Casino Royale is echter een heel aardige doorstart geworden. Gewoon opnieuw beginnen met Ian Flemings eerste boekje (pardon, pulpromannetje… laten we eerlijk zijn) en hoppa, meteen ook maar een blonde Bond. Waarom niet? Daniel Craig heeft behoorlijk wat kritiek gekregen voordat iemand ook maar een seconde van de film had gezien, maar van mij mag-ie blijven hoor.
Dame Judi Dench mag ondanks die doorstart trouwens aanblijven als M en ik kan verder verheugd melden dat dit eindelijk eens een film is die niet eindigt op de geheime basis (al dan niet op zee) van een of andere megalomane boef. Dat werd een beetje te dol de laatste tijd, zeker sinds Austin Powers dat hele Bond-gebeuren ook nog eens flink in de zeik begon te nemen.
Die boef, laat ik daar eens mee beginnen. Hij heet Le Chiffre (Mads 'ook nog nooit van gehoord' Mikkelsen) en hij is een soort bankier voor de onderwereld. Terroristen en dictators geven hun geld aan hem af en hij zorgt voor een leuke rente. Dat doet hij door een combinatie van beleggen en gokken. In gokken is hij goed maar in beleggen is hij ook wel handig want hij zit er bijvoorbeeld helemaal niet mee om de beurskoersen een handje door een vliegtuig op te blazen. Bond weet dat te voorkomen en dat kost Le Chiffre een hele klap geld, dat hij vervolgens terug wil verdienen door een wedstrijdje poker te organiseren. Drie keer raden wie daarbij aanschuift, met de bedoeling om Le Chiffre helemaal bankroet te maken en zo terroristen over de hele wereld te duperen.
In dit verhaal krijgt Bond zijn beroemde 00-status, zijn 'license to kill'. Wat M bezield heeft weet ik ook niet want ze heeft verder weinig vertrouwen in hem. Begrijpelijk, want een van zijn eerste achtervolgingen (een hele spectaculaire, hoewel hij vrijwel geheel te voet plaatsvindt) eindigt nota bene in een ambassade. Hij haalt ook de krant, niet iets waar MI6 je vervolgens mee feliciteert. Toch krijgt hij een nieuwe missie, namelijk Le Chiffre platspelen aan de pokertafel.
Om op de centen te letten wordt een smakelijke dame, Vesper Lynd, met hem meegestuurd. Het duurt even, maar uiteindelijk gaat ook zij overstag. En dan wilde ik het daar maar bij houden. Lynd is dan wel een Bondgirl, maar ze ziet er uit als een beginnend heroďnehoertje en is verder ook niet meer dan het kidnapkutje van dienst. Nee, dan Halle Berry in de vorige film: dát noem ik een Bondgirl, meneertje!
Ach, wat doet het er ook toe. Zelfs Daphne Deckers is al een (soort) Bondgirl, nog even en Rita Verdonk krijgt ook haar kans. En daarna Paul de Leeuw, met zijn blonde pruik.
Bond is zo te zien trouwens niet langer een snob en dat scheelt behoorlijk. Ik ben ook niet armlastig, maar na zo'n film keek ik altijd wat bedroefd naar mijn Casio-horloge en mijn middenklassertje. Goed, ik heb dan altijd wel van die lekkere wijven gehad maar die kon ik echt niet meenemen naar dure suites enzo. Dat hield echt wel op met een kamer in het Bastiljon. Natuurlijk leeft Bond ook nu weer in stijl, maar hij pronkt er niet meer zo mee. En verder is het aardig dat hij ook niet meer zo gefixeerd is op dure gadgets. Geen preek van Q deze keer, terwijl hij geinige apparaatjes demonstreert. Ze zijn er wel, maar ze krijgen niet overdreven veel aandacht. (Trouwens, er is geen Q.) Niet dat ik daar wat op tegen had, maar het geeft aan dat het Bond-team het deze keer eens anders aan durfde te pakken. En dat bevalt me goed.
Score: 7/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|