De moeder van Nick Marshall (Mel Gibson) was danseres in een stripclub.
De kleine Nick groeide op achter de schermen en was niet anders gewend
dan dat vrouwen als pikant geklede lustobjecten door het leven gingen en
hem alle aandacht gaven. Bij gebrek aan een vader zorgde zijn moeder er
ook voor dat Nick met 'krachtige mannen' omging, zodat hij leerde hoe
hij zich diende te gedragen. In dat milieu waren krachtige mannen echter
meestal pooier, dus het is geen wonder dat Nick opgroeide tot een man
die alles van vrouwen wist maar ze totaal niet respecteerde. (Martijn
heeft dat allemaal op eigen kracht weten te bereiken, afgezien van
'alles van vrouwen weten' - Ed.)
Helaas werd Nick zelf geen pooier. Ik zeg helaas, want hij werd iets
veel ergers. Nick kwam namelijk in de reclame terecht! In de jaren '80,
toen er met name veel auto's, sigaretten en biersoorten verkocht moesten
worden, wist Nick dan ook precies wat hij moest doen om de interesse van
mannen te wekken. En dat had vrijwel altijd te maken met vrouwen in
badpak. Kortom, Nick is een seksist van het type waar menig man
eerbiedig zijn hoed voor zou afnemen, tenminste als zijn vrouw er niet
bij was.
Dit zijn echter de jaren '00 en wij heren hebben niet goed opgelet: we
zijn de macht voor een groot deel kwijtgeraakt. Ik neem het mezelf ook
kwalijk hoor, maar ik heb als excuus dat ik op mijn twintigste een PC
met Windows 95 kocht en ik heb het ding nu pas een beetje stabiel
draaien. In ieder geval geven vrouwen tegenwoordig niet alleen ons geld,
maar ook dat van zichzelf uit en dus moet de reclamebranche daar op in
springen. Het bureau waar Nick werkt heeft dat ook opgemerkt en huurt
een nieuwe Creative Director, die er voor moet gaan zorgen dat er ook
wat klanten binnenkomen die zich met hun product op vrouwen richten. Dat
wordt Darcy McGuire, verreweg de gekste naam die de verrukkelijke Helen
Hunt zich ooit in een film heeft laten aanmeten. (En ze heeft in de meer
dan 60 films waarin ze tot nu toe meespeelde heel wat suffe namen gehad,
waaronder Tami Maida, Beth Bodell, Jesse McCandless, Gina Pulasky en Bev
Kilmartin.)
Nick voelt zich gepasseerd en is aanvankelijk van plan om Darcy zo snel
mogelijk onderuit te halen. Hij wordt daarbij geholpen door een
ongelukje in zijn badkamer: hij valt in bad met een föhn in zijn hand en
door de elektrische schok die daarop volgt ontwikkelt hij het vermogen
om de gedachten van vrouwen te lezen. Anders gezegd: als een vrouw iets
denkt, hoort hij dat. Er is een psychiater voor nodig (een bijrol van
Bette Midler) om hem te doen inzien wat een prettige gave dat is en Nick
went er dan ook snel aan. Aanvankelijk schrikt hij van de geheime
gedachten van vrouwen (die hem allemaal heimelijk een seksist vinden
maar te laf zijn om dat te zeggen) maar als hij samen met 'Darcy
McGuire' (de eerder genoemde, prettig aflikbare Helen Hunt) aan een
campagne gaat werken en zo haar ideeën kan jatten voor ze die zelf
uitspreekt, ziet hij er al snel de voordelen van in. De rest is redelijk
voorspelbaar, dus ik houd het er maar bij.
Deze romantische komedie bevestigde een theorie waar ik al een tijdje mee rondloop: vrouwen denken niet na terwijl ze spreken. Zolang ze zwijgen komt er nog wel eens een gedachte voorbij (meestal van het type 'ik verveel me, laat ik mezelf eens een depressie aanpraten' en anders is het compleet het tegenovergestelde van wat ze daarna zeggen - en dan maar zeiken dat mannen ze nooit begrijpen) maar zodra die lippen van elkaar gaan stoppen alle hogere hersenfuncties. Tenminste, Nick hoort dan nooit iets. Ik was niet verbaasd, moet ik u zeggen.
Het idee is niet onaardig, maar de film is verder weer verzopen in dat bekende zoetsappige Amerikaanse sausje waardoor hoe dan ook aan het eind twee mensen elkaar heel lief vinden en er wat van opgestoken hebben. Mocht er nog eens een remake komen die wat minder klef is, ben ik geheel en al bereid om dat script te bewerken en de beuk erin te gooien. Grrrrlpower my ass, ladies.
Mannen, ga kijken en leer. De revolutie komt er aan... nog even en dan zijn we eindelijk van die gruwelijke tamponreclames af. En leg die afwasborstel neer, slapjanus!
Score: 7,5/10
Martijn Warnas
(Soms heeft Martijn de gave om zich moeiteloos in te leven in de hoofdpersoon van een film. Dat heeft hier overigens niks mee te maken hoor: het is gewoon een klootzak. - Ed.)
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|