Een Nederlands-Argentijnse co-productie, dat zie je niet elke dag. In dit geval werkten de Nederlanders overigens alleen achter de schermen, als componist of producent. Valentin ziet er dan ook volledig Argentijns uit en is ook in het Spaans. De regie is van Alejandro Agrestie, die daar in 2002 een Gouden Kalf voor won.
Het verhaal speelt zich af in het Argentinië van 1960 en draait om de achtjarige Valentin. Omdat zijn ouders zijn gescheiden, woont hij bij zijn oma. Dat is een oude knorrepot die over niemand iets goeds te zeggen heeft, behalve wijlen haar echtgenoot. Valentin hoort haar elke dag geduldig aan en denkt ondertussen aan andere zaken. Zo wil hij bijvoorbeeld graag astronaut worden en daarom oefent hij in bad vast met het inhouden van zijn adem. Ook heeft hij vast een ruimtepak gemaakt, om in te oefenen.
Vroegwijs is nog te weinig eer om Valentin te beschrijven. Ik ken volwassenen die minder bij de pinken zijn dan dit grappige jochie, dat via een voice-over vrijwel elk detail van zijn leven voor ons toelicht. Daarnaast houdt hij de volwassen in zijn omgeving graag op de hoogte van zijn gedachten. Daarbij is hij soms behoorlijk brutaal. "Dacht je dat Gagarin op mijn leeftijd al wist dat hij in de ruimte zou reizen?" zegt hij bijvoorbeeld tegen een volwassene die vraagt of hij nog steeds die rare ruimtevaart-fantasie heeft. Want Valentin is in zijn hart een ras-optimist.
Zo is hij ook erg blij als hij op een dag hoort dat zijn vader, die zich verder helaas weinig laat zien, een nieuwe vriendin heeft gevonden. Omdat de relatie veelbelovend is, gaat het meisje zelfs een dag met Valentin op stap. Hij heeft de date van zijn leven (niet zo moeilijk als je acht bent, maar ik teken er ook voor): uit eten, bioscoopje, hand in hand door de stad wandelen en met zijn hoofd op haar schoot op een bankje in het park!
Helaas... kort daarna verbreekt het meisje de relatie met zijn vader. En Valentin had nog wel zo gehoopt dat ze zijn nieuwe moeder zou worden! (Even tussendoor: het meisje zou de dubbelgangster van prinses Maxima kunnen zijn, ook qua kleding.)
Voor mensen die toch al niet schrikken van een Argentijnse film zal het wel nauwelijks een bezwaar zijn, maar ik moet het toch even noemen: deze film heeft niet echt een verhaal. Ik bedoel: er gebeurt van alles, maar er wordt niet echt naar een climax gewerkt: Valentin wordt geen ruimtevaarder, zijn ouders blijven gescheiden, papa hertrouwt niet en oma blijft een oude mopperkont.
Je moet dit meer zien als een stukje uit het leven van een achtjarig jochie dat nog zo optimistisch in het leven staat dat hij gelooft dat alles mogelijk is. Valentin is een regelaartje. Hoeveel achtjarigen kopen zelf een nieuw onderdeel als de TV stuk is, of krijgen de dokter zo gek om oma stiekem te onderzoeken op de markt omdat ze niet naar het ziekenhuis wil gaan?
De film en veel van de karakters komen sympathiek over. Voor zover ik na drie films (deze, Nine Queens en Todos Azofatos Val Al Cielo) kan beoordelen, is dat bij Argentijnse films wel vaker het geval. Daar kunnen we nog wat van leren!
De hamvraag is echter: is deze film ook interessant voor het grote publiek, of blijft het arthouse-materiaal? Het laatste, vrees ik. Weliswaar heb ik met plezier gekeken, maar ik zou het niet gek vinden als iemand op zijn vrije avond liever naar Lord Of The Rings 2 of James Bond gaat, dan naar deze film. Als er een duidelijker verhaal in deze film zat, zou ik 'm misschien nog aanraden bij mensen die open staan voor iets meer dan alleen Hollywood-klappers, maar nu denk ik dat het arthouse-publiek zich beter om deze film kan ontfermen. En of u daarbij hoort, weet u zelf het beste.
Score: 6,5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|