoetbal wel weer gehad, eerlijk gezegd. Maar goed, Naked Lesbians In Whipped Cream deel veertien was toch óók weer een aangename verrassing dus laat ik Don toch een kans geven.

Don Kerbosch is een jaar of veertien (het kan een paar jaar schelen: ik had geen persmap) en werd van school getrapt omdat hij iets te losse handjes had. Dat vindt hij niet zo leuk, vooral omdat hij nu niet meer mee mag doen met de voetbalploeg en hij dus ook het scholentoernooi zal missen. Zijn oude klasgenoten zijn echter duidelijk blij van hem af te zijn.

Op zijn nieuwe school heeft Don het ook niet makkelijk: hoewel hij de theorie van het schoolplein begrijpt (in geval van overlast de grootste eruit pikken en in elkaar tremmen), is hij nog niet zo goed in de praktijk: je moet namelijk wél even checken of degene die je aan gaat pakken versterking heeft! Dat was Don even vergeten en hij krijgt dan ook een flink pak rammel. Bovendien heeft hij vanaf het begin ruzie met Henry. Dat is de onbetwiste koning van het schoolplein en Hiran is zijn luitenant. Aanvankelijk houdt Don zich gedeisd en trekt hij noodgedwongen op met Milos, de kneus van de klas. Na een poosje is Don het echter zat dat er niet gevoetbald wordt en gaat hij proberen een team bij elkaar te krijgen om toch aan het toernooi mee te doen. Dat bevalt Henry natuurlijk helemaal niet: die ziet zijn gezag afnemen en is dan ook niet van plan mee te werken. Hij dringt zich op als captain en probeert vervolgens doodleuk Don uit het team te zetten!

Een belangrijk minpunt van de film, vooral voor opa's en oma's die corvee hebben, is de absolute klotemuziek waar Don's generatie zo dol op is. Kinderen die in het Amsterdams (en uiteraard in het Nederlands) hiphoppen, daar krijg ik ernstige vlekken van in mijn nek. Ik kan het van volwassen Amerikaanse negers eigenlijk al niet hebben, The Fresh Prince himself daargelaten. Bovendien gaat de muziek snoeihard, zodat je zit te trillen in je stoel. Dat vind ik niet erg, tenminste als zo'n basdreun een ontploffing of een doelpunt accentueert, maar minutenlang dat Godvergeten gedreun in mijn oren en daarbij zo'n groep snotneuzen die dan hun krakkemikkige 'ik ga je dissen'-rijmpjes opzeggen, dat trok ik bijna niet. En dan zitten mijn tanden nog gewoon vast aan mijn kaak!

Ik heb nóg een klacht: de hoofdpersoon is niet erg aardig. Don is niet voor niets van zijn vorige school gezet en het ziet er naar uit dat de enige reden dat hij met mensen communiceert, voetbal is. Als Henry er niet was, zou Don misschien de tiran van het schoolplein zijn geworden. Ik had ook niet echt medelijden met hem. Ook de uitwerking van het verhaal is raar: er wordt veel gedreigd, gevloekt en geknokt (en dit is nog wel een coproductie van de KRO) maar daar wordt niemand voor gestraft. De leraren zijn kennelijk ziende blind: de twee of drie acteurs die voor leraar spelen doen niet meer dan langs de zijlijn wat roepen of vechtjassen wegsturen.

Dat toernooi is ook nog eens heel vaag: natuurlijk haalt Don's nieuwe team de halve finale en uiteráárd is dat tegen zijn oude school. Ja hoor eens, dat zag je toch zelf ook wel aankomen? Of ben je ook twaalf? Dan nog is dat geen excuus.
Over de andere thema's horen we weinig, want het verhaal richt zich primair op Don's pogingen om een ploeg bij elkaar te krijgen en te houden. Hiran wil graag voetballen maar blijft lang loyaal aan Henry. En Henry is ook onmisbaar, maar die krijgt na elk doelpunt ruzie met de scheidsrechter en kan bijna kwartetten met gele en rode kaarten. Zelfs Milos, die eigenlijk bang is voor de bal, mag meedoen: hij kan door jarenlange ervaring het hardst rennen van de hele klas en is dus zeer geschikt voor mandekking.

Een paar schoten op het doel zijn mooi in beeld gebracht en het voetbaldeel is voor een sporthater zoals ik toch leuk om naar te kijken, maar het is allemaal wel een beetje 'grote stappen gauw thuis'. Ik had trouwens willen wedden dat die driftkikker, Henry, een eigen achtergrondverhaaltje zou hebben, zoals een opa met losse handjes ofzo. Bleek niet het geval. Alleen het karakter Milos heeft een verklaring voor zijn gedrag.
De jonge acteurs die Henry en Milos spelen doen dat overigens érg goed. Met name Samir Veen (Henry) wist bij mij net zoveel woede op te wekken als de grootste Amerikaanse filmboeven, een hele prestatie. Hoofdrolspeler Clemens Levert is trouwens ook goed, maar het script vraagt van hem niet zoveel behalve boos kijken en voetballen.

Ik kom al met al op een zes, iets wat de medewerkers aan de film ongetwijfeld te laag zullen vinden. Sorry hoor, maar ik verwacht gewoon iets meer moraal in een dergelijke film. Ik heb en hoef geen kinderen dus ik ben geen deskundige, maar je zou bijna denken dat het op de Nederlandse schoolpleinen tegenwoordig normaal is om te rappen, te vloeken en te dreigen. Misschien is dat ook wel zo, maar dan wil ik JUIST dat een film dat niet als normaal afdoet. Misschien is het Calvinistisch gedacht, maar de les van deze film lijkt te zijn: het gaat er in het leven alleen maar om dat je het beste kunt voetballen, ongeacht met wat voor tuig je je daarmee omringt en wat je ervoor moet doen. Ze winnen Godbetert die finale door de tegenstanders te intimideren en zoveel mogelijk te sarren! Wat is dat voor rare kinderfilm? EN ZET DIE MUZIEK ZACHTER OF IK KOM NAAR BOVEN EN DAN ZWAAIT ER WAT!

Score: 6/10
Martijn Warnas