We kunnen dit op twee manieren aan gaan pakken:
1. We doen alsof deel één een geweldige film was met een briljant verhaal, zodat we nu teleurgesteld kunnen verzuchten dat alles vroeger beter was en sequels vrijwel nooit het niveau van het origineel halen. Dit lijkt de route te zijn die mijn collega's over het algemeen verkiezen.
2. We erkennen dat het hier nu eenmaal over een avonturenfilm gaat, dat het in dat genre de bedoeling is de fantasie de vrije loop te laten en dat, als we van een film enig spektakel met mummies en aanverwante artikelen verwachten, we de scenarioschrijver niet aan de kop moeten zeuren over zaken als geloofwaardigheid, karakters met diepgang of een 100% sluitend plot.
Ik kies voor optie nummer twee. Als ik naar een film ga die The Mummy Returns heet, ga ik NIET zitten zeiken over hoe de relatie tussen de twee hoofdpersonen oppervlakkig overkomt. Dat zal me jeuken. Ik verwacht van de acteurs dat ze in staat zijn om tijdens hun avonturen bijdehante opmerkingen te plaatsen. Meer niet. De rest mogen de stuntmensen en de computers doen. Aanvulling: na Lara Croft: Tomb Raider gezien te hebben wens ik deze opmerking zo snel mogelijk weer in te trekken. Kennelijk zijn er toch nog filmmakers die zoveel vrijheid niet aankunnen. Ik EIS weloverwogen, goed gespeelde karakters. Al is het maar voor de rol van 'man achter fruitstalletje' - Martijn
Goed, The Mummy Returns. In deel een waren bibliothecaresse Evelyn (Rachel Weisz) en scharrelaar Rick O'Connel (waar ik ondanks dat Aerdenhoutse hockeykapsel van 'm toch steeds meer bewondering voor krijg) min of meer verantwoordelijk voor de wederopstanding van de priester Imhotep (Arnold Vosloo), die vervolgens de zeven plagen (regen van vuur, sprinkhanen, wielklemmen, Willibrord Frequin, Koffietijd, songfestivalmuziek en rekeningrijden) op Egypte loslaat. Bovendien wil hij zijn geliefde, Anck-Su-Namun, opnieuw tot leven brengen. Duidelijk?
Deel twee speelt in 1933, acht jaar later. Rick en Evelyn zijn getrouwd, wonen in een onbegrijpelijk duur huis en hebben een vroegwijs zoontje van acht. Ze scharrelen nog steeds rond in allerlei graftombes en vinden daar op een dag een armband van de schorpioenenkoning. Wie? De schorpioenenkoning. Deze krijger leidde ooit een veldtocht van zeven jaar, werd verpletterend verslagen en sloot een deal met de god Anubis: alsnog winnen in ruil voor zijn ziel.
Tegelijkertijd is een stel boeven bezig met opgravingen in Hamunaptra, de plek waar Imhotep (de mummie) vorige keer door Evelyn en Rick werd verslagen. De boeven wekken hem opnieuw tot leven en om redenen die mij even zijn ontgaan krijgt Imhotep belangstelling voor de armband van de schorpioenenkoning. Dat betekent een huisbezoek aan de familie O'Connell, maar aangezien het bijdehante zoontje de armband stiekem heeft omgedaan en het ding er niet meer af kan ontvoeren ze de knul naar Egypte. Vervolgens wil iedereen als eerste bij de geheime oase komen waar de tempel van de schorpioenenkoning staat. Net als Hamunaptra is die oase niet echt geheim want elke boerenlul kan er naartoe. Er komt alleen nooit iemand terug, dat wel.
In dit deel zijn er een heleboel nieuwe boeven, die allemaal fijn als mummievoer kunnen dienen. Hun motieven zijn niet erg duidelijk maar ze zijn wel lekker fanatiek. Ook is er een jongedame die beweert de reincarnatie van Anck-Su-Namun te zijn, zonder dat daar enige nadere uitleg op volgt. Waar Evelyn en Rick hun enorme huis van betalen hoor je ook nergens, maar ik gok dat ze in de tussentijd aardig wat graven hebben leeggeroofd. Ook zou ik best willen weten waarom vrijwel alle kogels die in deze film worden afgevuurd zo enorm vonken, zelfs als ze op hout of strobalen inslaan. Overigens worden alleen mensen die al lang dood zijn er door geraakt, want de boeven hebben kennelijk allemaal schietles gehad van Stevie Wonder.
Iedereen die deel een overleefde is terug voor deel twee. Sommige grappen verwijzen met een knipoog naar de vorige film (denk met name aan de omvallende boekenkasten) maar op andere momenten doet men juist moeite niet in herhaling te vervallen. Dat levert soms vreemde bokkesprongen op: zo reizen de helden deze keer niet met een vliegtuigje naar de geheime oase, maar met een belachelijke, Jules Verne-achtige zeppelin met straalaandrijving. De boeven hebben zelfs een directe spoorverbinding weten te vinden!
Spektakel genoeg in deel twee. Wel viel het me op dat de kwaliteit van de speciale effecten aan het eind van de film wat minder werd: was het budget op, of begon de tijd te dringen? Evenzogoed valt je bek open als je bijvoorbeeld tientallen pygmee-mummies aan lianen ziet slingeren of duizenden hond-achtige mummiesoldaten in formatie door de woestijn ziet denderen. Deze film komt het meest tot zijn recht op een enorm bioscoopdoek en ondanks de zwakke plekken is dit een prima vervolg op het origineel en wat mij betreft een aanrader.
Score: 8/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|