Kijk daar, op dat gebouw! Is het Batman? Ja! Of is het toch Spiderman! Verrek, ja! Nee wacht, het is Daredevil! Goh, hadden we allebei gelijk!

Na Batman, Superman, Spiderman,, Spiderwoman, de X-men en eh… Inspector Gadget, heeft het Hollywood behaagd (lees: een financieel inkoppertje geleken) om een nieuwe derderangs stripheld te transporteren naar het witte doek. Het is Daredevil, de zoveelste gemaskerde wees in hotpants met genoeg blind vertrouwen om zich van flatgebouwen te storten in de hoop dat er een stevige waslijn in de buurt is die een volwassen vent kan ondersteunen als hij met zes meter per seconde aan komt slingeren. En ik doe niet sarcastisch, ik leef me in!

Ben Affleck is Matt Mu…. wat… wat is er nou? Wat zit je nou te giechelen? Ja, Ben Affleck is de held. Nou en? Ach, zolang ze DiCaprio niet in zo'n pak lepelen vind ik het best. Weet je nog welke puistenkop ze voor Superman hebben gecast? Echt, na een paar minuten zie je het niet meer.

Matt Murdock is blind. Op zijn achtste zag hij hoe zijn vader iets onwettigs deed en daar schrok hij zo van dat hij het op een lopen zette en tegen een vat met gif aan liep. Zo werd hij blind, maar dankzij een 'ongelofelijk toeval' (lees: ongeloofwaardig plotdevice) werden zijn overige zintuigen extra goed. Zielig hoor, in New York wonen en dan beter kunnen ruiken dan een speurhond. Ook is Matt's gehoor zo goed dat hij er een soort 'radarbeeld' mee kan vormen en dus min of meer kan zien. Daar hebben ze een heel mooi visueel effect voor bedacht, wat zich helaas nogal lastig laat beschrijven. Matt's vader was bokser en dat is een milieu waarin je nogal snel met criminelen in aanraking komt. Pa komt dan ook aan zijn einde als hij op een dag weigert om een wedstrijd opzettelijk te verliezen. En hoe gaat dat met zoontjes? Die zweren dan wraak. Een paar jaar later is hij dus advocaat geworden, zoals zijn vader graag wilde, maar gaat hij er 's nachts op uit om de mensen die hij niet achter de tralies kon krijgen alsnog eigenhandig te vermoorden.

Hmmm… nu ben ik geen ethicus, maar volgens mij is Daredevil gewoon een psychopathische moordenaar. Ik heb er weliswaar geen bezwaar tegen als iemand de verkrachter van zijn dochter door een gehaktmolen schopt, maar als het een advocaat is die zijn zin niet krijgt, klinkt dat toch een beetje gek. En overdag zit die man dus braaf Pro Deo-zaken af te handelen, zodat zijn collega-advocaat Franklin (een ondankbare rol voor de alweer dikker geworden Jon Favreau) klaagt dat ze te weinig verdienen.

Batman had Catwoman, Superman had Lois Lane en zo heeft Daredevil als vrouwelijke tegenspeelster de mooie (duh!) Electra Natchios (Jennifer Garner), een pittige tante wiens vader een Griekse multi-miljonair is. De man heeft zijn dochter vanaf haar vijfde allerlei vechtsporten laten leren en de eerste kennismaking tussen Electra en Matt is dan ook een gemoedelijke knokpartij in een speeltuin. Geen van beide kunnen ze echter voorkomen dat een huurmoordenaar met de bijnaam Bullseye een aanslag pleegt op Electra's vader.

Die Bullseye is trouwen ook een mooi portret: hij heeft een vaag engels accent, draagt een met balpen getekende schietschijf op zijn voorhoofd en mist NOOIT, of hij nu schiet, gooit of vangt. De manier waarop hij in een vliegtuig afrekent met een kwebbelzieke oma is dan ook onbetaalbaar. Verder is hij ook weer een eendimensionale fotokopie van alle andere boeven in dit soort verhalen, al heeft hij dan geen eigenaardig pak aan.

Ik zou nog kunnen vertellen over de echte boef in het verhaal, gespeeld door Michael Clarke Duncan (die grote donkere kerel uit The Green Mile) en de iets te nieuwsgierige journalist die Joe Pantoliano voor ons neerzet, maar wat doet dat er eigenlijk toe? Dit is gewoon een verfilming van een comic book, een genre waarbij alleen echte fans interesse hebben in de diepe psychologische achtergronden van de karakters. Afgezien daarvan kennen we die hele Daredevil niet in Nederland. Het zou dus kunnen zijn dat dit een briljante samenvatting is van alle boekjes, of juist een vette knipoog. Ik zou het niet weten en ik gok dat jij het ook niet weet. We gaan allebei blanco de zaal in en dan zien we een ongeloofwaardig verhaal met zielloze cliché-karakters die stunts doen en zinnetjes zeggen die we al in tientallen andere films hebben gezien en gehoord. "You killed the only two people I ever loved… why?" Ik bedoel maar.

Wat jij wilt weten is gewoon of deze film een beetje behoorlijke actiescènes heeft, of er wat te lachen valt en of je hier een leuke zaterdagavond mee kunt beleven. En het antwoord is: ja hoor. Best wel. Volgende!

Score: 6,5/10
Martijn Warnas

Naschrift: Hier is iets vreemds gaande. Daredevil verdient van zijn leven geen 6,5. Ik zou het cijfer stiekem aan kunnen passen, maar dan kan ik aan de gang blijven. Kijk, dit is een bijzonder voorspelbare, zielloze film. Het is eigenlijk een aanfluiting: schaamteloos jatwerk van Spiderman en Batman, ongeïnspireerde boeven en helden en een hoofdfiguur met eigenaardige normen en waarden. In feite niet meer dan een zelfbenoemde rechter én beul. En dat mag best, maar niet als je overdag advocaat bent.
Feit is dat ik het cijfer meestal noteer zodra de aftiteling rolt. Het is grotendeels een opwelling, gebaseerd op het gevoel waar een film me mee achterlaat. En Daredevil is dan wel een bijzonder slechte film, maar direct na afloop had ik dat nog niet door. Een cijfer moet niet aangeven welke plaats een film heeft in de eeuwigheid, maar of hij zijn werk (in casu jou anderhalf tot twee uur vermaken, boeien, onderwijzen of in spanning houden a raison van 8 euro exclusief popcorn) goed doet. Of de regisseur daarbij voldoende eer heeft betoond aan Eisenstein of Truffaud laat ik graag aan een ander soort recensent ter beoordeling over. Daredevil heeft me met succes in de maling genomen: ik heb me best vermaakt en bedacht pas achteraf dat het jatwerk was. Dan past geen bestraffend vingertje, maar een schouderklopje. "Het is je gelukt, maat. Knap werk. Maar het is wél de laatste keer geweest."