Mag je het een film kwalijk nemen als het een teleurstelling is? Ben je dan niet met te hoog gespannen verwachtingen de zaal in gegaan? Dat is mijn dilemma voor deze week.
Het achtergrondverhaal van Windtalkers is namelijk fascinerend, en voor ik ook maar een seconde van de film had gezien, had ik al diverse achtergrondartikelen over het onderwerp gelezen. Om u ook even in te lichten een korte samenvatting: tijdens de tweede wereldoorlog werd er op het slagveld voornamelijk per radio gecommuniceerd. Waarom? Omdat het lastig is om een SMS-je te tikken als je tot je nek in de modder ligt, slimpie.
Het nadeel van zo'n radioverbinding is echter dat iedereen, ook de vijand, mee kan luisteren. Daarvoor hebben ze dan weer codes uitgevonden, maar de vijand kan jouw code natuurlijk in handen krijgen en bovendien duurt zo het extra lang om informatie door te geven. Tijd die je niet kunt missen als je bij een luchtmachtbasis een bombardement aan wilt vragen (of als je wilt vragen of ze alsjeblieft een stukkie verderop willen richten... dat is zo mogelijk nog dringender.)
Een Amerikaanse slimmerik bedacht toen het volgende: de Navajo-indianen, die rond die tijd allemaal al lang in reservaten woonden, hadden een eigen taal die verder eigenlijk niemand ter wereld begreep. Als die jongens nu eens in hun eigen taal het radioverkeer regelden, had de vijand geen schijn van kans om dat te ontcijferen!
Omdat de Navajo geen bange jongens zijn, waren er gelukkig een heleboel bereid om mee te vechten tegen de Duitsers en de Japanners. Ze werden ingelijfd bij het korps mariniers en kregen allemaal een persoonlijke begeleider mee. Volgens de film was dat voornamelijk om te zorgen dat de code niet in handen van de vijand kwam. Met andere woorden: de begeleider zou de indiaan moeten doodschieten als er een kans was dat hij anders door de vijand gevangen zou worden genomen. In werkelijkheid was er echter voornamelijk bescherming nodig tegen de andere GI's. Op het slagveld lijken een Indiaan en een Japanner nogal op elkaar (tenminste, in uniform - in klederdracht valt het erg mee) en er zijn heel wat Navajo's per ongeluk door hun wigwam geschoten.
Kortom, een fascinerend verhaal met een briljant uitgangpunt. En wat zien we daar dan van? Vrijwel niks. En wat we er wél van zien, gaat grotendeels verloren in het oorlogsgeweld van regisseur John Woo, een man die bij al zijn films als eerste een vrachtwagen dynamiet bestelt en dan pas zaken als camera's en kostuums gaat regelen. Overigens was er bij de speciale effecten-afdeling deze keer een aanbieding: twintig brandende stuntmannen halen, tien betalen. "Doe mij maar twee busjes!" zei John nog. "En zestigduizend schotwonden."
De hoofdrollen zijn voor Nicolas Cage als sergeant Joe Enders en Adam Beach als Ben Yahzee. Daarnaast is er een reserve-setje van een blanke soldaat met Indiaanse collega, zodat we maar liefst TWEE keer dat dilemma kunnen zien van een soldaat die een collega dood moet schieten. Als dat tenminste gaat gebeuren, waar ik me verder niet over uit laat. Korte anecdote: de acteur die de 'tweede Navajo' speelt, kwam alleen naar de auditie om twee neefjes af te zetten. Die hebben hem overtuigd om mee te doen en zo kreeg hij de rol! Ah, Hollywood... it can happen to all of us. (But why the hell did it have to happen to Keanu Reeves?)
Nicolas Cage is natuurlijk de grote naam in deze film en hij maakt zijn reputatie weer helemaal waar: Joe Enders zit boordevol psychologische problemen en markante karaktertrekjes.
Aan actie geen gebrek in deze film en als oorlogsfilm is er weinig op aan te merken, behalve het feit dat de Japanners en de Amerikanen ongeveer dezelfde uniformen dragen en dus wat lastig uit elkaar zijn te houden. Maar goed, dat zal wel realistischer zijn geweest. Verder zien we een aantal gebeurtenissen wel erg vaak terugkomen, waaronder dus brandende soldaten en inslaande granaten. Het blijft erg, daar niet van, maar het viel me wel op. Verder worden alle mogelijke clichees uit het genre uit de kast gehaald, variërend van een zenuwachtige soldaat die de hele tijd naar de foto van zijn vriendin kijkt tot de racistische soldaat die een wijze les leert op het slagveld en uiteraard de oude ijzervreter die zijn mannen weet te motiveren door hard naar ze te schreeuwen.
De mix klopt dus niet, wat mij betreft: iets te veel John Woo, veel te weinig Discovery-channel. In We Were Soldiers met Mel Gibson heb ik mijn portie slagveld-ellende al gehad en dat was eerlijk gezegd een betere film in dat opzicht. Windtalkers laat een heleboel kansen voorbij gaan om een bijzonder interessant stuk geschiedenis te vertellen. Jammer.
Score: 5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|