Eigenlijk ben ik een softie. Zodra ik hoorde dat The Green Mile het verhaal was van een goedaardige, ten onrechte ter dood veroordeelde man en bovendien was gebaseerd op een boek van Stephen King, wist ik dat dit niet alleen een ernstige film zou zijn maar dat ik tevens met de pest in mijn lijf de zaal uit zou komen. Als ik vantevoren ook al had geweten dat deze film ruim drie uur duurt, was ik zeker thuisgebleven: sinds ik voor mijn gevoel drie jaar lang naar The Firm heb moeten kijken, word ik na anderhalf uur in een bioscoopstoel erg onrustig. Bij Dances With Wolves heb ik wel gehuild, maar dat was omdat ik na twee uur gewoon dolgraag naar huis wilde en ik ben al eens een 'definate shag' misgelopen omdat ik het verdomde met die jongedame Titanic uit te zitten.

Gelukkig ben ik toch ben ik in een opwelling naar The Green Mile gegaan, uit een vaag soort nieuwsgierigheid naar het karakter dat Michael Clarke Duncan als ter dood veroordeelde neer zou zetten. Daarom zat ik geheel onvoorbereid in de zaal en dat gebeurt me niet zo vaak. Bij veel films prijs ik me gelukkig dat ik de synopsis al ken, zodat ik niet al te veel hoef te letten op subtiele aanwijzingen of karakters die een uur geleden werden geintroduceerd, spoorloos verdwenen en dan opeens een belangrijke rol blijken te spelen. Waarschijnlijk heb ik vroeger iets te vaak naar tekenfilmpjes gekeken. Hoe dan ook, bij The Green Mile had ik daar geen last van: het duurt ruim een uur om alle karakters voor te stellen maar ze zijn allemaal zo helder als glas en erg herkenbaar. Van Tom Hanks had ik inderdaad weer een standaard karakter verwacht (behalve Gump speelt hij eigenlijk altijd min of meer hetzelfde type, net als bijvoorbeeld Michael J. Fox dat deed) maar aangezien hij altijd beminnelijke mensen neerzet stoor ik me er niet aan. De echte hoofdrol is ook eigenlijk voor Michael Clarke Duncan, voor wie dit eigenlijk de eerste echte noemenswaardige rol is en hij speelt hem fantastisch: hij speelt John Coffey, een boom van een neger met het verstand van een klein kind, waar geen greintje kwaad in zat maar die helaas op de verkeerde tijd op de verkeerde plek was en huilend werd aangetroffen met de lijkjes van twee kleine meisjes in zijn armen.

Het verhaal speelt tijdens de Amerikaanse crisisjaren (ca 1930), toen een derde van het land werkeloos was. Paul Edgecomb (Hanks) is de leidinggevende officier van een cellencomplex waar ter dood veroordeelden op hun executie wachten. Hij is een vriendelijke kerel die de gevangenen hun laatste dagen in rust en met zoveel mogelijk waardigheid laat doorbrengen. Samen met zijn al even integere collega's is hij ook verantwoordelijk voor hun executie op de electrische stoel. Het is een baan waarvoor je uit zeer speciaal hout moet zijn gesneden. Als kijker verwacht je een groepje geuniformeerde sadisten en in werkelijkheid zijn en waren Amerikaanse gevangenisbewaarders ook een stuk minder 'attent' dan Edgecomb en zijn team, maar het zijn in dit verhaal dus zeer fatsoenlijke kerels. Wel is er de spreekwoordelijke rotte appel in de vorm van Percy Wetmore: als neefje van de vrouw van de gouverneur kan hij kiezen uit alle overheidsbaantjes die hij maar wil, maar deze kleine viespeuk wil graag eens van dichtbij een executie meemaken en de stoere jongen uithangen. Deze ondankbare rol is voor Doug Hutchison en hij speelt hem erg goed.
Om de spanning op te voeren zien we uiteraard een aantal executies, zodat we ons gepast zorgen gaan maken om John Coffey. De eerste wordt geleid door Edgecomb en gaat redelijk vlot, maar dan gaan Percy zeuren dat hij een keer de leiding wil bij een terechtstelling. Omdat hij belooft daarna overplaatsing aan te zullen vragen, staat Edgecomb dat toe. Percy haalt echter een smerig truukje uit zodat de executie van Eduard Delacroix (een gevangene waarvan we zijn misdaden niet te horen krijgen en die in zijn cel een muis kunstjes leert zodat we hem extra sympathiek gaan vinden... wat heeft die King toch altijd een smerige streken in petto...) werkelijk gruwelijk verloopt. Het verhaal is verder vrij tam maar door die vijf minuten valt de film voor mij toch echt in de categorie horror. U bent gewaarschuwd.

Terug naar Coffey. Niet alleen is hij overduidelijk onschuldig, maar hij blijkt ook nog eens een zeer speciale gave te hebben. Coffey kan pijn en ziekte uit andermans lichaam laten verdwijnen. Sterker nog: als Percy de muis van Delacroix doodstampt, brengt Coffey die weer tot leven! Dit zet Edgecomb aan het denken. Kan iemand met zulke gaven echt een kindermoordenaar zijn?

Mijn enige bezwaar tegen de Green Mile is, dat het einde nogal laf is. Het gaat allemaal om de verhouding tussen Edgecomb en Coffey, die vrienden worden terwijl Edgecomb uiteindelijk Coffey terecht moet stellen. Van de Amerikaanse justitie hoefde een neger in de jaren dertig echt geen rechtvaardigheid te verwachten, maar aangezien het bovennatuurlijke toch een rol speelt in dit verhaal wordt daarvan wel vrij kwistig gebruik gemaakt om onrecht te herstellen. Afgezien daarvan is The Green Mile een indrukwekkende film, die niet zo zwaar op de hand is als je gezien het onderwerp zou denken en waarin je kennismaakt met een aantal interessante en goed gespeelde karakters. Een aanrader.

Score: 8/10
Martijn Warnas