Aiaiai… dit wordt een lastig geval. Rosenstrasse is een Duitse oorlogsfilm. Nu hoef je van Duitser over dit onderwerp geen spannende, geromantiseerde actie van het kaliber The Dirty Dozen of The Longest Day te verwachten en dit is dus inderdaad zo'n bloedserieuze film, die nog eens in hartverscheurend detail de gruwelen van de Jodenvervolging doorneemt. Dat is niet mijn favoriete genre, eerlijk gezegd. Soms houd ik zulke films niet eens vol, bijvoorbeeld The Pianist. Toen de Nazi's daarin een oude man met rolstoel en al over het balkon kieperden, ben ik vertrokken.
Evenzogoed zijn over dit onderwerp mooie, of in elk geval goede en belangrijke films gemaakt. Ik denk dan aan de recente films Amen en The Pianist of iets oudere films zoals Het Meisje Met Het Rode Haar. Maar voordat iedereen nu op zijn stoel klimt om mij te beschuldigen van oppervlakkigheid en/of desinteresse in de Jodenvervolging, wil ik toch even de volgende vraag stellen: is het IN THEORIE mogelijk dat een film over dat onderwerp saai gebracht wordt? Jaja, het is altijd heel erg om te zien hoe mensen tijdens een razzia van de straat of uit hun huis geplukt worden, maar dat kun je niet non-stop in beeld brengen. Er moeten stukjes voor en na zulke scènes, anders is het geen film. En juist in dat opzicht stelt Rosenstrasse teleur.
Dat is natuurlijk erg subjectief: wat verwacht een mens van zo'n film? Toch niet dat de aanstaande slachtoffers al moppentappend toekijken hoe hun banktegoeden worden bevroren, ze naar speciale wijken moeten verhuizen en er sterren op hun jaspanden worden genaaid. En grapjes maken over een concentratiekamp is natuurlijk puur smakeloos. Maar dat bedoel ik ook niet.
Neem nu het feit dat een deel van dit verhaal zich in het heden afspeelt. In New York is een oude Joodse man overleden en zijn vrouw, Ruth, is van plan zich HEEL strikt aan de Joodse overlijdensrituelen te houden. Er mag zelfs niet getelefoneerd worden. Haar kinderen zijn daar erg verbaasd over, want normaal was moeder niet zo streng in de leer. Maar dan duikt er een oude tante op, die heel wat herinneringen losmaakt. Dochter Hanna gaat dan ook op een speurtocht om meer te weten te komen over het verleden van haar moeder. En zo komen we dus bij het deel van het verhaal terecht wat in de oorlog speelt.
Dat deel in het heden is echt ontzettend saai en helemaal niet belangrijk. Het sleept zich voort, vertelt dingen die geen mens wat kan schelen, introduceert met veel bombarie karakters die niks te melden hebben (zoals Hanna's vriendje Luis, gespeeld door de Nederlander Fedja van Hûet) en haalt elke keer de vaart uit het andere verhaal. Die film had rustig een uur korter gekund.
Het deel over de oorlog heeft weer een ander probleem: weliswaar is er genoeg dramatiek, maar er is wel erg weinig actie. In de Rosenstrasse wordt een verzamelpunt ingericht voor opgepakte Joodse mannen die op transport gesteld zullen worden. Hun vrouwen staan voor de deur en er vormt zich al snel een permanente wake bij het huis. Een barmhartige bewaker is bereid om af en toe te informeren of die-en-die toevallig binnen is en een jong meisje weet zich zelfs naar binnen te werken omdat ze haar moeder zoekt. De Nederlander Edwin de Vries speelt een van de mannen in dat huis, al is het raar om te zien hoe hij door een Duitse stem wordt nagesynchroniseerd.
Die wake in de Rosenstrasse was natuurlijk een bijzondere gebeurtenis, maar dit verhaal doet echt zijn uiterste best om dat in een bloedstollend saaie film te verbergen. Het begraaft je onder onbelangrijke details en vergeet juist dat, naar ik aanneem uit een soort eerbied voor wat er toen gebeurd is, je bij een film sommige dingen rustig mag dramatiseren om het voor de kijker interessant te houden. Ik kan het denk ik nog kernachtiger zeggen: geschiedenisles is ook altijd leuker bij een leraar met een beetje passie en verteltalent dan bij een droogstoppel die alleen maar uit het boek voorleest. En dat is dus het probleem van Rosenstrasse. Een film als deze hoeft natuurlijk geen onbekommerd vermaak te zijn, maar hij voelt wel heel erg als een lange, saaie preek…
Cijfer: 4/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|