Eerst even een oefeningetje doen. Zeg de volgende zin hardop: "Ik ga naar alle nieuwe Bondfilms, al is het verhaal nog zo slecht." Krijgt u dat uw strot uit? Mooi. Ik ook hoor, al is dat voornamelijk omdat ik er de bijzin "en omdat ik er voor betaald krijg" aan toe kan voegen. Anders werd het moeilijk.

Ik ga hier natuurlijk niet liggen emmeren over de voor de hand liggende 'problemen' met een Bond-film, zoals dat de boef altijd een krankzinnige miljardair is die de wereld wil veroveren vanuit een op een aparte plek gebouwde basis annex zomerhuisje. Dat is nu eenmaal traditie. Ook over laserstralen uit horloges zul je mij niet horen klagen en tegenwoordig ben je gewoon geen serieuze superboef meer zonder eigen satelliet. Maar is het nou echt zoveel gevraagd om een verhaal te verzinnen wat, al is het maar in de verte, ergens op slaat en zonder notitiepapier te volgen is? Ruim 300 films per jaar lukt dat wél, waarom deze nou niet? De Austin Powers films zitten verdorie nog beter in elkaar!

Deze keer zijn de boeven Noord-Koreanen. De zoon van een Koreaanse generaal smokkelt wapens en doet iets onduidelijks met diamanten om zo een groot wapen te kunnen financieren waarmee Noord-Korea eindelijk Zuid-Korea binnen kan vallen. Bond doet zich voor als wapenhandelaar, maar valt door de mand dankzij een verrader. Hij zit 14 maanden in een gevangenis voordat hij uitgeleverd wordt. De ontvangst door M is echter allesbehalve warm. "Wat mij betreft had ik je laten zitten," zijn haar eerste woorden...

Verder is er sprake van een Cubaanse arts die een manier heeft ontdekt om de genen van mensen compleet te veranderen. Zo kun je van een Koreaan desnoods een Duitser maken, wat dan ook prompt gebeurt. Dat is overigens een stompzinnige gimmick, die aan het verhaal geen enkele bijdrage levert, behalve wat opnames op Cuba. Want wat is een Bondfilm zonder exotische locaties, nietwaar?
In ieder geval introduceert de film daarna de 'Duitse' zakenman Gustav Graves, een man die claimt nooit te slapen en die per parachute op Buckingham Palace arriveert om een ridderorde op te komen halen. (En dat is ook weer zoiets achterlijks wat verder nergens voor dient, afgezien van spectaculaire beelden van een parachutesprong boven Londen.)
Omdat Bond een appeltje met deze Gustav heeft te schillen, achtervolgt hij hem tot zijn 'basis' in IJsland, deze keer in de vorm van een hotel dat vrijwel geheel van ijs gemaakt is. Tot de prullenbakken aan toe.

Over speciale effecten hoeft niemand te klagen. Bond krijgt bijvoorbeeld een auto mee die onzichtbaar kan worden en vliegt met een eenpersoonsvliegtuig ter grootte van een surfplank naar Noord-Korea. Daarnaast heeft Q een soort Holo-deck ontwikkeld, wat uiteraard misbruikt wordt met scènes die de kijker even op het verkeerde been zetten.
Verder zag ik wat aarzelende Matrix-achtige invloeden, zoals kogels in slowmotion en wapperende leren jassen. Het is echter in de achtervolgingen dat Bondfilms uitblinken en dat komt ook weer helemaal in orde.

Ter ere van 40 jaar Bond bevat deze film overigens verwijzingen naar alle voorgaande Bondfilms. We zien dus bijvoorbeeld het jetpack uit Thunderball, de nieuwe Bondgirl Halle Berry die als Ursula Andress in Dr. No uit zee komt wandelen en er is zelfs een grapje van de nieuwe Q als hij Bond zijn nieuwste horloge geeft: "Dit is je 20e, geloof ik."

Ik stel er eer in om 's lands enige recensent te zijn die normen van normale mensen hanteert, dus ik moet en zal deze film een cijfer geven. Maar eerlijk gezegd wordt dat lastig. Ik ben net zo gek op ontploffingen en achtervolgingen als u en voor mij is Bond ook een mengeling van traditie en het film-equivalent van pakjesavond, maar dit verhaal is gewoon zo waardeloos en vergezocht dat de rest van de film me niet meer kon schelen. Wat houd je dan over, een cijfer voor de speciale effecten? Dat verdom ik.
Het zal wel weer wat verwarde, slecht gespelde mailtjes opleveren maar dat moet dan maar. Sorry, Commander. Better luck next time.

Score: 4/10
Martijn Warnas