No place like it, really.Wat, nu al weg?Vanaf wanneer draait...De nieuwste staan bovenaan!Reviews sinds 1999Zoek op titel, acteur, trefwoord...Wie, Wat, Waar en Waarom?Er is nog zo veel meer!
Afleveringen direct downloaden? Klik hier
   

Maar goed, de fase voor het toevoegen van de speciale effecten heeft ruim een jaar geduurd en ik kan me voorstellen dat je uiteindelijk zegt: fuck it, zo moet 't maar: het zijn toch maar stukjes van een paar seconden en dat merken die kinderen toch niet.
Uit de review van Garfield.

filmtheater DVD bioscoop bios comedy humor actie thriller drama theater kunst cultuur
Every Stewardess Goes To Heaven
Every Stewardess Goes To Heaven

De Argentijnse cinema stelt mij niet teleur, de laatste tijd. En nu even allemaal naar buiten kijken om te zien of het bloed of sprinkhanen regent, want als ik zulke dingen ga zeggen is er iets raars aan de hand.
Ik was al erg te spreken over Nine Queens en nu is Todas Las Azafatas Van Al Cielo van regisseur Daniel Burman (een geruststellende naam) ook al zo aardig. Lekker nuchter, wars van derderangs symboliek en zonder uitspattingen die een dagje op de set misschien wel aardig maken, maar waarbij de kijkers gillend weglopen. U merkt het, ik trek een vergelijking met de vaderlandse film. Subtiel hé?

De stewardess in kwestie (lekker joh, een film met het woord stewardess in de titel en verdomd als het niet waar is, er loopt ook iemand rond met zo'n uniform: heerlijk, die befaamde Argentijnse nuchterheid) heet Teresa. Dit is een stewardess zoals de meeste luchtvaartmaatschappijen er graag een paar duizend van zouden laten klonen, en dan in de vriezer ermee. Ze heeft vrijwel geen privé-leven en voelt zich gewoon het beste thuis in die zielloze wereld van vliegvelden en demonstratiereddingsvesten.
Dat komt deels ook omdat ze niet onder ogen wil zien dat ze helemaal niet zo gelukkig is. Als een zwangerschapstest dan ook nog eens verkleurt zodra ze het ding uit de doos haalt, schiet ze in een zware depressie.

Ook Julian (uiteraard uitgesproken als Goelian) heeft het niet makkelijk. Zijn vrouw is pas overleden en in zijn werk als oogarts vindt hij toch ook niet veel voldoening. Uiterlijk blijft hij een vriendelijke dikzak met een baardje, maar van binnen is hij al bijna dood. Hij heeft nog wel een zware klus voor zich: de as van zijn vrouw verstrooien op de plek waar hij haar ontmoette: Ushaia, de zuidelijkste stad ter wereld.

Zonder dat ze het van elkaar weten zien Julian en Teresa op een avond in hun hotelkamers allebei een reportage over een man die bijna was doodgevroren. Hij kan het iedereen aanraden, want doodvriezen voelt min of meer alsof je in een diepe slaap valt en het doet dan ook geen pijn. En zo zien een man en een vrouw elkaar de volgende dag op een besneeuwde berghelling, terwijl ze allebei proberen er een einde aan te maken.

Ik geef meteen toe: dit klinkt niet echt als een romantische comedy. En eerlijk gezegd is het dat ook niet, wat anderen er ook van mogen zeggen. Ik heb geen ogenblik moeten lachen en van romantiek is ook vrijwel geen sprake. En als iemand zou zeggen dat dit saai en langdradig is, had ik daar volledig begrip voor.
Toch heb ik anderhalf uur geboeid zitten kijken. Regisseur Burman vertelt een verhaal wat zich voornamelijk in twee hoofden afspeelt namelijk erg duidelijk en zonder pretenties. Verder zien we genoeg leuke bijfiguren, ook al speelt deze film zich dan af in een verlaten omgeving. Zo ontmoet Teresa een plaatselijke prostituee, die zich over haar ontfermt en aanbiedt een abortus te regelen. Diezelfde vrouw is ook de gids op een rondvaartboot. Kennelijk betaalt dat niet zo best, al spreekt ze dan ook Japans.
Verder is er een jonge vent in het hotel die al zoveel rare gasten voorbij heeft zich komen dat het al lang niet meer bij hem op komt op beleefd te zwijgen als hij iets raars ziet. Verreweg de gekste eilandbewoner is een platformmedewerker van het vliegveld met de eigenaardige hobby om van alle toestellen die er komen een onderdeel te stelen. Die worden dan allemaal gebruiken in het vliegtuig wat hij, bij wijze van hobby, samen met zijn dochter aan het bouwen is. Kortom, het is heus niet alleen kommer en kwel in dit verhaal.

Tenzij je nu al bijzonder geraakt bent door de inhoud, kan ik moeilijk inschatten of je hiervoor helemaal naar de bioscoop moet gaan. Het probleem is alleen dat Argentijnse films over het algemeen niet op een zaterdagavond bij Yorin worden uitgezonden. Misschien dat de BBC of de VPRO er in een culturele bui nog eens moeite voor doen, maar om daar nou op te hopen... Mijn tip: ga eerst eens naar Nine Queens. (Klein probleem: die verschijnt pas op 7 november 2002, maar dan draait dit vast nog wel ergens.) Als die bevalt, kun je dit rustig ook eens proberen.

Score: 7,5/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .

Printervriendelijke versie