Als ik binnenstap bij een persvoorstelling weet ik meestal weinig tot niets over de film die ik ga bekijken. Voor mij geen olijke verhalen van een goedgebekte maar nietsontziende filmcritikunstenaar, helaas. (Gelukkig heb ik een slecht geheugen: ik zit momenteel te schaterlachen om mijn eigen reviews uit 2001.)
Hoe dan ook, bij een titel als In Oranje heb ik geen idee waar het heen zal gaan. Ik zie dan wel staan dat Wendy van Dijk meespeelt en dat trekt me dan over de streep, want die moet haar eerste full frontal naaktscene nog draaien en het zal me toch niet gebeuren dat ik dat misloop! Ik dacht aan Soldaat Van Oranje, misschien was het zoiets. Maar dat het over voetballen zou gaan kwam geen moment in mij op. Voor mij is oranje een kleur, geen zelfstandig naamwoord. En zéker geen droom. Ik was meer van het technisch Lego, vroeger. En in elk geval niet van het gezamenlijk douchen met elf kerels.

Toch ben ik blij dat ik vooraf geen informatie heb ingewonnen, want anders was ik een bijzonder geslaagde film misgelopen. Jammer voor de bloedhonden die er altijd op hopen dat ik het mes er in zet, maar In Oranje mag er wezen en dit wordt een positief verhaal.

Remco van Leeuwen is tien jaar en gek van voetballen. Hij slaapt zelfs met een voetbal als kussen. Verder kon ik bij het mannetje geen opvallende intellectuele vermogens waarnemen, dus het is geen verlies voor de wetenschap. Datzelfde geldt voor zijn vader (gespeeld door een uitstekende gecaste Thomas Acda), die nu bij het Nederlands Elftal zou zitten, ware het niet dat hij slechte knieën heeft en nu zijn leven vergooit als groenteboer. Zoals veel vader compenseert hij dat via zijn zoontje en vader Van Leeuwen is dan ook een bijzondere verschijning langs de zijlijn. Hij schreeuwt voortdurend instructies en rent ook steeds mee met de bal. Als Remco op een dag een wedstrijd speelt waarbij een scout voor het regio-elftal aanwezig is (hee kijk mij nou, ik praat erover alsof ik daadwerkelijk weet wat een scout en een voetbalregio precies zijn), windt pa zich zo erg op dat hij een hartaanval krijgt!. En ze zeggen nog wel: "Leef je uit met groenten en fruit!" (Deze film mist een stuk of honderd kansen voor groentehumor, dat is wel weer jammer.)
Remco, zijn moeder (Wendy van Dijk, die ik liever als sexpoes gecast zag maar die nu voor de tweede keer in haar filmcarriére een moeder speelt - dat haalt de lol er wel af) en zijn kleine zusje blijven alleen achter, met een slecht lopende buurtwinkel.

Remco heeft helemaal geen zin meer in balletjetrap, nu zijn vader er niet meer is om hem aan te moedigen en uren te lullen over eh… eh… verdorie, ik had wat van die voetbalkreten op moeten schrijven. Zelf ken ik ze niet. Buitenspelval, is dat echt iets of heb ik dat nou verzonnen? Kende ik nu maar iemand uit een arbeidersmilieu, dan kon ik het navragen. Affijn, voetbaldingen dus.
Nu komt dat op zich ook niet zo slecht uit, want door een ongelukkige val heeft Remco last van zijn enkelbanden gekregen en van de dokter mag hij voorlopig niet meer sporten. Maar dan gebeurt er op een avond iets geks: Remco komt zijn vader tegen!

Of het nu een echte geest is of Remco's fantasie, dat is niet te zeggen. Maar vanaf dat moment heeft Remco elke dag contact met de geest van zijn vader. En pa wil natuurlijk dat hij doorgaat met de sport, temeer daar hij toch is geselecteerd voor het regio-team. En daar kun je dan weer doorbreken bij een van de grote teams. Ofzo. Weet ik veel. De enige teamsport waar ik voor te porren ben, lukt het best op een meisjesinternaat. En het is geen hockey, dat kan ik wel verklappen.

Ik heb vooralsnog geen idee hoe de publiciteitsafdeling het aan gaat pakken dus misschien verklapt de trailer het zelf wel, maar over het slot wil ik eigenlijk niet teveel vertellen. Dat is veel te origineel om vooraf te weten. Laat ik het er op houden dat pa zijn training serieus doorzet: "Ik heb nou toch niets meer te doen." Maar dat Remco met zijn dode vader praat blijft ook bij zijn moeder niet onopgemerkt en die maakt zich daar uiteraard ernstig zorgen om.

In Oranje is duidelijk een jeugdfilm. De hoofdrolspeler is tien en het gaat helemaal om de problemen en ambities van zo'n jochie, dat zoenen nog vies vindt en slaapt onder een poster van zijn voetbalheld. Dat wil allemaal niet zeggen dat deze film voor volwassenen niet interessant is, al is dit duidelijk voor een andere doelgroep dan Shouf Shouf Habibi. Dit is nu echt een familiefilm, met name als je zelf zo'n voetbalvader hebt. Er wordt goed gespeeld, waarbij met name Acda de show steelt met een aantal momenten die echt ontroerend zijn. Wendy van Dijk doet het prima als moeder en Yannick van de Velde kan als Remco de film goed dragen. Cinematografisch valt er niet zo gek veel te beleven, maar we hebben nu eenmaal nergens geld voor in Nederland en er zit tenminste één scene met sneeuw in dus de goede wil was er wel. (Sneeuw is duur en wordt altijd als eerste uit het verhaal geschrapt.) Die relatief sobere stijl versterkt dan wel weer de indruk van een jeugdproductie (die nóg minder mogen kosten), maar dat geeft niets want het verhaal staat als een huis. Nederland heeft een nieuw voetbalsprookje: In Oranje.

Score: 8,5/10
Martijn Warnas