Maar ja, geluk is niet te koop: als Drew vlak voor de kerstdagen wordt gedumpt door zijn vriendin en nergens anders welkom is, besluit hij om terug te gaan naar zijn ouderlijk huis, hoewel zijn ouders daar inmiddels al lang niet meer wonen. Tegenwoordig het is het de woning van de familie Valco, bestaande uit Tom (James Gandolfini, bekend uit The Sopranos maar hier met baard en zonder fake Italiaans accent), Christine en zoon Brian. Het drietal is niet echt een toonbeeld van familiegeluk, dus als Drew aan Tom vraagt of hij de kerstdagen mag vieren (voor een leuke vergoeding) gaan ze snel overstag. Het zou immers toch al een rotkerst geworden zijn. Er wordt een contractje opgesteld en vanaf dat moment is het even doorbijten voor de familie Valco want Drew wil natuurlijk wel dat alles naar zijn zin is. Zo moet Tom zich bijvoorbeeld laten welgevallen dat Drew hem 'pa' noemt, zijn salami opeet en hem in het openbaar een kerstmuts laat dragen. Om de lol compleet te maken huurt Drew dan ook nog een acteur in om voor leuke opa te spelen!
Dochter Alicia (Christina Applegate) komt ook thuis voor de feestdagen en zij is natuurlijk verbijsterd als er een vreemde kerel opendoet. Drew is zelf ook niet zo blij, want hij had helemaal geen zus. Wat hem betreft mag Alicia blijven, maar alleen als ze voor dienstmeisje wil spelen. Hij noemt haar dan ook maar vast Consuela. Kortom, Drew gedraagt zich als een eersteklas hufter. Dat houdt hij ook vrij lang vol, maar toch zagen wij vorige kerst al bijna aankomen wat er zo ongeveer gaat gebeuren met Drew, Alicia en de rest van de familie. Geeft niks, dat mag in dit genre.
Ik ben toch al een buitenbeentje in dit vakgebied, aangezien ik een van de weinige Nederlandse filmcritici ben die naar Ben Affleck kan kijken zonder geil te worden. Toch is hij geen slecht comedy-acteur, al zou hij best wat kritischer mogen zijn in de keuze van zijn rollen. In elk geval gaat hij weer een beetje vooruit wat de namen betreft: in de vorige film heette hij nog Ollie. Het spelen van een irritante kerel gaat hem in elk geval prima af, al heeft het verder allemaal de diepgang van een wasmiddelreclame. Trouwens, het script was niet eens af toen de opnamen begonnen en een groot deel schijnt dan ook geïmproviseerd te zijn. En dan zal het u opvallen, beste filmfan, dat Ben Affleck en James Gandolfini geen van beiden hun roots in het stand-up circuit hebben...
Surviving Christmas is dus een beroerde comedy. Er werd maar één keer gelachen en dat was dan nog door mijzelf, bij een grap over sleetje rijden en Sonny Bono. Verder heb ik geen mens ook maar horen grinniken. Ik wil niet kinderachtig doen, maar het lijkt me een minimale eis om aan een comedy te stellen: leuke grappen. Welk testpubliek heeft dit bekeken, dronken schapen?
Daar staat tegenover dat dit eigenlijk niet eens zo'n slechte kerstfilm is. In elk geval is het weer eens wat anders dan die eeuwige varianten op A Christmas Carol. Als ik je nu dus vertel dat er echt niet gelachen gaat worden, maar dat je ook niet bang hoeft te zijn voor tranentrekkende taferelen met manke bedelaartjes, durf ik deze in Amerika zwaar geflopte film toch een (krappe) voldoende mee te geven. Sorry hoor, ik heb nu eenmaal een zwak voor dit soort verhalen. Over kerstwonderen gesproken...
Score: 6/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|