

De jonge vrouw, Meg Windermere, wordt gespeeld door Scarlett Johansson. Ik moest even diep zuchten toen ze in beeld verscheen, aangezien het lieve kind er een handje van heeft zich in te laten met 'de saaiere film', zoals Lost In Translation en Girl With A Pearl Earring. Ik zeg niet dat die films slecht zijn, maar om nou te zeggen dat ik aan mijn stoel genageld zat...
Scarlets tegenspeelster is Helen Hunt als Mrs. Erlynne. Als ik Helen zie moet ik ook zuchten, maar dat is toch een heel ander soort zucht: voor haar had ik vroeger een zwakke plek.
Helen speelt normaal gesproken altijd lieve, zij het enigszins door het leven getergde vrouwen. Zo is ze in Pay It Forward een alleenstaande moeder die als serveerster in een casino de kost verdient en in As Good As It Gets geeft ze de contactgestoorde Melvin Udall (Jack Nicholson) een uitstekende reden om zich eens als een normaal mens te gaan gedragen. Dat zijn ook prima rollen voor haar.
Deze keer tapt ze echter uit een ander vaatje, aangezien ze is gecast in de rol van een 'professionele' mannenverslindster. Dat doet ze niet erg overtuigend, als ik heel eerlijk ben. Ze is gewoon te lief om zo'n type te spelen!
Het verhaal is niet de moeite waard om na te vertellen, of zelfs maar in te leiden: ik kan prima volstaan met de korte samenvatting dat Mrs. Erlynne mannen verleidt om ze vervolgens te kunnen chanteren. Daar heeft ze een vrij slechte reputatie mee verworven. Ook in Italië begint ze weer met rare spelletjes. Meg Windermere, net een jaar getrouwd, lijkt daar de dupe van te worden, aangezien haar man niet zo sterk in zijn schoenen staat. Als Mrs. Erlynne echter ontdekt dat Meg ook een minnaar heeft (of liever gezegd, daartoe neigt) verandert haar houding. Alle mannen in dit verhaal zijn (weer eens) niet meer dan willoze pionnen, de een wat sterker dan de ander maar in principe allemaal onbetrouwbaar als een leuke vrouw ze in verleiding brengt.
Deze film ziet er prachtig uit, maar is eigenlijk traag en saai. Hij bevat een aantal briljante grappen van Wilde, die allemaal dood slaan aangezien ze worden uitgesproken door karakters die duidelijk te stom zijn om zulke dingen zelf te hebben bedacht. Het hele verhaal lijkt te bestaan uit stompzinnig gebabbel van socialites die in geen enkel opzicht op normale mensen lijken en duidelijk overdag geen moer te doen hebben. Sorry, maar met zulke mensen kan ik niet meevoelen. Welke gek zit er in de Italiaanse zomer nu de hele dag in driedelig grijs? Okay, een Britse gek uit de jaren '30... Maar ben jij Brits? Kun jij je in zulke mensen verplaatsen? Ik niet. Ik kan er natuurlijk wel om láchen, maar dan moeten ze wel iets leuks zeggen!
Na drie kwartier had ik het wel gezien met deze film. Ik hield het niet langer uit, dat gelul. De rest heb ik met fast-forward bekeken. Eigenlijk was dat niet handig, want nu was ik meer tijd kwijt aan het lezen van andere reviews om te zien of ik misschien nog iets briljants gemist had, maar over deze film lezen is aanzienlijk beter te doen dan hem daadwerkelijk uitzitten.
Kletsfilms zijn eerlijk gezegd zelden aan mij besteed (zoals recent bijvoorbeeld Pride And Prejudice) en hoewel ik voor het werk van Oscar Wilde graag een uitzondering maak is deze 'bewerking' echt volslagen mislukt. Ach... het goede nieuws is dat er over een paar jaar ongetwijfeld weer een nieuwe poging zal worden gedaan.
Score: 4,5/10
Martijn Warnas
Wikipedia artikel: The Importance of Being Ernest
Wikipedia artikel: The Picture Of Dorian Grey